tag:blogger.com,1999:blog-116035132012-02-08T07:12:31.639ZMarinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.comBlogger1291100tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-55861153569727639692012-01-31T07:02:00.012Z2012-01-31T08:08:44.043Z<a href="http://4.bp.blogspot.com/--RwOBxa92Ak/TyeYqZv1IfI/AAAAAAAAFFs/__ZiKjvK1-I/s1600/IMG_4223.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 134px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--RwOBxa92Ak/TyeYqZv1IfI/AAAAAAAAFFs/__ZiKjvK1-I/s200/IMG_4223.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703695307321450994" border="0" /></a>Τους τελευταίους μήνες βρίσκομαι συχνά στο Ναύπλιο για δουλειές που μου επιτρέπουν και απο μία σύντομη περιήγηση, εφόσον ο καιρός είναι καλός. Εχοντας χωρίσει τη πόλη σε ζώνες, προσπαθώ χωρίς να βιάζομαι να τη καλύψω τόσο οδοιπορικά, όσο και γευστικά.<br /><div style="text-align: justify;"><br />Ως τώρα έχω πάει εκατοντάδες φορές στη πόλη αυτή απ' οπου κατάγετο η μητέρα μου και έχω φάει σε πάρα πολλά μέρη για να καταλήξω ότι στις γύρω περιοχές τρώς καλύτερα και οικονομικώτερα παρά στο τουριστικό κέντρο. Αυτά τα έλεγα μέχρι τώρα. Επειδή λοιπόν αυτό το χειμώνα βρίσκομαι εκεί τουλάχιστον 2 φορές το μήνα για 1 ή περισσότερες ημέρες, λέω να δώσω στους χώρους εστίασης μία δεύτερη ευκαιρία, ξεκινώντας απο τα τυροπιτάδικα, ζαχαροπλαστεία, παντοπωλεία για αγορά πρώτων υλών που θα χρησιμοποιηθούν στην Αθήνα για το καθημερινό φαγητό και τέλος για τη ταβέρνα, το εστιατόριο που θα καταλήξω για να φάω 1 πιάτο φαγητό.<br />Το πρώτο πράγμα που δοκίμασα είναι η <span style="font-weight: bold;">τυρόπιτα</span>, που εμείς οι Ελληνες μπορούμε να γράψουμε βιβλίο για το πώς πρέπει να είναι. Οσο απομακρύνεται κανείς απο τη πρωτεύουσα, τόσο αυξάνεται η ποσότητα τυριού μέσα στη (τυρό)πιτά σου, κάτι που κάνει την Αθήνα να μας ντροπιάζει με τις φυλλόπιτες των 3 ευρώ!! Επειτα απο καμμιά 10αριά τυρόπιτες στο Ναύπλιο κατέληξα ότι εκείνη του Αρτοποιείου Στεφανόπουλου είναι η καλύτερη απ' όλες τις πλευρές: Είναι μεγάλη και χορταστική, έχει ΤΥΡΙ πολύ μέσα, λεπτό φύλλο και κοστίζει 1 ευρώ (ακούς Αθήνα;). Δυστυχώς φεύγει γρήγορα και αν πάω μετά τις 12.00 δεν υπάρχει ψίχουλο. Με μία τυρόπιτα, μία κοκα κόλα, 1 καφέ τελείωσε το μεσημεριανό μου, η ταβέρνα θα με περιμένει κάποια άλλη φορά.<br />Αν δεν βρώ τυρόπιτα συνεχίζω ελπίζοντας σε αυτό το κάτι που θα με προσελκύσει στον επόμενο θησαυρό. Τη περασμένη εβδομάδα περνώντας απο κάποια όμορφη πλατεία της πόλης, μου ήρθε μυρωδιά απο φρέσκους <span style="font-weight: bold;">λουκουμάδες,</span> με ζάλισε. Δεν είμαι λάτρης του λουκουμά, όμως εδώ υπήρχε κάτι διαφορετικό. Ετσι θεώρησε η κυρία μύτη μου που με οδήγησε σε ένα όμορφο μαγαζί, ένα γλυκό παντοπωλείο, που μπροστά μου τηγάνισε η εξυπηρετικότατη ιδιοκτήτρια τα λουκουμαδάκια. Δεκαπέντε μπουκίτσες λουκουμά μου παρουσίασε η σερβιτόρα, διότι εννοείτε ότι κάθισα στα τραπεζάκια της μέσα, τραγανές απ' έξω, καυτές και μαλακές απο μέσα, με μπόλικο σκέτο μέλι απο πάνω, αναιρώ όσα ήξερα ως τώρα περί λουκουμά. Που στην Αθήνα είναι μεγάλος, μπατάλικος και τηγανισμένος στο ίδιο λάδι ώσπου να μυρίζει άσχημα. Καμμία σχέση αυτό που είχα στο στόμα μου, αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου, αυτό που γέμιζε τη μύτη μου.<br />Οχι, δεν τους έχαψα δια μιάς, τους λουκουμάδες..τους απόλαυσα. Μετά πρίν φύγω έκανα μία γύρα στο κατάστημα και πήρα 2 κρασιά, ένα λευκό-ένα ροζέ, παραγωγής τους. Σημείωσα στο μυαλό μου τη ποικιλία τοπικών προϊόντων που διέθετε, απο ζυμαρικά, μέχρι γλυκά του κουταλιού, διάφορα αποστάγματα, παγωτά, καθώς και φρεσκοφτιαγμένους μπακλαβάδες, ραβανί, γιαουρτόπιτες για μελλοντική δοκιμή.<br /><br />Οταν την επομένη ειπαμε με τον άνδρα μου να δοκιμάσουμε το λευκό κρασί, δεν έβγαινε ο φελλός με τίποτα, λές και είχε σφηνώσει μέσα. Σπάσαμε 2 ανοιχτήρια και ο φελλός δεν παρέδωσε το περιεχόμενό του σε μάς. Ο λουκουμάς δεν φταίει για αυτή την ατυχία, ο παραγωγός όμως που τους προώθησε προϊόντα παλιά ή χωρίς έλεγχο, φταίει με το παραπάνω. Το μπουκάλι είναι στο πάγκο και με κυττάζει, "<span style="font-style: italic;">τι θα κάνεις;</span> " μοιάζει να ρωτάει, "<span style="font-style: italic;">θα με δώσεις πίσω παραπονούμενη, ζητώντας την αντικατάστασή μου, ή θα με πετάξεις και δεν θα ξαναπατήσεις εκεί</span>; ". Ιδού το ερώτημα To be or not to be?<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-5586115356972763969?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-51603529547276482502011-06-06T14:29:00.007Z2011-06-07T20:50:03.568Z<div style="text-align: justify;">Κάθε 10 περίπου μέρες πάω στο σπίτι της πεθεράς και μαζί καθόμαστε και μου δείχνει τη τέχνη της σε απλά μαθήματα ζαχαροπλαστικής, αρχίζοντας απο κουλουράκια. Τα δικά της κουλουράκια που της τα έμαθε η μαμά της που καταγόταν απο τη Σμύρνη. Μαζεύουμε τα υλικά απο τα ντουλάπια, μετράω ποσότητες γιατί στο φαγητό μπορείς να κάνεις και κουτουράδες στα γλυκά ποτέ. Γράφω τις μετρήσεις και συμμετέχω στο ζύμωμα, την ώρα που η πεθερά διηγήται ιστορίες του παρόντος του παρελθόντος και καμμιά φορά και φανταστικές. Το κλίμα είναι χαλαρό και ευχάριστο. Αυτή η αίσθηση περνάει μέσα στα κουλούρια και γίνονται υπέροχα.<br />Τα έχω φτιάξει ήδη 2 φορές Ιδού λοιπόν η συνταγή<br /><br />α) Ευχάριστη διάθεση, διάθεση δημιουργίας, κέφι, καμμία βιάση<br />β) Παίρνετε 2 λαμαρίνες ή ρηχά ταψιά και στρώνετε απο κάτω απο μία λαδόκολλα.<br />γ) 300 γραμμάρια βούτυρο, 300 γραμμάρια ζάχαρι, 1 αυγό, 2 βανίλιες, 1,4 κοφτή κουταλιά baking powder, 70-100 γραμμάρια κονιάκ Μεταξά, 3/4 αλεύρι μαλακό (ή όσο σηκώσει).<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">Ανακατεύουμε με το χέρι το βούτυρο, τη ζάχαρι, προσθέτωντας τις βανίλιες και το baking powder. Ρίχνουμε το αλεύρι λίγο λίγο και το κονιάκ και ζυμώνουμε ώστε να γίνει μία αφράτη ζύμη και να μη κολλάει στα χέρια μας. Την αφήνουμε λίγο.<br />Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Παίρνουμε μικρά ζυμαράκια σαν κεφτεδες και τα πλάθουμε μακρουλές λωρίδες, τις πλέκουμε μικρές κοτσίδες και τις αραδιαζουμε στη λαδόκολλα σε απόσταση τουλάχιστον 2 δάχτυλα η μία απο την άλλη γιατί φουσκώνουν και θα κολλήσουν μετά. Αμα τις τοποθετήσουμε όλες, χτυπάμε το αυγό, ρίχνουμε και λίγο νεράκι μέσα και με ένα πινέλο περνάμε τις κοτσίδες με αυτό.<br /></div>Ψήνουμε στους 150 βαθμούς για μισή ώρα ή έως ότου γίνουν χρυσαφιά.<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-tz_bg9ioQPU/Te6Oa6lylEI/AAAAAAAAEcg/sTFRXE0cIr4/s1600/May111%2B037.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 118px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-tz_bg9ioQPU/Te6Oa6lylEI/AAAAAAAAEcg/sTFRXE0cIr4/s200/May111%2B037.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615582378433090626" border="0" /></a><br /><br />Καλοφάγωτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-5160352954727648250?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-39360062713406096942011-04-15T19:36:00.009Z2011-04-16T09:51:02.014Z<div></div><br /><div></div><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-NnJdSTEhkLk/Taih7YVKQ9I/AAAAAAAAAPk/Jl4PSh4rKOw/s1600/130420112524.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595900578523399122" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px; width: 240px; height: 320px;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-NnJdSTEhkLk/Taih7YVKQ9I/AAAAAAAAAPk/Jl4PSh4rKOw/s320/130420112524.JPG" border="0" /></a> </div><br /><div>Ποίος είναι ο ορισμός της ποιότητας ? Fitness to purpose</div><br /><div></div><br /><div align="justify">Το τελευταίο τρίμηνο, έχουμε πάει σε τρία σημεία εστίασης, τα οποία θεωρώ ποιοτικά. Δεν είναι ακριβά, δεν έχουν decor, αλλά έχουν το κάτι τι το διαφορετικό.</div><br /><div align="justify">Ας πάμε στο θέμα της τιμής ανά άτομο, Ποσό είναι το φτηνό ? 15 euro η 30 euro. Εντάξει το 30 αρχίζει και τσιμπαει λίγο αλλα και παλι εξαρτάται το τι θα φάς.</div><br /><div align="justify">Προσωπικά πιστέυω ότι όποια τιμή ανά άτομο πάνω από 15 euro, είναι ακριβή και θα πρέπει να είναι κατι το εξαιρετικό για να πω το 30 χαλάλι του αλλά άξιζε.</div><br /><div>Στην ακριβή κατηγορία βάζω την Αργουρα στην Καλλιθέα και το Μπουκιά Μπουκιά στο Παλαιό Φάληρο.<a href="http://2.bp.blogspot.com/-yg7ORw9ABAo/Taii6i-BfhI/AAAAAAAAAP0/WKtma0fKOTU/s1600/050220112152.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595901663710903826" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px; width: 320px; height: 240px;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-yg7ORw9ABAo/Taii6i-BfhI/AAAAAAAAAP0/WKtma0fKOTU/s320/050220112152.JPG" border="0" /></a></div><br /><div align="justify">Στην φτηνή κατηγορία το Ουζερί Λέσβος στην Μπενάκη. </div><br /><div align="justify">Τα δύο πρώτα είναι μαχόμενα εστιατόρια. Προσπαθούν να προσφέρουν κάτι το διαφορετικό χρησιμοποιώντας ένα περιβάλλον που θυμίζει ταβέρνα της μεταπολίτευσης ( εννοώ, χώρο κάτω από πολυκατοικία και επίπλωση δεκαετίας του 70, ημιπαρανομία με νάϋλον κλπ). Αλλα αγωνίζονται και αυτό είναι το σημαντικό. Ισως σε μερικές εκτελέσεις πιάτων να την "πατάνε" κιόλας αλλά προσπαθούν. Δεν βαθμολογώ την προσπάθεια αλλά το αποτέλεσμα.Το risotto με κτένια στο Μπουκιά Μπουκιά ήταν πολύ καλό. Το κριθαράκι με πετροσωλήνες η το risotto με μελάνι σουπιάς στην Αργουρα εξαιρετικά. ( Αντίστοιχα πιάτα έχουμε φάει και σε άλλο μέρος αλλα με τελέιως διαφορετικό decor και τιμές, εννοώ το Βαρούλκο). Το Βαρούλκο όμως, και σωστά ίσως, ποτέ δεν ξεκίνησε από χαμηλές τιμές. Μπορεί πάντα να λες χαλάλι του αλλά ήταν και παραμένει αρκετά ακριβό. Τόσο η Μπουκιά όσο και η Αργουρα είναι προσιτά σε καθημερινή βάση. Και αυτό είναι το ζητούμενο, θα αντέξουν και πως θα εξελιχθούν ?</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Το Ουζερί Λέσβος από το 1967, εχει απλές γεύσεις που συνδέονται άμεσα με την Λέσβο. Οτι κολυμπάει είναι φρέσκο, απλά σερβιρισμένο, σε μικρό πιάτο και μικρό τραπέζι.Δημιουργεί ένα time warp και μεταφέρεσαι στο 1970. Περιμένεις να μπει από την πόρτα ο φοιτητής της Νομικής η ο καθηγητής από το φροντιστήριο ΑΛΦΑ. Με την απλή συνταγή του όμω<a href="http://3.bp.blogspot.com/-zjYiLWFt_h8/TairkjC2IsI/AAAAAAAAAP8/2YoB8940L3s/s1600/140420112531.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595911181378659010" style="float: left; margin: 0px 10px 10px 0px; width: 320px; height: 240px;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-zjYiLWFt_h8/TairkjC2IsI/AAAAAAAAAP8/2YoB8940L3s/s320/140420112531.JPG" border="0" /></a>ς εχει αντέξει το τεστ του χρόνου. Σε αντίστοιχη περίπτωση αγγλοσαξωνικού εστιατορίου θα είχε κανει franchise, θα είχε εισαχθεί στο AIM και θα μπορούσες να το συναντήσεις στον χώρο αναμονής του Ελ Βενιζέλος. Δεν έχει επενδύσει σε decor αλλά έχει σταθερή πελατεία σε ένα δρόμο που αποτελεί πέρασμα και μενού στοχευμένο στο Ούζο και ας πίνουν μερικοί heineken.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Τωρα κατά πόσο η οδός Τυρταίου στο Παλαιό Φάληρο η η οδός Αγησιλάου στην Καλλιθέα, θα αποτελέσουν μαγνήτες γιά γαστροταβέρνες, θα το δείξει το μέλλον. Εγω πάντως τους συγχαίρω γιά την μεχρι τώρα πορεία και τους εύχομαι καλή επιτυχία. (Ας ακολουθήσουν και το παράδειγμα της Λέσβου και ας επικεντρωθούν στην αδιαπραγμάτευτη ποιότητα διατηρώντας χαμηλά γενικά έξοδα και όποιος θέλει να φάει θέα, ας πάει αλλού, αλλά αν θέλει να φαει κατι διαφορετικό από την χοιρινή και την τυροκαυτερή καλώς να ορίσει)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-3936006271340609694?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>CGPhttp://www.blogger.com/profile/08634661874904378572noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-53962720773432195982011-02-19T12:59:00.012Z2011-02-19T13:30:44.804Z<div style="text-align: justify;">Η Ελλάδα του σήμερα είναι πολύ δήθεν..όλα έχουν πάρει το λούστρο της οφθαλμοπάτης.. Αλλιώς τα περιμένεις, αλλιώς σου φαίνονται και αλλιώς είναι.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">1) <span style="font-weight: bold;">Το </span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">δήθεν</span><span style="font-weight: bold;"> εστιατόριο</span>, που έχει πάρει άδεια για μπάρ<span style="font-weight: bold;">,</span> αλλά σερβίρει και φαγητό. Ξεκίνησε για μπάρ, μετά έβαλε καφέ και τόστ, μετά πάγκο για τυρόπιτες κ σάντουιτς. Αγάλι-αγάλι άρχισε να βγάζει σαλάτες στην αρχή, μετά πιάτα τυριών-αλλαντικών, για να καταλήξει στο μοσχαράκι στη γάστρα και στη ρεβυθάδα!!<br />Ξεκινώντας απο σκαμνιά για μπάρ και σιδερένια μικρά τραπεζάκια έξω για το καφέ σου, πήγε στα κανονικά φαρδιά τραπέζια μέσα, πρόσθεσε τέντες έξω, μετά το έκλεισε με νάϋλον και τέλος τσούπ! νατη η εξωτερική σόμπα-λάμπα για ζέστη.<br /></div><div style="text-align: justify;">Κανένας δεν ελέγχει την άδεια του μαγαζιού. Αν ποτέ εμφανισθεί κάποιος ελεγκτής, του κάνει ο ιδιοκτήτης της "επιχείρησις" το τραπέζι τζάμπα, οπότε ανοίγει το στόμα του μόνο για να μασάει. Και βέβαια όποιος μασάει δεν μιλάει.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">2) <span style="font-weight: bold;">Το <span style="color: rgb(255, 0, 0);">δήθεν</span> φαγητό.</span> Ενώ ο πελάτης παραγγέλνει διάφορα εδέσματα, καταλήγει να τρώει ετοιματζίδικα και ξαναζεσταμένα. Παραγγέλνει ντολμαδάκια χειροποίητα και παίρνει ζεσταμένα ντολμαδάκια κονσέρβας. Ομως άμα έχεις φάει κιβώτια κονσέρβες με ντολμαδάκια Παλίρροια, ξέρεις τη γεύση τους, οπότε θεριεύεις αμα σου τα βγάζουν ΖΕΣΤΑΜΕΝΑ (μπλιάχ) αλλά με τιμή ταβέρνας.<br />Η, οι τηγανιτές πατάτες που υποτίθεται είναι φρεσκοκομμένες "της γιαγιάς".. φρεσκο-βγαλμένες απο τη νάύλον σακκούλα προφανώς εννούν. Αμα ήθελα προτηγανισμένες θα πήγαινα στα Goody's δεν θα πλήρωνα τη τιμή σου μπάρμπα! Για να μη μιλήσω για το κρέας που αν η χονδρική τιμή είναι 20 ευρώ το κιλό (λέμε τώρα), μερικά "ξύπνια" εστιατόρια πουλάνε 2ο+ ευρώ τη κάθε μπριτζόλα, με γαρνιτούρα άθλιες πατάτες, πουρέ έτοιμο Maggi ή κακοβρασμένο ρύζι.<br />Υπάρχουν δε και κάποια "παραδοσιακά" μεζεδοπωλεία που σερβίρουν αυθεντικές γεύσεις Ηπείρου, όπως τυρί έμενταλ με ρόκα και μπαλσαμικό. Ως γνωστόν το ξύδι μπαλσάμικο και η παρμεζάνα έχουν τη βούλα του Ηπειρώτικου διεθνώς..<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">3) <span style="font-weight: bold;">Η </span><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">δήθεν </span><span style="font-weight: bold;">εξυπηρέτηση</span>. Οταν οι σερβιτόροι φέρνουν τα πάντα λειψά: Λείπουν ορισμένα μαχαιροπήρουνα, οδοντογλυφίδες, το λαδό-ξυδο π.χ. είναι άδειο, ώστε να ζητάς συνεχώς τούτο-κείνο και βέβαια να σε αντιμετωπίζουν περιφρονητικά "τι θέλει πάλι αυτός". Αντίστοιχα στο φαγητό, άλλο να παραγγέλνεις, άλλο να σου έρχεται με το σχόλιο "μας τελείωσε το κατσικάκι και σας φέραμε φέτα ψάρι". Τέλος ο λογαριασμός. Εκεί γίνεται χαμός. Μερικά μαγαζιά, δε τον φέρνουν καθόλου, έρχεται ο σερβιτόρος και σου λέει, όλα κάνουν τόσο. Η σου δίνει μία απόδειξη που αναγράφονται μεν αλλά δεν είναι ταμειακή. Αμα δε έρθει η ταμιακή, είναι για το σύνολο που ίσως και να σου προσθέτουν κάτι που δεν έφαγες.<br /></div><br />Ποιό το συμπέρασμα; Να μη τρώς έξω, να είσαι μονίμως σπίτι;<br /><div style="text-align: justify;">Οχι βέβαια. Απλά να βλέπεις πώς είναι το μαγαζί και τι σου βγάζουν να φάς. Μετά αποφασίζεις να ξαναπάς ή να το ξεχάσεις..αφού βέβαια το δυσφημίσεις στους γνωστούς σου.<br /></div>Ωστε να υπάρξει και μία τιμωρία για τους "δήθεν" έξυπνους εστιάτορες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-5396272077343219598?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-49885861288139271722011-02-18T11:35:00.010Z2011-02-18T13:56:03.746ZΕχεις ένα εστιατόριο στην ανατολική Αττική, κοντά στη θάλασσα. Είσαι νέος στη περιοχή και προσπαθείς να διαφοροποιηθείς στο μενού απο τα ταβερνάκια "πάνω-στο-κύμα" σερβίροντας διάφορους μεζέδες και μαγειρευτά. Απο ποτά εχεις 4 είδη μπύρες (Kaiser, Alfa, Heineken, Fix), ούζο και δικό σου κρασί.<br /><div style="text-align: justify;">Τα σβκ γεμίζεις κόσμο, τις καθημερινές..το πολεμάς. Ελπίζεις να βελτιωθούν τα πράγματα..μουρμουρίζοντας ότι "δεν βγαίνεις αν ρίξεις τις τιμές" όπως ζητάνε κάποιοι λόγω κρίσης.<br /></div><div style="text-align: justify;">Ρωτάει ο πελάτης γιατί έχεις τόσες λίγες μπύρες και δεν φέρνεις π.χ την <span style="color: rgb(255, 0, 0);">AMSTEL </span>που κακά τα ψέμματα είναι πολύ δημοφιλής, καθώς και ξένες μάρκες, τσεχικες, βελγικές γερμανικές κλπ. Και απαντάει ο σερβιτόρος (που ήταν κάτω απο 30 ετών) ότι <span style="color: rgb(0, 0, 153);">θέλει το μαγαζί του να έχει "επίπεδο" δλδ <span style="font-weight: bold;">να μην έρχονται μετανάστες</span></span> (<span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">παρόλλο που είναι μόνιμοι κάτοικοι στη περιοχή και σε πλειοψηφία απο τους ντόπιους</span></span> <span style="font-size:85%;">το χειμώνα</span>) γιατί κάνουν φασαρία και αποτρέπουν υον "καλύτερο κόσμο" να μπεί μέσα. Παρήγγειλε λοιπόν 2 κιβώτια <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Αmstel </span>και χρέωσε τους μετανάστες-πελάτες που τη ζητούσαν, 6 ευρώ τη μία, ώστε να τη βρούν ακριβή και να μην έρχονται στο μαγαζί του, να πηγαίνουν αλλού.<br /><br /><div style="text-align: justify;">Ετσι έλυσε το μεταναστευτικό πρόβλημα του, καταστρέφοντας τη στιγμή μας που ενώ απολάμβαναμε τους κεφτέδες και τους λαχανοντολμάδες μας κοντά στο κύμα, έπρεπε να υποστούμε και τις ανθρωπο-διωχτικές του απόψεις. Δεν ξέρω τι ήταν χειρότερο, το κόλπο που έκανε με τη μπύρα για να ξεκαθαρίσει "τους ανεπιθύμητους", η κλάψα ότι δεν γεμίζει το μαγαζί τις καθημερινές, η παντελής επαφή με τη πραγματικότητα και τέλος οι προσωπικές του απόψεις που δεν μας ενδιέφερε να τις μάθουμε.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-mIiHILTM7Vw/TV5lAGAvenI/AAAAAAAAETA/h0ru_mTn6aM/s1600/monkey.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 93px; height: 100px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-mIiHILTM7Vw/TV5lAGAvenI/AAAAAAAAETA/h0ru_mTn6aM/s200/monkey.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575004441019382386" border="0" /></a><br />Αυτές οι ηλιθιότητες μου θύμισαν παλιά κάτι ταμπέλες που έβαζαν για ενοικίαση σπιτιών/δωματίων στην Αμερική που έλεγαν "No kids, no dogs, no colored". Ο Ελληνας εστιάτορας του 2011 βρίσκει έναν "έξυπνο" τρόπο να διώχνει πελάτες απο το μαγαζί επειδή είναι "ξένοι", αλλά να γκρινιάζει που μένει άδειο λόγω κρίσης.<br /></div><br />Στις σχολές Τουριστικών επαγγελμάτων πρέπει να τους διδάσκουν μεταξύ των άλλων ΤΙ ΝΑ ΜΗ ΛΕΝΕ ποτέ στους πελάτες. Αν φυσικά θέλουν οι πελάτες τους να ξαναπάνε.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4988586128813927172?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-36666157321220261562011-02-08T21:34:00.006Z2011-02-08T21:44:25.616Z<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: center;"> Αγοράζετε ενα κοτόπουλο 1200 γρ. και ενα μπουκάλι Ουίσκι. Προβλέψτε , αλάτι, πιπέρι<br />ελαιόλαδο, και μπείκον σε λωρίδες. Για καλό και για κακό βεβαιωθήτε οτι εχετε και ενα βάζο μαγιονέζα<br />Τυλίξτε το κοτόπουλο με τις λωρίδες, αλατοπιπερώστε, και ρίξτε μία υποψία ελαιόλαδου<br />Προθερμάνετε τον φούρνο σε μεσαία θερμοκρασία, (220 βαθμοί ή θερμοστάτης στο<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/TVG4nRgochI/AAAAAAAAESw/uv8DiNo9PHw/s1600/chef.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 78px; height: 100px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/TVG4nRgochI/AAAAAAAAESw/uv8DiNo9PHw/s200/chef.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571437198888694290" border="0" /></a>5 ) για 10 λεπτά Σερβιριστήτε ενα ποτήρι Ουισκι και πιειτε το<br /><br /></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: center;">Βάλτε το κοτόπουλο στον φούρνο αφου πρώτα το τοποθετήσετε σε καταλληλο σκευος. Βάλτε και πιειτε ακόμα ενα ποτήρι Ουισκι. Επαναλάβατε αυτο το βήμα αλλες δυο φορές<br />Μετά απο ένα τέπαρτο φουρνίστε το ανοιγμα για να επιγλέψετε το κλείσειμο του ψοτόπουλου<br />Λιάστε ξανά το ουικάλι του Μπίσκη και καπιατήτε μια καλή λουγία<br />Μετά απο ενα κετα.. οχι πέταρτο της ώρας, αργότερα τελος πάτνων ....<br />κλιτρίστε μέχρι τον μπούρνο ανοίφτε την χόρτα, ξεγυρνίστε, απαναδονήστε<br />βάλτε τελος παντων το φωτόπουλο απ την αλλη καφήστε σε μια λωκο καλέκρα και<br />καβετάστε κανα'δυό φατήρια Κίσκη αμόκα<br />Νυστε, λυστε ψηστε το κουφόλουπο για μιση φώρα ακόμα .<br /><br />3 λοτήρια αρφότερα ....<br />Ζαμέψτε το γατόπουλο απο χαμω, ( επεσε το μακαλισμένο) , καφαρίστε το, και γάλτε το σε μιάτο. Φτάτε τα κούτρα σας απο το νέσιμο στο κάτωμα απ τα γάδια που μυθικαν στα<br />κλαπάκια της μουζινας μην αποχειραθητε να κησωθειτε, μια φαρά ειμαστε εδω μάτω<br />απομελειώστε το δουκάλι του Ρίσκι<br />αργόμπερα σαρθήτε ως το κρεμάτι και κοιθωμητε ως το χρωι<br /></p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 18pt; text-align: center;">Την επομενη μέρα , παρτε ενα αλκα σελτζερ. Πηγαινετε να φάτε κρύο kοτόπουλο<br />με μαγιονεζα και καθαρίστε το μπουρδέλο που δημιουργήσατε στην κουζινα<br /><br />την αλλη βδομάδα θα δοκιμασουμε την Κρητικη συνταγη : *Κατσικακι με<br />τσικουδια !!!<span style=";font-family:Tahoma;font-size:8.5pt;" lang="EN-US" ></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-3666615732122026156?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-77359786542116946272011-01-20T06:11:00.005Z2011-01-20T06:23:41.600Z<div style="text-align: justify;">Είναι η <span style="font-weight: bold;">τρίτη</span> φορά που αγοράζω <span style="font-weight: bold;">ψάρι φέτα και παθαίνω τροφική αλλεργία</span>, που συνεπάγεται με φαγούρα και πρήξιμο. Τη πρώτη φορά το έπαθα με κατεψυγμένα φιλέτα γλώσσας, τη δεύτερη με κατεψυγμένο κοκκινόψαρο και προχθές με φρέσκα (απο το πάγκο του ψαρά) φιλέτα μπακαλιάρου. Ομως αν φάω κανονικό ολόκληρο ψάρι είτε ψημένο στο τηγάνι, είτε ψητό/βραστό δεν παθαίνω απολύτως τίποτα, αναρωτιέμαι<span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"> ΤΙ στην ευχή ΒΑΖΟΥΝ</span> πάνω στα αποψυγμένα/κατεψυγμένα για να διατηρούνται. Κι αν αυτά που βάζουν κάνουν κακό τελικά, να είναι πρόσθετα ή απο εκείνα τα Ε που δεν συνιστώνται..<br /></div><br />Υποτίθεται ότι το ψάρι είναι υγιεινό έδεσμα κλπ. όμως το να παθαίνω αλλεργία απο τα φιλέτα δεν είναι και το καλύτερο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-7735978654211694627?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-22980023562623519752010-08-22T19:50:00.010Z2010-09-19T20:52:09.969Z<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/TJZxV0OfGYI/AAAAAAAAEJM/0lok6q-ymmE/s1600/domati_0.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 200px; height: 126px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/TJZxV0OfGYI/AAAAAAAAEJM/0lok6q-ymmE/s200/domati_0.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518723012999715202" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Κάθε καλοκαίρι μπαίνω στη φάση έρευνας για τη πετυχημένη ντομάτα. Εκείνη που μυρίζει όμορφα και έχει ωραία γεύση. Σαν τις ντομάτες που έτρωγα όταν ήμουν μικρή, εκείνες που είχαν ατσούμπαλα σχήματα μεν και ο χυμός τους έκαιγε τα χέρια..<br />Μα τι ψάχνεις..θα ρωτήσουν<br />Ψύλλους στ' άχυρα.<br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν υπάρχουν οι ντομάτες εκείνες που ήξερες..πάνε. Τις αντικατέστησαν οι άλλες οι ομοιόμορφες κόκκινες που άμα τις ζουλήξεις σπλούτς..γίνονται χυμός και σαν ένα άλλο νεροπίστολο, σου μπαίνουν στο μάτι.<br /><br />Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω..απο λαϊκή σε λαϊκή για να βρώ ντομάτες. Ψάχνω για εκείνες τις κόκκινες και μαλακιές που μυρίζουν..καλοκαίρι. Φέτος βρήκα κόκκινες που μυρίζουν αλλά δεν έχουν ωραία γεύση, σαν αγγούρια είναι, άλλες που είχαν μυρωδιά αλλά άσχημο χρώμα..Με διαβεβαίωσε ένας πωλητής ότι αμα τις αφήσω εκτός ψυγείου θα ωριμάσουν..οι κιτρινωπές του ντομάτες..ενώ αυτές σάπισαν..και σαν κατακλείδα, έρχεται και γνωστός μου γεωπόνος να μου πεί ότι οι μυρωδιές της ντομάτας στις λαϊκές έίναι ειδικά σπρέη..<br /></div>Το απόλυτο ξενέρωμα..<br /><br /><div style="text-align: justify;">Πάω λοιπόν στα σουπερμάρκετ. Εκεί υπάρχει ποικιλία εγχώρια και εισαγώμενη. Ετοιμάζομαι να σκίσω τα ιμάτιά μου καλοκαιριάτικα αντί να πάρω ντομάτες Ολλανδίας.Οι οποίες είναι το ίδιο άγευστες με τις Ελληνικές πλήν λίγο πιο φθηνές!! Σαν να μην υπάρχουν ντόπιες.. έφθασα μία φορά στα Κάτω Πατήσια όπου ένας μικροπωλητής μου πούλησε τις θεϊκώτερες που είχα φάει τη τελευταία 15ετία.. όταν ξαναπήγα..ο τύπος άφαντος..<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Για όλα τα παραπάνω βάσανά μου φταίει μία φορά που αποφάσισα να βάλω σε γλάστρες σπόρους ντομάτας.. Πιάσανε και βγήκαν κάτι ντοματάκια..απίστευτα. Με γεύση και άρωμα όπως οι ντομάτες που έτρωγα παιδί.. Μιά φορά όμως πιάσανε οι ντοματιές..μετά τις φάγανε οι ακρίδες, τα ζουζούνια και όσο να ψέκαζα..προκοπή δεν είδα..<br /></div>Το μαράζι όμως έμεινε. Και η απορία<br /><br />ΓΙΑΤΙ δεν υπάρχουν καλές ντομάτες στην αγορά, πιά;<br /><br />Και επειδή τσαντίζομαι που δεν βρίσκω της καλές, αλλά πάντα ωραιότατους πελτέδες,<br />ιδού το παιχνίδι της <a href="http://activeden.net/item/tomato-toss-v10/full_screen_preview/14310"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">αντιδραστικής ντοματούλας</span></a><br />Για όσους μας κοροϊδεύουν..ριχτε τους τις λιωμένες ανοστόλες τύπου ντομάτας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-2298002356262351975?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-57210115215180417222010-07-14T06:08:00.003Z2010-09-19T20:50:28.719ZΑς μου εξηγήσει κάποιος ΓΙΑΤΙ τα σουπερμάρκετ πουλάνε Ιούλιο μήνα αυγωμένα ψάρια;;;;;<br /><br /><br /><br />Αν δεν κάνω λάθος <a href="http://alevia.freevar.com/ALIEYTIKH%20NOMOTHESIA.html">οι τράτες το καλοκαίρι απαγορεύονται </a>να λειτουργούν, ώστε να δώσουν ευκαιρία στα αυγωμένα ψάρια να γεννήσουν και το γόνο να μεγαλώσει.<br /><br /><br /><br />Χθές αγόρασα μπακαλιάρους..και ΟΛΟΙ τους ήταν αυγωμένοι..<br /><br /><br /><br />ΝΤΡΟΠΗ ΠΙΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-5721011521518041722?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-77196083540959206592010-07-03T09:39:00.004Z2010-09-19T20:51:06.775ZΧθές πήγα σε μία καφετέρια, στα πέριξ του Νοσοκομείου ΙΑΣΩ General, στο Χολαργό. Ηταν μεσημεράκι και δεν είχε πολύ κόσμο. Να διευκρινήσω ότι δεν καπνίζω και λόγω της περσινής πνευμονίας, ο καπνός μου φέρνει βήχα. Αποφεύγω έτσι τους καπνιστές.<br /><br />Η καφετέρια "Sette", όπως έμαθα αργότερα ότι την έλεγαν, διέθετε 2 χώρους, έναν υπαίθριο με τέντες, στον οποίο οι 2 παρέες που κάθονταν κάπνιζαν μετά μανίας και ένα κλειστό χώρο κλιματιζόμενο. Διάλεξα τον τελευταίο θεωρώντας ότι προορίζεται για τους μη καπνίζοντες.<br /><br /><div align="justify">Κάθισα στα βολικά καναπεδάκια και παρήγγειλα καπουτσίνο φρέντο. Στην αρχή ήταν καλά, δίπλα μου μία κοπέλλα που άκουγε μουσική απο ακουστικά στ' αυτιά της..πιο πέρα 2 παιδιά έπαιζαν τάβλι.. Ηρθε και ο καφές, πολύ καλός...και μετά άρχισαν να δακρύζουν τα μάτια μου. </div><div align="justify">Δεν μου μύριζε τσιγάρο..εν τούτοις με έπιασε βήχας.. Και τότε παρατήρησα ότι οι μισοί σχεδόν πελάτες κάπνιζαν. </div><div align="justify">Φωνάζω το σερβιτόρο και τον ρωτάω αν υπάρχει χώρος για μη καπνίζοντες..και μου απαντάει, το εξής</div>"Εδώ ΟΛΟΙ καπνίζουμε..όπου θέλουμε και όσο θέλουμε"<br />"Μα ο Νόμος",του λέω "απαγορεύει το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους".<br />Και μου λέει με έντονο και επιθετικό υφάκι:<br />"Εδώ δεν υπάρχει Nόμος, μιά παρέα είμαστε, τον Νόμο τον γράφουμε εμείς".. !!!!!!!!!<br />Και επειδή με είδε να βήχω..μου λεει "Να φύγετε αν δεν σας κάνουμε"!!!<br /><br />Διαβάζω ότι <em><span style="color:#3333ff;">Ειδικά για καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος εμβαδού έως 70 τ.μ. μπορούν να χαρακτηριστούν στην άδεια λειτουργίας τους ως καταστήματα αποκλειστικά για καπνίζοντες ή μη καπνίζοντες</span></em>.." <br /><br /><div align="justify">Πουθενά έξω/μέσα απο το μαγαζί του δεν έγραφε ότι ο χώρος ειναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για καπνίζοντες.. Αλλά ακόμη και αν εγώ έκανα λάθος και πήγα σε καφετέρια για καπνίζοντες, <strong>ήταν τρόπος αυτός να με διώξει</strong> πίξ λάξ, να συμπεριφερθεί με <span style="color:#cc0000;"><strong>επιθετικότητα και ειρωνεία</strong></span>, στην ερώτησή μου "που είναι ο χώρος για τους μη-καπνίζοντες"??? Ας μου εξηγούσε ότι είναι καπνιστήριο με ειδική άδεια βάσει του Νόμου.. Κανένα πρόβλημα, αφού δεν το είδα/ήξερα, θα έφευγα.. ότι να με προπηλακίσει και απο πάνω!! </div><br />ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ του σερβιτόρου.<br />ΝΤΡΟΠΗ σας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-7719608354095920659?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-84225616103138395812010-04-10T15:49:00.010Z2010-04-11T16:34:57.606Z<div align="justify">Τώρα που ζεσταίνει ο καιρός, τι πιο ωραίο να φτιάχνουμε εύκολα μεζεδάκια με λίγο κρασάκι ή ουζάκι και μερικούς φίλους..να τσιμπάμε κάτι στα γρήγορα.</div><br /><div align="justify">Εχω εδώ μερικές φωτογραφίες που δοκιμάσθηκαν και φαγώθηκαν με πολύ χαρά. Γιατί δεν είναι μόνο η συνταγή ή τα καλά υλικά, είναι και η φαντασία, η ομορφιά, το κάτι τι που δίνει το χεράκι του δημιουργού τους. <a href="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S8Cey2xfZFI/AAAAAAAAD30/LKDDfAyu5Ws/s1600/April110+073.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458537344906781778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S8Cey2xfZFI/AAAAAAAAD30/LKDDfAyu5Ws/s200/April110+073.jpg" border="0" /></a></div><br /><br />Σε αυτό το πιάτο με σολωμό, χρειάζεσθε στρογγυλές φέτες ψωμιού (αναποδογυρίζετε ενα ποτήρι πάνω στις φέτες τόστ και ιδού τα στρογγυλά φετάκια). Αλείφετε κάποιο μαλακό τυρί, βάζετε μπόλικο, εδώ έβαλα φιλαδέλφεια και μετά διπλώνετε τις φέτες σολωμού όπως η φωτογραφία. Ανάμεσα βάζετε τοματίνια και κλαδάκια άνηθου.<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S8Cfuue3c1I/AAAAAAAAD38/cdU0oOFiD8g/s1600/April110+072.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458538373473334098" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 186px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S8Cfuue3c1I/AAAAAAAAD38/cdU0oOFiD8g/s200/April110+072.jpg" border="0" /></a><br /><br />Πάλι με την ίδια μέθοδο κόβουμε στρογγυλές φέτες ψωνιού και τις αλείφουμε με τυρί. Βάζουμε απο πάνω λιωμένο ροκφόρ, να σχηματίσει βουναλάκι και απο πάνω έχουμε τρίψει φιστίκια Αιγινης. Στη μέση, αντί για φιστίκια βάζουμε λίγο μπρίκ (αυγά σολωμού) και το διακοσμούμε ξανά με άνηθο<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S8CgzM4d3SI/AAAAAAAAD4E/REMYj9gkYQs/s1600/DSC02076.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458539549864877346" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 147px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S8CgzM4d3SI/AAAAAAAAD4E/REMYj9gkYQs/s200/DSC02076.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Εδώ αντικαθιστούμε το ψωμί με φοκατσίνια ή μικρές αραβικές πιτούλες. Βάζουμε μέσα μία παχιά φέτα μοτσαρέλα, λίγη ντομάτα, αλατάκι και τις ψήνουμε για 5 λεπτά στο φούρνο έως ότου δλδ λιώσει το τυρί. Πρίν σερβίρουμε βάζουμε απο πάνω ένα φυλλαράκι φρέσκου βασιλικού</div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S8ChUxwo3LI/AAAAAAAAD4M/LHbW6aQ1UB0/s1600/Easter208+029.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458540126699838642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S8ChUxwo3LI/AAAAAAAAD4M/LHbW6aQ1UB0/s200/Easter208+029.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div align="justify">Αυτό είναι το αποκορύφωμα της ομορφιάς στο τραπέζι. Εχετε πλάσει μπαλλάκια απο πικάντικο μαλακό τυρί (π.χ. ροκφόρ μαζί με φιλαδέλφια) και τα βάζετε στο ψυγείο να πετρώσουν. Εν τω μεταξύ ανοίγετε μία τρυπίτσα στις ντοματούλες, κόβετε το επάνω μέρος και τις γεμίζετε προσεκτικά απο το μείγμα. Στα κενά βάζετε ανυθο.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Δεν είναι για χόρταση όλα αυτά, περισσότερο για το γούστο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8422561610313839581?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-34308565913321992972010-01-08T12:02:00.010Z2010-09-19T20:51:06.775Z<div align="justify">Είναι σημαντικό το κάθε εστιατόριο, η κάθε ταβέρνα να έχει και μία σωστή τουαλέττα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται στις τουαλέττες των χώρων εστίασης. Υπάρχουν μέρη που χάνουν πολλούς πόντους στη γενική άποψη του πελάτη, επειδή κάποιος ξέχασε να καθαρίσει τα αποχωρητήρια...και αντίστοιχα να κερδίζουν πόντους απο το διάκοσμο στις τουαλέττες που ντρέπεσαι να τις λερώσεις!!! </div><div align="justify"></div><div align="justify">Το πρώτο πρόβλημα <strong>είναι η θέση</strong>. Ελλείψει χώρου 9/10 φορές βάζουν τα αποχωρητήρια είτε στα υπόγεια, είτε σε ταράτσες.. Απαίσια επιλογή ιδιαίτερα σε μπάρ και μπυραρίες.. Στις τελευταίες κινδυνεύει ο πελάτης να σπάσει τα μούτρα του όταν θέλει να φθάσει στο μπάνιο και πάει σκαλάκι-σκαλάκι..σφιγγόμενος! Η ακόμη χειρότερα όταν η σκάλα πρός τις πολυπόθητες τουαλέτες είναι τύπου ανεμόσκαλας (με τα σιδερένια κενά παρόντα)..που να πατήσει η γόβα της δόλιας της κοπέλλας, τι να πρωτοπροσέξει, να μη πέσει απο τα στενά σκαλιά ή να μη της σκαλώσει το τακούνι; </div><div align="justify"><strong>Διαρύθμιση</strong>. Μη φανταστείτε ποτέ ότι οι ισόγειες τουαλέττες είναι καλύτερες..σπάνια πέφτεις σε σωστή διαρρύθμιση. Μερικές έχουν δίφυλλες πόρτες τύπου σαλούν, ανοίγοντας και τα δύο φύλλα μπαίνεις μέσα και τα τρώει στα μούτρα ο αποπίσω σου.. αν ανοίξεις το ένα φύλλο στριμώχνεσαι.. άλλες έχουν κουρτίνα αντί για πόρτα..με όλα τα σχέδια.. Οι καλύτερες που έχω πάει είναι σε ένα εστιατόριο στο Αργος Αργολίδας. Απαιχτη η πρόσβαση: Ενώ είχε κανονική πόρτα..αμέσως μετά είχε σκαλοπάτι πρός τα κάτω.. ΟΥΑΙΙΙΙ αν δεν το ξέρεις! Στο τέλος βάλανε ταμπέλα πάνω στο πορτόφυλλο "Προσοχή στο σκαλοπάτι". Πολύ γέλιο! </div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong>Διακόσμηση</strong>. Απο εκεί και πέρα ο κάθε ένας κάνει ό,τι του κατέβει. Εχω πάει σε ταβέρνα στην Ανω Κουτσούφλιανη..που είχαν Ρωμαϊκά λουτρά για τουαλέττες..το νερό να βγαίνει απο πέτρινες τρύπες μέσα στο χρωματιστό μάρμαρο και απαλή μουσική..!!! Η πάλι σε άλλους χώρους να έχουν γυαλινες, μεταλλικές, πέτρινες τουαλέττες, τούρκικες, τύπου ροκοκό (όπως το αντιλαμβάνεται αυτό ο ιδιοκτήτης), να κάθεσαι στη λεκάνη και να παίζει μουσική, να σηκώνεσαι και να σταματάει!!, να υπάρχουν άνθη, γλάστρες, πολυθρόνες παντός τύπου απο τη πλαστική του γύφτου, μέχρι design..όλα για να προσθέσουν κάτι..τις στο μαγαζί. ΄Να μη πώ δε για τις βρύσες και τα καζανάκια..το νερό εκτοξεύεται πρός όλες τις κατευθύνσεις, αν δεν το ξέρεις και στα μούτρα σου! Ηταν μία φορά που έψαχνα το καζανάκι..και δεν φαινόταν πουθενά..στο τέλος ντροπιασμένη..είπα να φύγω.. Μόλις άνοιξα τη πόρτα, έπεσε ο Νιαγάρας μέσα στη τουαλέττα!</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τα ευχάριστα τέλος. Πάμε τώρα και στην υγιεινή της τουαλέττας. Πάρα πολλά εστιατόρια έχουν απο βρώμικα έως απαράδεκτα αποχωρητήρια. Και δεν είναι θέμα θέσης της ταβέρνας, υπάρχουν ταβερνάκια στη κορυφή του βουνού με πολύ καθαρές τουαλέττες και κάτι δήθεν εστιατόρια που σου κόβουν μονέδα με το που μπαίνεις και βρίσκεις τη τουαλέττα απο τη..μυρωδιά! Είναι ντροπή να μη καθαρίζονται / απολυμαίνονται σωστά οι χώροι αυτοί. Είχε τύχει μία φορά να φάμε σε ένα εστιατόριο στο Ναύπλιο και χρειάστηκε να πάω στη τουαλέττα..αφού πέρασα πρώτα απο τη κουζίνα και είδα να περπατάνε στους τοίχους πάνω απο τις κατσαρόλες κάτι πελώριες κατσαριδάρες..μου κόπηκε η ανάσα αλλά κατουριόμουνα. Μπήκα στη τουαλέττα προσεκτικά..ήταν απαίσια. Βρώμικη, με κολλημένες ακαθαρσίες και σμήνος εντόμων επάνω τους..Εκανα μεταβολή και έφυγα τρέχοντας..ΠΟΤΕ δεν ξαναπατήσαμε εκεί! Απορώ όμως, τι στην ευχή δεν υπάρχει υγιειονομικός έλεγχος!! Προφανώς όλοι λαδώνονται! </div><div align="justify"></div><div align="justify">Ετσι δίνω σημασία ΚΑΙ στην τουαλέττα του εστιατορίου. Γιατί τελικά εκεί φαίνεται πόσο σέβεται κάποιος τον εαυτό του ΚΑΙ τον πελάτη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-3430856591332199297?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-59746783928181089722010-01-05T10:40:00.016Z2010-01-05T11:34:29.698ZΕχω παρατηρήσει ότι σε πάρα πολλούς νεοέλληνες δεν είναι σημαντική η ποιότητα του φαγητού/ποτού τόσο όσο το να βγαίνουν έξω<strong> για να φάνε ό,τι νάναι</strong>, αρκεί να βγούν, να δούν και κυρίως να τους δούν.<br /><div><div><div><div><div><div align="justify">Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που θα βγάλουν έξω την οικογένειά τους Κυριακή σε απαίσια ταβέρνα, γεμάτη λίγδα και ανάγωγους σερβιτόρους. Τα υλικά των φαγητών θα είναι κατά πολύ χειρότερα απο αυτά που τρώνε στο σπίτι τους ενώ οι τιμές τους τσιμπημένες. Και αυτό το λένε Κυριακάτικο φαγοπότι και το έχουν αναγάγει σε τρόπο ζωής. Συχνάζουν σε μέρη που έχουν κακό φαγητό αλλά υψηλές τιμές. Η σαβουροφαγία είναι τρόπος ζωής για αυτούς τους ανθρώπους. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ερχόμαστε λοιπόν στους ιδιοκτήτες εστιατορίων εκείνους που κάνουν τη σαβουροφαγία επιστήμη. Πρόσφατα συζητούσα με έναν επιχειρηματία εστίασης, ιδιοκτήτη αλυσίδας εστιατορίων στην Ελλάδα..και μου έλεγε ότι "<strong>πρώτα φροντίζω να γεμίζει το μαγαζί και μετά ψάχνω για σέφ</strong>"! </div><div align="justify">Αυτό είναι τρομερό, αν το σκεφτεί κανείς γιατί σημαίνει ότι πρώτα έρχεται η τσέπη του και αφού γεμίσει με τους οβολούς των σαβουροφάγων..τότε και μόνο τότε..σκέφτεται να βελτιώσει τις γεύσεις, προσλαμβάνοντας και ένα σέφ..ευελπιστώντας να του φτιάξει και αλλά διαφορετικά πιάτα ώστε να αλλάζουν τα μενού κάθε τόσο και ..νέοι σαβουροφάγοι να συνωστίζονται..<br /></div><div align="justify">Φταίνε οι σαβουροφάγοι κυρίως γιατί είναι εκείνοι που σπεύδουν στα όποια τρέντι μέρη τους λένε οι σωρεία των φυλλάδων που κυκλοφορούν στα περίπτερα, επί του θέματος.. Ετσι προκειμένου να καθίσει δίπλα στο γνωστό διεθνές αστέρι της πίστας κ. Χλιμίτζουρα ή και να φωτογραφηθεί cheek-to-cheek με την αγαπημένη όλων των πρωϊνάδικων Ανούλα Ξεβρακοπούλου, τρώνε και σκ..καπαμά! Τα πληρωνουν δε χρυσά! Και μετά καυχώνται για το ΥΠΕΡΟΧΟ νέο στέκι που εκείνοι ανακάλυψαν..όπου΄όλα τα αστέρια της ελληνικής τηλε γκλαμουριάς λάμπουν..και τρώνε..τι το ωραιότερο.<br /></div><br /><div align="justify">Γι αυτό το λόγο υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ταβέρνες και πολλά πλέον εστιατόρια που σερβίρουν κακό φαγητό και άθλια ποτά ή κρασιά στην Ελλάδα.<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423216254480368626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 70px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/S0MiczRtQ_I/AAAAAAAADy0/TImM6rfu4ls/s200/animscratch.gif" border="0" /></div><br /><div>Το έχω ξαναπεί, γιατί είμαστε λαός σαβουροφάγος. </div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-5974678392818108972?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-83158582413804339652009-10-12T05:22:00.002Z2010-09-19T20:51:35.253ZΠοιά η διαφορά μεταξύ Ευρωπαϊκών και Αμερικάνικων φιστικιών τύπου Αιγίνης;<br /><br />Εδώ και κάποια χρόνια ανέπτυξα αλλεργία σε όλων των ειδών τα φιστίκια, είτε είναι αράπικα, είτε κάσιους είτε (τα αγαπημένα μου) Αιγίνης. Ισως γιατί έτρωγα πολλά απο παιδί. Η αλλεργία ήταν σοβαρή, κατέληξα σε ειδικό γιατρό ό οποίος μετά απο διάφορες εξετάσεις μου είπε ότι "ξηροκάρπια τέλος" και μου έδωσε φάρμακα.<br /><br />Εκτοτε δοκίμαζα πότε-πότε φιστίκια Αιγίνης για να δώ μήπως και μου περάσει η αλλεργία.. είχα δοκιμάσει Ελληνικά, ευρωπαϊκά ακόμη και εισαγώμενα απο το Ιράν και το αποτέλεσμα ήταν μικρής εμβέλειας αλλεργία.<br /><br />Και μιά μέρα, είδα σε ένα νέο σουπερμάρκετ στον Ασπρόπυργο, φιστίκια Αιγίνης απο τη Καλλιφόρνια. Πήρα λοιπον ένα πακετάκι, για να δοκιμάσω...<br />Εφαγα κατ' αρχήν 5 φιστικάκια..για δοκιμή...<br />Τίποτα. Καμμία αλλεργία<br /><br />Μετά έφαγα μία χούφτα<br />Τίποτα. Καμμία αλλεργία<br /><br />Μετά τελείωσα το σακκουλάκι..<br />Τίποτα. Καμμία αλλεργία<br /><br />Και αναρωτιέμαι και λέω<br />"Με τι ψεκάζουν τα ελληνικά ή και Ιρανικά φιστίκια και ο κόσμος παθαίνει; Η πιο απλά, τι "στην ευχή δεν έχουν τα δικά μας φίστίκια που το έχουν τα αμερικάνικα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8315858241380433965?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-79269039170666027312009-07-28T10:18:00.011Z2009-07-28T10:42:34.784Z<div align="justify">Περιδιαβάζοντας τις ομορφιές της <a href="http://kathimerinitrella.blogspot.com/2009/07/blog-post_16.html"><span style="color:#000099;"><strong>Θεσσαλονίκης</strong></span></a>..πεινάσαμε. </div><br /><div align="justify">Που να πάμε..πού να πάμε.. Πάμε στη Καλαμαριά; </div><div align="justify">Πηγαίνοντας μέσα στη ζέστη, στρίψαμε κάτι δρομάκια και βρεθήκαμε στο Χαμόδρακα..ένα ωραίο σκιερό εστιατόριο με θέα.. Για τη θέα κυριως ήρθαμε<a href="http://3.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sm7SskZYUzI/AAAAAAAADb8/u-9s7bbSLzw/s1600-h/Thessalniki09+074.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363455869371044658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 159px; CURSOR: hand; HEIGHT: 111px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sm7SskZYUzI/AAAAAAAADb8/u-9s7bbSLzw/s200/Thessalniki09+074.jpg" border="0" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sm7UvTtqvxI/AAAAAAAADcM/AVNxUXUyBZ0/s1600-h/Thessalniki09+075.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363458115455598354" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 154px; CURSOR: hand; HEIGHT: 97px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sm7UvTtqvxI/AAAAAAAADcM/AVNxUXUyBZ0/s200/Thessalniki09+075.jpg" border="0" /></a></div><br /><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363457273751569346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 169px; CURSOR: hand; HEIGHT: 118px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sm7T-UHyg8I/AAAAAAAADcE/Ni9PBN8wjDM/s200/Thessalniki09+079.jpg" border="0" /><br /><div>Ε! Και για το φαγητό. Που ήταν άξιο λόγου. Μύδια τηγανιτά και σκουμπρί στα κάρβουνα.. και τσίπουρ βέβαια. Και μιά σαλάτα. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363454687385505762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 93px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sm7RnxKET-I/AAAAAAAADb0/pkF9ablHLnE/s200/Thessalniki09+077.jpg" border="0" /></div><p align="justify">Αυτό που μου άρεσε στο συγκεκριμμένο μέρος ήταν ο κόσμος που ερχόταν. Ντάλα μεσημέρι καθημερινής και ώς τις 15.00 γέμισαν τα τραπεζάκια με καλοντυμένες παχουλές κυρίες που συχνά περπάταγαν με τη βοηθεια μπαστουνιού, με οικογένειες παπούδων και εγγονών, με ηλικιωμένα ζευγαράκια που ήρθαν για μεζέ. Τα παιδάκια έτρεχαν παντού ξέγνοιαστα και οι καλοβαλμένοι συνοδοί τους χαμογελαστά τσιμπούσαν τα μεζεδάκια. </p><p>Στην Αθήνα μόνο τρέχουμε και γκρινιάζουμε. Στη Θεσσαλονίκη χαμογελαστά ξέρουν να ζούν. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-7926903917066602731?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-12654327540904256432009-07-19T15:11:00.015Z2009-07-28T10:39:45.873Z<div align="justify">Περιδιαβάζοντας την ωραιότατη λίμνη Κερκίνη..πεινάσαμε. Βρήκαμε λοιπόν αυτό το εστιατόριο χαμένο μέσα στις λιμνούλες και στα πουλιά. </div><div align="justify">Καθίσαμε σε ένα τραπέζι με καθαρό τραπεζομάντηλο και με αυτή τη θέα..<a href="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM51lfZcwI/AAAAAAAADY8/X9VMbhEzQRg/s1600-h/IMG_0250.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360191574260675330" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 161px; CURSOR: hand; HEIGHT: 114px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM51lfZcwI/AAAAAAAADY8/X9VMbhEzQRg/s200/IMG_0250.JPG" border="0" /></a></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360191079384954706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 172px; CURSOR: hand; HEIGHT: 113px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM5Yx71N1I/AAAAAAAADY0/rrWKSrdX6kM/s200/IMG_0246-1.JPG" border="0" />και παραγγείλαμε. Ωσπου να έρθει το φαγητό απολαμβάναμε δροσιά, τραγούδια πουλιών και σμήνη απο λιβελούλες που εκτελούσαν χορούς ερωτικούς..<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360191896543075970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM6IWFgnoI/AAAAAAAADZE/JTlN0TFfG6o/s200/IMG_0266.JPG" border="0" /> Το φαγητό ήταν πλούσιο. Κατ' αρχήν πήραμε γριβάδια τηγανιτά που είναι ένα λιμναίο ψάρι χωρίς λέπια, ο κοινός κυπρίνος αλλά μικρότερο σε μέγεθος<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360193108096414210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM7O3eVcgI/AAAAAAAADZc/2fy9jV1i178/s200/Kerkini09+094.jpg" border="0" /> <p align="justify">Ηταν πολύ γευστικό αν και είχε πολλά ψιλα αγκαθάκια στο δέρμα του. Μαζί με τα γριβάδια πήραμε ωραία τηγανισμένες πατάτες, ψητές πιπεριές και χόρτα. Μετά φάγαμε βουβαλίσιες μπριτζόλες, σκέτο λουκούμι! Καλοψημένες και μαλακιές. Που δεν πρόλαβαν να φωτογραφηθούν γιατί ξέχασε η φωτογράφος τη κάμερα.. είμαστε απασχολημένοι με τη μπριτζόλα..<br /><br />Την σιγαλιά τη διέκοψε ένα γκρούπ τουριστών απο το ΚΑΠΗ Σερρών που εμφανίσθηκαν απο το πουθενά και το μέχρι τοτε ήσυχο ταβερνάκι γέμισε γέλια, ομιλίες και φασαρία. Τους κάθισαν όλους σε μεγάλα μακρουλά τραπέζια, τους έβαλαν και μουσική (νησιώτικα) και ...και... μετά άλλαξε το ολο σκηνικό. </p><p align="justify">Κατ' αρχήν ήρθαν οι πάπιες όσο πιο κοντά γίνεται απαιτώντας κάποια μερίδα, <a href="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM63HsH9bI/AAAAAAAADZU/hCsC3BV-IF8/s1600-h/IMG_0261.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360192700132357554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM63HsH9bI/AAAAAAAADZU/hCsC3BV-IF8/s200/IMG_0261.JPG" border="0" /></a>ένα μποναμά.</p><br />Μετά ήρθε και ο Κινέζος.. και τι δεν είχε η πραμάτειά του.. <a href="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM8WxOAyRI/AAAAAAAADZk/Me-cwlgzvmw/s1600-h/Kerkini09+087.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360194343367919890" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SmM8WxOAyRI/AAAAAAAADZk/Me-cwlgzvmw/s200/Kerkini09+087.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ε μετά είπαμε να του δίνουμε. Ο λογαριασμός για 2 μερίδες γριβάδια, 1 πελώρια βουβαλίσια μπριτζόλα, μισό κιλό κρασί χύμα, 2 πατάτες, 1 ψητή πιπεριά και χόρτα = 25 ευρώ σύνολο!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1265432754090425643?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-10879487512940062682009-07-13T10:32:00.009Z2009-07-13T17:01:22.661ZΜία παρέα φίλων μας κάλεσαν στη ψαροταβέρνα "Γιαλισκάρι" κοντά στο νεκροταφείο Παλ. Φαλήρου. Ηταν μία μουντή καλοκαιρινή βραδυά, με ένα μαύρο σύννεφο να απειλεί να μας κάνει μούσκεμα οσονούπω, πάνω απο το κεφάλι μας να μας αποτρέπει να πιάσουμε τραπεζάκι έξω.. αλλά να προτιμήσουμε τη μέσα αίθουσα.<br /><br /><div align="justify">Βρεθήκαμε σε ένα μακρουλό χώρο με ωραία στρωμένα τραπέζια, λευκά τραπεζομάντηλα, καθαρά μαχαιροπήρουνα, περιποιητικούς σερβιτόρους και με ενδιαφέρουσα διακόσμηση. Η τελευταία ήταν ράφια που πιάνανε όλο το χώρο του μαγαζιου, ράφια γεμάτα μινιατούρες ΄- ίσως μοντέλλα - ιστιοφόρων, εξάντες, τιμόνια καραβιών, κοράλια αλλά κυρίως μία βαλσαμωμένη <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Common_thresher"><span style="color:#000099;"><strong>αλεπού της θάλασσας</strong></span></a>, αρκετά μικρή (ευτυχώς) για να πιάνεται αλλά και αρκετά μεγάλη για να σου φάει το χέρι άμα σε πετύχει (φεύ!) μέσα στο νερό<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357901604875183842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 136px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SlsXH0wUpuI/AAAAAAAADTM/5QnZCjAkV-Q/s200/July109+004.jpg" border="0" /></div><p align="justify">Δεν άντεξα και την τράβηξα φωτογραφία (το σκυλόψαρο δεξιά) με το στόμα της ανοιχτό και τις σειρές κοφτερών δοντιών έτοιμα! Μπρρ! </p><p align="justify">Εχοντας πείρα απο μέγεθος μερίδας διαφόρων εστιατορίων που πηγαίνουμε..έχοντας και μία κάποια πείνα, παραγγείλαμε γαύρο τηγανιτό, καλαμάκια τηγανιτά, σαρδέλλες στα κάρβουνα, γαρίδες, κουτσομούρες και χταπόδι απο ψαρικά καθώς και χόρτα, παντζάρια, πατάτες και κολοκύθια τηγανιτά, βραστά λαχανικά, κάτι σαγανάκια... Και τη πατήσαμε γιατί στο Γιαλισκάρι οι μερίδες είναι μεγάλες. Εκεί που αλλού θα μας έβγαζαν με το ζόρι 7 ψάρια ανά μερίδα, εδώ ήρθαν κάτι πιατέλλες με βουνό οι γαύροι.. αν το ξέραμε θα παίρναμε λιγώτερα γιατί μετά απο 4 ώρες φαγοπότι..δεν χώραγε τίποτ' αλλο και πήραμε τάπερ για το σπίτι! Η ποιότητα δε του φαγητού, απίστευτη. Οι σαρδέλλες ήταν παχουλές, καλοψημένες και ζουμερές, τα καλαμάρια λιώνανε στο στόμα, τις κουτσομούρες τις φάγαμε στον αέρα, δεν κάναμε το κόπο να τις καθαρίσουμε, το χταπόδι ήταν άπαιχτο, τεράστια η ποσότητά του για 6 άτομα, άλλοι 4 τρώγανε! Ενώ γαύρο δεν τρώω, τον συγκεκριμμένο το τάραξα, ποτέ μου δεν έχω φάει τόσο ωραίο! Οπως και τις γαρίδες τάραξα..παρόλλη τη πιθανή αναφυλαξία..που μπορεί να πάθαινα..(τίποτα δεν έπαθα) έφαγα με τη ψυχή μου!. </p><p align="justify">Η αίθουσα ήταν μισογεμάτη για Κυριακή βράδυ με βροχή. Γιατί βέβαια έκανε κατακλυσμό, απίστευτα νερά πέσανε! Οι σερβιτόροι ήσαν μόνο 2 αλλά τα καταφέρνανε πολύ καλά. Ούτε λεπτό δεν μείναμε παραπονεμένοι, πέρασαν ξανά και ξανά να δούνε αν θέλουμε κάτι (νερό-ποτά-γιατί για έξτρα φαγητό μάλλον χλωμό), για πότε καθάρισαν το τραπέζι στο τέλος και χωρίς να παραγγείλουμε φέρανε μία πιατέλλα καρπούζι για να φάει ένας λόχος!! </p><p align="justify">Δεν πληρώσαμε εμείς, είδα όμως τι έδωσε ο φίλος μας στο σερβιτόρο, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι για αυτά που φάγαμε δεν είναι καθόλου ακριβό! </p><p>Ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ και θα ξαναπάμε! </p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1087948751294006268?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-20887979229261267222009-06-23T09:18:00.006Z2009-06-23T11:54:58.994ZΑκουσα σε ομάδα συζητητών ότι:<br /><br />Κάτω απο κάθε μπουκάλι γάλα υπάρχουν κάποιοι αριθμοί..ένας απο αυτούς δηλώνει τον αριθμό παστερίωσης του προϊόντος.<br /><br />Το Νο. 1 = μία φορά παστεριώθηκε, πήγε στην αγορά<br />Εληξε και επέστρεψε στη γαλακτοκομική μονάδα όπου ξαναπαστεριώθηκε<br /><br />Το Νο 2 = δύο φορές παστεριώθηκε και ξαναβγήκε στην αγορά<br />Εληξε και επέστρεψε στη γαλακτοκομική μονάδα όπου ξαναπαστεριώθηκε<br /><br />Το Νο 3 = τρείς παστεριώθηκε....<br />μέχρι το Νο. 5= <strong>πέντε φορές παστεριώθηκε</strong>..<br /><br />Αν επιστρέψει στη μονάδα..τότε το κάνουνε Μίλκο δλδ σοκολατούχο γάλα!!!!!!<br /><br />και αν λήξει και το Μίλκο...το κάνουνε<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SkCfdmJb9xI/AAAAAAAADNM/GvWuxB1lUwQ/s1600-h/cream9.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350451688121300754" style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 112px; CURSOR: hand; HEIGHT: 148px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SkCfdmJb9xI/AAAAAAAADNM/GvWuxB1lUwQ/s200/cream9.gif" border="0" /></a><br />Ελπίζω να βρεθεί κάποιος να με διαψεύσει.. να μην είναι αλήθεια όλα αυτά !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-2088797922926126722?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-19096093251978018082009-05-04T13:38:00.015Z2009-05-04T14:30:39.181Z<div align="justify">Χθες απολαύσαμε ένα πιάτο Μαντί. Τι είναι το Μαντί όμως ; Ας πάμε στο <a href="http://orologia-magirikis.blogspot.com/"><span style="color:#ff0000;">λεξικό μας για την Ορολογία της Μαγειρικής</span> </a>και να δούμε εδώ τι λέει το αντίστοιχο <a href="http://orologia-magirikis.blogspot.com/2007/03/blog-post_3971.html"><span style="color:#ff0000;">λήμμα</span></a> (<span style="font-size:78%;">για να το δείτε κατεβείτε στο τέλος της σελίδας</span>) . <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331974951508783906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 149px; CURSOR: hand; HEIGHT: 110px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sf769-f2MyI/AAAAAAAADDM/vK0ymAlUCJc/s200/%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9" border="0" /><br />Αφού καταλάβαμε τι είναι και πώς φτιάχνεται...<span style="color:#ff0000;">ανα</span><span style="color:#000099;">στε</span><span style="color:#006600;">νάζ</span><span style="color:#993300;">ουμ</span>ε γιατί είμαστε παιδιά της πόλης και δεν έχουμε χρόνο να καθόμαστε να φτιάχνουμε μικρούτσικα ζυμαρικά με το χέρι. Ευτυχώς υπάρχουν και τα μπακάλικα που μας τα προμηθεύουν σε συσκευασίες του μισού κιλού σαν να είναι μακαρόνια. Είχα προ καιρού αγοράσει ένα τέτοιο πακετάκι και είπαμε να το δοκιμάσουμε το σβκ που μας πέρασε. Η συσκευασία ήταν Τουρκικής προέλευσης με τις οδηγίες μαγειρέματος γραμμένες ΚΑΙ στα αγγλικά απο πίσω!! </div><br /><div align="justify"><strong>Υλικά</strong> </div><div align="justify">Λίγο βούτυρο, καυτερές πιπεριές ( εμείς βάλαμε 2-3 τσίλι), φρέσκια μέντα και ντομάτα πελτέ, 1 λίτρο ζωμό κότας ή βοδινού, λίγο (50 γραμμάρια) σκόρδο, αλατι-πιπέρι (εμείς βάλαμε πάπρικα). Προαιρετικά αγγούρι ψιλοκομμένο και μισό κιλό γιαούρτι σακκούλας (ή και total).<br /><strong>Βάζουμε</strong> το μισό κιλό μαντί σε μία κατσαρόλα με 1,5 λίτρα νερό (5-6 φλυτζάνια) μαζί με λίγο αλάτι. Αντί για σκέτο νερό μπορείτε να βάλετε ζωμό κότας ή βοδινού και λιγώτερο αλάτι. Μετά ρίχτε και λίγο ντοματοχυμό. Τα μαντί πρέπει να βράσουν και να πιούν το νερό τους. Μόλις το πιούν τα σουρώνετε και τα αφήνετε να κρυώσουν λίγο.</div><strong>Για τη σάλτσα</strong>: Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι βάζετε λίγο βούτυρο να κάψει, τις καυτερές πιπεριές, το σκόρδο, τη μέντα και το πελτέ. Αν έχετε ντομάτες για μαγείρεμα βάλτε εκείνες. Μόλις η σάλτσα δέσει είναι έτοιμη.<br /><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331963721423860114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sf7wwTK9MZI/AAAAAAAADC8/_liGdVYK2vw/s200/May209+003.jpg" border="0" /><br /><p align="justify"><strong>Στο πιάτο</strong> βάζουμε το μαντί με τη ντομάτα και δίπλα ή απο πάνω μία μεγάλη κουταλιά γιαούρτι και φρέσκο αγγουράκι για τη γεύση. </p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331971448002696066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/Sf73yC6504I/AAAAAAAADDE/UVlYgMqmjxA/s200/May209+005.jpg" border="0" /><br />Αν έχετε και ζεστό ψωμί και λίγο κρασάκι... θα χαρείτε ακόμη περισσότερο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1909609325197801808?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-6650244952586790712009-01-28T09:04:00.004Z2009-01-28T09:48:37.500ZΕστιατόρια, πιτσαρίες, σουβλατζίδικα και διάφορα εθνικ ταχυφαγεία έχουν δυνατότητες αποστολής φαγητού στο σπίτι. Πολλοί άνθρωποι δεν μαγειρεύουν ή συχνά αρέσκονται να παραγγέλνουν και απέξω. Ετσι τα λογείς φαγάδικα μας πετάνε τους καταλόγους φαγητών τους κάτω απο τη πόρτα.<br />Χθές μου πέταξαν ένα για παραδοσιακές γεύσεις απο το <a href="http://www.travelplorer.gr/ViewTravelGuide.jsp?param=%CE%A0%CE%91%CE%A0%CE%99%CE%93%CE%9A%CE%9F&amp;guide_id=18"><span style="color:#006600;">Πάπιγκο</span></a>. Εχω πάει στην Ηπειρο και πάνω κάτω ξέρω τι τρώνε εκεί. Διαβάζοντας όμως τις προσφορές τους ταχυφαγείου, μου ήρθε το αίμα στο κεφάλι!<br /><div align="justify"> Μία παραδοσιακή <span style="color:#006600;">σαλάτα</span> είναι εκείνη με "<em><strong>ρόκα-παρμεζάνα, τοματίνια και ξύδι balsamico</strong></em>", ναί οι γιαγιάδες της Πίνδου παπάρα σε μπαλσαμικό κάνουν το ψωμί τους όταν δεν τρώνε μακαρόνια με παρμεζάνα - αλλο παραδοσιακό τυρί! Η βαζουν edam στη σαλάτα του Σέφ μαζί με τα μαρούλια, αγγούρια, αυγά ημέρας (και όχι Τουρκίας), ζαμπόν κλπ.</div>Να κατοχυρώσουμε τη παρμεζάνα και το ενταμ σαν τυπικά ηπειρώτικα τυριά γιατί ως γνωστόν η Ηπειρος μόνο τυριά δεν έχει! <br /><br />Πάμε και στα <strong>κρέατα</strong><br /><div align="justify">Μπιφτέκι απο μοσχαρίσιο κιμά ζυμωμένο με "<strong>μυστική συνταγή</strong>". Α! Καλά! Ολα αυτά τα μυστικά σημαίνουν κάποιο κρέας μαζί με ότι περισσεύει απο τη κουζίνα σε μυρωδικά κλπ. Αντι για τη μυστική συνταγή, χάθηκε να γράψεις με τον Χ τρόπο;</div><div align="justify">Και ο <strong>χοιρινός γύρος delicatessen</strong>, τι είναι; Τον έχουν αλέσει 19 φορές απο τη μηχανή του κιμά μαζί με την άλλη μυστική συνταγή του συμπέθερου;</div><br />Απο τα μαγειρευτά συμπεριλαμβάνει τη <strong>κορωνίδα της Ηπείρου</strong>: το παστίτσιο! Εντάξει αν το πάρεις έτσι γιατί όχι και το au gratin, ό,τι θέλεις βάζε..παραδοσιακέ κουζινοτρόμε!<br /><br /><div align="justify">Ο μέσος Ελληνας είναι σαβουροφάγος. Πηγαίνει σε ταβερνεία και εστιατόρια με απίστευτη χαμηλή ποιότητα τροφής (για να μη μιλήσω για σέρβις), τρώει απαίσια μαγειρεμένα φαγητά με πρώτες ύλες κατά πολύ χειρότερες απο αυτές που τρώει σπίτι του και πληρώνει και αδρά, αλλά του αρέσει. Αντίστοιχα τα ντελίβερι που παραγγέλνει για το σπίτι είναι ένα συνοθύλεμα λιπων, αλατιού και θερμίδων προσθέτοντας βάρος χωρίς βιταμίνες και υγεία. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ομως κάποιος θα έπρεπε να μαζεύει λίγο τις μπούρδες που γράφουν τα ταχυφαγεία στους καταλόγους τους, και δεν εννοώ τις σαχλαμάρες απο ελληνικά στα αγγλικά (π.χ. τα καλαμαράκια γίνονται inkstands (μελανοδοχεία) και τα χόρτα σε weeds (ζιζάνια) που μόνο οι ψαγμένοι καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται και οι άλλοι απλά αηδιάζουν, τα βασικά βρε παιδιά, ακου παραδοσιακή Παρμεζάνα στην Ηπερο! Σε λίγο θα μας βάλετε και μπαρμπούνια που σπαρταράνε στη Κοζάνη! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-665024495258679071?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-90627748822641727932008-10-22T12:38:00.011Z2008-11-18T19:51:07.142ZΧθές το απόγευμα που ήταν ηλιόλουστα και ζεστά είπαμε να πάμε για ουζάκι στη μαρίνα Φλοίσβου, στο ουζερί "ταξείδι". Δεν είχε πολύ κοσμο όταν μπήκαμε, άλλη μία παρέα καθόταν στο βάθος..ανεβήκαμε επάνω με το ασανσέρ<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259962348660793666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 135px; CURSOR: hand; HEIGHT: 110px; TEXT-ALIGN: center" height="122" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8j4zvbIUI/AAAAAAAACv4/O4W9qKZ8dEU/s200/October308+009.jpg" width="156" border="0" /><br /><br />και μπήκαμε στο χώρο. Αψογος απο πλευράς θεσης και θέας. Ενας εξυπηρετικότατος σερβιτόρος μας έφερε τον κατάλογο την ώρα που<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8gNhVVI2I/AAAAAAAACvw/je-XBiVYg-Y/s1600-h/October308+008.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259958306450252642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8gNhVVI2I/AAAAAAAACvw/je-XBiVYg-Y/s200/October308+008.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />απολάμβανα τη θέα..όλη η μαρίνα με τα κότερα πιάτο μπροστά μου, στο βάθος η Καστελλα.. Απαλός ο ήλιος, απλά χάϊδευε τα κεφάλια μας, ενώ ερχόταν το ηλιοβασίλεμα με τα πινέλα του, για να βάψει τον ουρανό.<br /><br />Παραγγείλαμε στην αρχή ένα ουζάκι, γαύρο, φέτα ψητή, βραστά λαχανικά, μύδια τηγανιτά και μία παέλια με λευκό κρασί για αργότερα. <a href="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8fk20VoWI/AAAAAAAACvY/gf8cdwWdZ0E/s1600-h/October308+013.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259957607842816354" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="142" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8fk20VoWI/AAAAAAAACvY/gf8cdwWdZ0E/s200/October308+013.jpg" width="185" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8fvk_RmwI/AAAAAAAACvg/7yqiA_xGjpU/s1600-h/October308+016.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259957792035412738" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 171px; CURSOR: hand; HEIGHT: 129px" height="136" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8fvk_RmwI/AAAAAAAACvg/7yqiA_xGjpU/s200/October308+016.jpg" width="178" border="0" /></a>Οταν δοκίμασα τα μύδια μου ήρθε στο νού η Θεσσαλονίκη του Ιουλίου φέτος όπου τα τρώγαμε σχεδόν καθημερινά. Ηταν μεγάλα, ζουμερά απο μέσα και ωραία τηγανισμένα απέξω..του τόπα κιόλας του Κ ..μύρισε Θεσσαλονίκη. Χάρηκα που επιτέλους και η Αθήνα έμαθε να ..έχει σωστά μύδια! </div><br /><br /><div align="justify">Ωσπου να έρθει η παέλια, είχαμε σχεδόν χορτάσει..την πήραμε μαζί μας για το σπίτι (όπου την έφαγα για μεσημεριανό σήμερα). Αυτό που με ξενισε λίγο στο φαγητό ήταν η παντελής έλλειψη αλατιού. Ηταν ανάλατα όλα, τα ψάρια, η παέλια, τα μύδια, ακόμη και η σαλάτα. Ο μέτρ μου εξήγησε ότι βάζουν το βασικό αλάτι όταν μαγειρεύουν και μετά το αφήνουν στον πελάτη πόσο θέλει εκείνος να προσθέσει. Επειδή, σαν άτομο δεν μου αρέσει το πολύ αλάτι στα φαγητά μου, όσα πιάτα είναι πολυ αλμυρά συνήθως δεν τα τρώω και αν πρέπει να τα φάω, μετά διψάω μέσα στη νύχτα φοβερά και πίνω και 2 μπουκάλια νερό, μου έκανε μεγάλη θετική εντύπωση που την ίδια νύχτα δεν δίψασα. Ούτε βαρυστομαχιάσαμε.<br /></div><div align="justify">Πληρώσαμε περί τα 85 ευρώ σε ενα περιβάλλον που συνεδύαζε και θέα και καλό φαγητό!. Φεύγοντας πήρα μια χαρτοπετσέτα με τα στοιχεία του μαγαζιού μαζί μου. Ε! Βέβαια! Εχει κατάστημα και στη Καλαμαριά! Επρεπε να το υποψιαστώ...απο τα μύδια!<br /></div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8fY8x3RuI/AAAAAAAACvQ/4SNQUrvwXKU/s1600-h/October308+015.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259957403284621026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SP8fY8x3RuI/AAAAAAAACvQ/4SNQUrvwXKU/s200/October308+015.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-9062774882264172793?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-32146375264220252462008-10-14T10:43:00.003Z2008-10-14T10:58:26.107ZΤις μισώ αφάνταστα. Μισώ που τις χρησιμοποιούν αυτόματα όλοι οι καταστηματάρχες. Μία τσίκλα αγοράζεις..τσούπ σου δίνουν και σακκούλα που θα χώραγε άλλες 50. Με το που ακουμπάει το ένα χέρι την ταμειακή μηχανή η ταμίας, το άλλο χέρι ψάχνει τις σακκούλες.<br />Είναι η μάστιγα της εποχής μας.<br /><br /><div align="justify">Και μετά την οδηγία της ΕΕ για αντικατάσταση με χάρτινες, τί έγινε; Μήπως μειωθούν οι σακκούλες, μήπως οι πελάτες σταματήσουν να τις ζητάνε, μήπως και φύγουν εντελώς απο τη ζωή μας; Σιγά!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ξαμολύθηκαν τα γερόντια και αρχίζουν να μαζεύουν-καταχωνιάζουν πλαστικές σακκούλες, "για να έχουμε" όταν μας λείψουν, "οι χάρτινες δεν είναι γερές". </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ενώ τα τρόφιμα μου τα έβαζε πολλά-πολλά μαζί ο ταμίας του τοπικού Σκλαβενίτη σε 1 σακκούλα, τώρα μου τα βάζει ένα-ένα. Πήρες δύο κοτόπουλα; Παίρνεις και 2 σακκούλες, μια ανα κοτόπουλο. Πήρες 2 γιαούρτια; Το ίδιο. Τέτοια η σπατάλη. Και όταν ρωτήσεις γιατί σου λένε.."μας τις ζητάνε οι πελάτες". Οι αλλοι φταίνε. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Το αποκορύφωμα όμως είναι όταν σου στέλνουν μπουκάλια με νερά στο σπίτι. Το κάθε μπουκάλι τυλιγμένο στη σακκούλα του και ανά 3 σε 2 σακκούλες, η μία μέσα στην άλλη "για περισσότερη σιγουριά" λέει ο υπάλληλος. Κανονικά αφού το καροτσάκι με τα τρόφιμα μου το φέρνουν έως επάνω, τα νερά έπρεπε να είναι μέσα ελεύθερα. Η άντε σε καφάσια. Οοοοχχι! </div>The Plastic bags rule τα στενά μυαλά μας. Η αποκοπή θα είναι πιο πονεμένη απο το να μας έκοβαν το λώρο με τα δόντια!<br />Ημαρτον πιά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-3214637526422025246?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-19671139147690204362008-08-18T05:01:00.006Z2008-08-18T05:20:10.965Z<a href="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SKkC9Wa_0EI/AAAAAAAAB6E/Rid06svizSQ/s1600-h/December+207+001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235719294809002050" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_i8nHlmpF-0I/SKkC9Wa_0EI/AAAAAAAAB6E/Rid06svizSQ/s200/December+207+001.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">Εδώ και κάποια χρόνια που ασχολούμαι με την κηπουρική, μου αρέσει να έχω τον δικό μου λαχανόκηπο, μικρών δυνατοτήτων γιατί ζω στη πόλη, πλήν όμως υπάρχουν μυρωδικά και μερικά λαχανικά. Πάντα έβαζα πατάτες και κρεμμύδια-σκόρδα, είναι τα απλούστερα και πάντα φύτρωναν. Ετσι κάθε χειμώνα είχαμε αρκετές λευκές, λεπτόφλουδες πατατούλες για φάγωμα, μυρωδάτες και τρυφερές σκέτο ποίημα. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Αυτά μέχρι φέτος τον Αύγουστο. Που έχοντας φυτέψει απο τον Ιούνιο δέκα περίπου πατατιές, περίμενα η συγκομιδή να είναι αρκετή. Δυστυχώς έβγαλα ΜΙΑ μονο πατάτα αντί για 50 που περίμενα. Καμμία πατατιά δεν έκανε πατατούλες. Το έψαξα. Και βρήκα ότι</div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><strong>ΟΙ ΠΑΤΑΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΕ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙΑ ΤΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ, <span style="font-size:130%;"><span style="color:#000000;">ΔΕΝ</span> <span style="color:#333333;">ΕΧΟΥΝΕ ΣΠΟΡΟ</span></span>. ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ (όσες δεν σαπίζουν στη πορεία ή αργούν 3 μήνες να βγάλουν φύλλα) ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ. </strong></span></div><div align="justify">Αυτό είναι πολύ κακό παιδιά. Γιατί οι πατάτες ελευθέρας βοσκής, αυτές που δεν είναι φασκιωμένες σε σακουλάκια, διχτάκια κλπ σκατουλάκια..φυτρώνουν, είτε είναι απο τη Θήβα είτε απο την Τουρκαλβανία, είτε απο τον Αρη. Αυτές που δεν φυτρώνουν είναι της ευρείας κατανάλωσης. Αυτές που μας ταϊζουν!!!!</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Γι αυτό σας λέω <strong><span style="font-size:180%;">ΠΡΟΣΟΧΗ τι ψωνίζετε και τι ΤΡΩΤΕ </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:180%;"> </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1967113914769020436?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-34803298074123496652008-07-25T08:21:00.005Z2008-07-25T08:45:10.480Z<a href="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/SImRDZQs61I/AAAAAAAAB4w/4Cmhsdz_hqc/s1600-h/TheGrevKalab+003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226868330046745426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/SImRDZQs61I/AAAAAAAAB4w/4Cmhsdz_hqc/s200/TheGrevKalab+003.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">....μας παίρνουν καθημερινά διεθνώς και καλά μας κάνουν. Δεν μπορούμε να αναμετρηθούμε με τον ίδιο τρόπο γιατί..δεν έχουμε λεμόνια. <a href="http://www.froutonea.gr/gr/main/isstaste.asp?isscode=41">http://www.froutonea.gr/gr/main/isstaste.asp?isscode=41</a>, λέει το άρθρο. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Τα ελληνικά λεμόνια είναι χάλια, δεν έχουν ζουμί, αλλά έχουν πολλά χτυπήματα, καρούμπαλα και κοιλότητες. Για ποτα καλά είναι γιατί έχουν χοντρή φλούδα. Τα λίγα καλά λεμόνια κοστίζουν...4 ευρώ το κιλό και βάλε. Σήμερα στη λαϊκή βρήκα <strong>ελληνικά λεμονάκια</strong> μιά σταλιά πρός<strong> 2.80 το κιλό</strong>. Τα πήρα την περασμένη εβδομάδα και την πάτησα, έστυψα 10 λεμονάκια για να βγάλω ένα δάχτυλο ζουμί - αίσχος. Τα ωραία ζουμερά λεμόνια είναι εισαγώμενα απο την ..Αργεντινή. Απο πιο μακρυά δεν μπορούσαν να τα φέρουν; Δύο λεμόνια = δύο δάχτυλα χυμός. Πολύ ωραία φλούδα και χωρίς ελαττώματα. Και η τιμή γύρω στο 1,50 ευρώ. </div><div align="justify">"<em>Δεν ντρέπεσαι μωρέ να παίρνεις εισαγώμενα λεμόνια</em>"με σκούντηξε μία γυναίκα στη λαϊκή, "<em>ντρέπομαι</em>", της λέω, "<em>αλλά που είναι τα ωραία, φτηνά, ζουμερά ελληνικά λεμόνια για να σπεύσω;</em>" Δεν απάντησε..ακόμη τα ψάχνει</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Στο άρθρο που σας σύναψα λένε για εισαγωγή τουρκικών λεμονιών, εν τούτοις δεν τα είδα, ίσως να έχουν τελειώσει, ποιός ξέρει. </div><div align="justify">Αυτό που ξέρω είναι ό,τι δεν πάμε καλά γεωργικά. Βαριόμαστε να καλλιεργήσουμε, περιμένουμε μόνο επιχορηγήσεις αντί να στρώσουμε τον κώλο μας στο χωράφι, τον στρώνουμε στο καφενείο. Τι θα πεί δεν έχει λεμόνια, η μεσογειακή Ελλάδα;</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Στο παλιό μου σπίτι στο Ελληνικό, είχαμε λεμονιές. Ο ιδιοκτήτης, μεγάλος άνθρωπος με καρδιακό νόσημα, τις φρόντιζε και έβγαζαν κάτι υπέροχα ζουμερά λεμονάκια για το φαγητό, για λεμονάδες, για γαρνιτούρα, για ποτά, ακόμη και για γλυκό. Δεν έστρωνε τα πισινά του ο καλλιεργητής στον καφενέ, η προσοχή του στα δένδρα συνεχώς ήτανε γιατί πέρα απο λεμονιές είχε φυστικιές, πορτοκαλιές και λουλούδια. </div><div align="justify">Αλλά αυτός ήταν λαμάκας ιδιώτης, θα έλεγε ο επαγγελματίας, δεν έπαιρνε ούτε επιχορήγηση απο το κράτος, μη πώ ότι έβαζε και απο τη τσέπη του.<br /></div><div align="justify">Ντροπή βρέ!</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Κατ' άλλα φωνάζουν οι αγρότες, ενώ πετάνε τα ροδάκινα στις χωματερές, τα γάλατα λούζουν σκαλιά και οι ακροδεξιοί υπερασπίζονται Την Ελλάς απο τους κακούς πλήν εργατικούς γείτονες, Τούρκους, Μακεδόνες, Αλβανούς.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Ντροπή, το ξαναλέω </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-3480329807412349665?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-63351115929853428192008-07-13T15:50:00.007Z2008-07-13T16:40:45.950Z<div align="justify"><div align="justify">Στη Θεσσαλονίκη φθάσαμε μεσημεράκι Πέμπτης, 3/7 με σκοπό να μείνουμε 3 μέρες. Ξεκουραστήκαμε, ξεπακετάραμε και το βραδάκι βάλαμε πλώρη να βρούμε κάπου να φάμε. Οχι δεν θέλαμε σε τουριστικό μέρος στο καράκεντρο, ούτε μας κέντριζαν τα φωνακλάδικα μέρη της παραλίας. Θέλαμε κάτι άλλο..<br /></div><div align="justify">Πρίν προχωρήσω να πώ ότι σε θέματα εύρεσης εστιατορίου σε άγνωστο μέρος, πάντα ρωτάμε τη μύτη του Κ. Η οποία υποκλίνεται με ευγένεια και μετά μακραίνει πρός..άγραν σωστής μυρωδιάς. Την οποία ΠΑΝΤΑ βρίσκει. Εικοσι ταβέρνες να έχει ο δρόμος, η μύτη θα διαλέξει την καλύτερη. Δεν ξέρω τη μέθοδό της, ούτε μπορεί η δική μου μύτη να την ακολουθήσει και σε αυτό (η δικιά μου μύτη ειδικεύεται σε μηχανήματα- κάμερες, κομπιούτερ, αυτοκίνητα) , έτσι μένω με το μαράζι.<br /></div>Η μύτη λοιπόν του Κ μας οδήγησε στη παραλία της Καλαμαριάς, μετά την Κλινική Παναγία-Νοσοκομείο του ΙΚΑ σε ένα ταβερνάκι που όπως μας είπαν αργότερα "καλέ που το βρήκατε αυτό, εκεί μόνο ντόπιοι πάνε". Πήγαμε λίγο πρίν το ηλιοβασίλεμα. Τα τραπεζάκια κοντά στο κύμα, καθίσαμε χαλαρά και ωραία, ηρθε ο σερβιτόρος και παραγγείλαμε τσιπουρο (βεβαίως, βεβαίως) θα ήταν και ιεροσυλία να πίναμε κάτι άλλο. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222528818325817122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/SHomSkWNByI/AAAAAAAAB1g/8Pp7CIrX6tE/s200/EdesNaouVer+027.jpg" border="0" /><br />Μετά παραγγείλαμε σκουμπρί στα κάρβουνα, σαρδέλλες ψητές και 2 μερίδες μύδια τηγανιτά.<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222531530348984498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/SHoowba6eLI/AAAAAAAAB1w/Hfx-Hivp5Ho/s200/EdesNaouVer+032.jpg" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222531333895097810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/SHook_kqDdI/AAAAAAAAB1o/R-bJEJGbGAY/s200/EdesNaouVer+031.jpg" border="0" /><br />Το σκουμπρί ήταν θεϊκό, όπως μας είπαν το καθαρίζουν, το βάζουν στο αλάτι με μυρωδικά και μετά απο κάποιες ώρες το μαγειρεύουν. Στη Πάρο το λένε <a href="http://hungryforhungry.blogspot.com/2008/07/blog-post_11.html"><span style="color:#009900;">"γούνα</span></a>". Τα μύδια ήταν αριστουργηματικά, μαλακά, ζουμερά απο μέσα, τραγανά απο' έξω και μεγάλα. Καμμία σχέση με τα σαμιαμίδια που μας σερβίρουν στην Αθήνα. Πήραμε και κολοκυθάκια τηγανιτά με σκορδαλιά..εντάξει κανείς μας δεν δοκίμασε τη σκορδαλιά, δεν ήθελε βλέπετε να κοιμηθεί στο μπαλκόνι σαν εξόριστος.. Και ο λογαριασμός γύρω στα 40 ευρώ..μία τιμή που στην Αθήνα θα γελάγαμε! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-6335111592985342819?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-48592110681813539432008-06-07T08:19:00.003Z2008-06-07T08:33:16.449Z<div align="justify">Κοντά στο νέο μου σπίτι κάθε Παρασκευή έχει λαϊκή αγορά. Με τα πόδια πάω, δεν έχει νόημα το αυτοκίνητο για 2 δομικά τετράγωνα. Μου είχε λείψει η υπαίθρια αυτή αγορά όταν ζούσα στο Ελληνικό, η κοντινώτερη ήταν στα 5 χιλιόμετρα απο το σπίτι μου..</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Είναι απίθανη η επαφή με τα προϊόντα, τις μυρωδιές, τα ανταρεμένα πρόσωπα των πωλητών, τα χαμόγελα, τα καλαμπούρια που ανταλλάσουν αν έχουν κέφια, οι κυράδες που ψάχνουν και παζαρεύουν, τα χρώματα και οι ποικιλίες. </div><div align="justify">Μερικοί λένε ότι τα προϊόντα δεν είναι καλά, τα ψεκάζουν, έχουν φυτοφάρμακα, είναι ακριβά, είναι άγευστα, είναι καλλιεργημένα σε χωματερές..συμφωνώ, μπορεί να είναι και έτσι. Ο μπαμπούλας του υγιεινού όμως δεν με φρενάρει απο το να περιμένω τις Παρασκευές με χαρά, για να τρέξω και να χαθώ στη μαγεία της λαϊκής. Ισως να ψωνίσω πράγματα που μου λείπουν, ίσως να μου δημιουργήσει ανάγκες για πράγματα που βλέποντάς τα σκέφτομαι τις συνταγές που θα μαγειρέψω-εκτελέσω (καμμιά φορά οι συνταγές "εκτελούνται" και χωρίς τη βοήθεια της λαιμητόμου).</div><div align="justify">Δεν είναι όμως μόνο η μαγεία των φρούτων-λαχανικών που δίνει κάτι στις αγορές αυτές. Χθές είδα ένα ηλικιωμένο κύριο μπροστά απο το πάγκο των γυναικείων στηθόδεσμων...να διαλέγει. Κανείς δεν ρωτάει τι το θέλει το σουτιέν, μπορεί η σύζυγός του να μη μπορεί εκείνη να πάει να πάρει. Ο καθένας έχει και μία ιστορία να πεί. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Το τέλος της λαϊκής με βρίσκει να ψάχνω για γλάστρες και λουλούδια. Κάθε μήνα, ακόμη και το καταχείμωνο η φαντασία των χρωμάτων σε μορφή φυτών κάτι έχει να προσφέρει. Για να κάνουμε τη ζωή μας πιο ωραία. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4859211068181353943?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-42563358252690125342008-05-15T15:15:00.009Z2008-05-15T15:35:52.720Z<div align="justify">Την Μεγάλη Παρασκευή βρεθήκαμε με κάποιους φίλους μας στο Ναύπλιο. Αποφασίσαμε να αποφύγουμε τα εστιατόρια της πόλης, γιατί γινόταν ένας μικρός έως πελώριος χαμός απο το κόσμο, και να πάμε στον γνωστό μας "Τσακίρη" στη ΄Νέα Κίο όπου ως τώρα τρώμε όμορφα, απολαμβάνουμε καλό σέρβις, φρέσκο ψάρι και θέα θάλασσα.<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Στο τηλέφωνο μας είπε ότι δεν κλείνει τραπέζι Μεγ. Παρασκευή, όποιος έρθει πρώτος"μέρες που είναι τώρα" πιάνει τραπέζι, οι άλλοι περιμένουν, όμως "Ελάτε κύριε Κ μου και κάτι θα σας βρούμε". Και πήγαμε. </div><div align="justify">Μόνο που γινόταν ο σκοτωμός..και βέβαια ούτε τραπέζι βρήκαμε, ούτε καρέκλα, ούτε σκαμνάκι. Βρήκαμε μόνο ημίτρελλους οδηγούς να έχουν κλείσει τους παρκαρισμένους και να γίνεται μπάχαλο. Φύγαμε κακήν κακώς και νηστικοί. Πήγαμε λοιπόν λίγο παρακάτω,<br /></div><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200626525180270930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/SCxWRULYGVI/AAAAAAAABvs/Wp_SVzkX3CA/s200/DSC03855.JPG" border="0" /> στη ταβέρνα του "Καμπούρη" που δεν είχαμε ποτέ δοκιμάσει. Ωσπου να καθίσουμε, είχε ήδη στρώσει το τραπέζι μας και αραδιάσει τους Μεγ. Παρασκευάτικους μεζέδες..ό,τι δλδ σερβίριζε για τη μέρα εκείνη, μαζί με ζεστό ψωμί φρέσκο (όχι ξαναζεσταμένο), μπόλικο νερό και το γκαρσόνι να περιμένει να πάρει παραγγελία για τα ποτά μας.<br />Δεν είχαμε κλείσει τραπέζι στον Καμπούρη, τυχαία βρήκαμε και εκείνο. Η περιποίηση όμως και το χιούμορ του ιδιοκτήτη..δεν περιγράφεται. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200625679071713602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="164" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/SCxVgELYGUI/AAAAAAAABvk/SaKzBRcFMGk/s200/DSC03854.JPG" width="144" border="0" /><br />Η θέα έξω απο το μαγαζί του..η παραπάνω.<br />Θα ξαναπάμε να δοκιμάσουμε και το ψάρι του.<br /><br /><br /><div align="justify">Σημαντική η διαφορά με τον "παλιό" μας φιλο τον<a href="http://eatingoutingreece.blogspot.com/2006/12/blog-post_13.html"><span style="color:#3333ff;"><strong> Τσακίρη</strong></span> </a>που δεν έκανε τον κόπο ούτε να μας κυττάξει..θα μπορούσε να είχε κάνει πολλά πράγματα, να μας πεί απο την αρχή να το ξεχάσουμε, αντί να μας κουβαλήσει εκεί για να εισπράξουμε...την αδιαφορία του. Λίγο τάκτ, δεν βλάπτει παιδιά! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4256335825269012534?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-89907670080660547932008-03-29T09:08:00.007Z2008-03-29T09:48:11.149Z<div align="justify">Τρείς μήνες πρίν είχα γράψει<a href="http://eatingoutingreece.blogspot.com/2008/01/blog-post.html"><span style="color:#3333ff;"> ένα κείμενο</span> </a>για την ποιότητα της Τσίκλας ΕΛΜΑ, που ενώ την μάσαγα απο παιδι, σταδιακά διαπίστωσα ότι έχανε τη γεύση της, διαρκούσε λιγώτερο απο τις άλλες φθηνώτερες τσίκλες του εμπορίου, κάτι που με απογοήτευε. Ετσι θα το παράταγα το όλο θέμα σαν "<em>κρίμα αλλά τι να κάνουμε</em>" και θα στρεφόμουνα αλλού. Πάλι όμως δεν μου έκανε καρδιά να το κάνω χωρίς να εκφράσω τό παράπονό μου. </div><br /><div align="justify">Τρείς μήνες αργότερα διαπίστωσα ότι υπάρχουν<span style="color:#cc0000;"><em> και κάποιοι που ενδιαφέρονται σε αυτή τη χώρα,</em></span> για την ποιότητα και τον αγοραστή. Οτι υπάρχουν άνθρωποι που σέβονται τον εαυτό τους και το αντικείμενό τους και είναι ευαίσθητοι στις ανησυχίες των καταναλωτών, διαθέτουν το χρόνο τους να εξηγούν τις αλλαγές που πρέπει να γίνονται σε ένα παραδοσιακό προϊόν ώστε να το απολαμβάνουμε στην καθημερινή μας ζωή.<br /></div><br /><div align="justify">Ελαβα αυτό το mail μέσω κάποιου τρίτου ατόμου..μετά απο περιπέτειες, αλλά τελικά ήρθε σε εμένα. Σας το παραθέτω ως έχει:<br /><em><span style="color:#000099;">Ευχαριστούμε για τα σχόλια σας και για τον χρόνο που διαθέσατε να μοιραστείτε μαζί μας το παράπονο σας.<br /><br />Επιτρέψτε μου να σας παραθέσω τα γεγονότα με κάθε ειλικρίνεια:<br />Παλιότερα, υπήρχε πράγματι ένας τύπος τσίχλας, με σημαντικό ποσοστό μαστίχας και ζάχαρη (χωρίς μαστιχέλαιο). Είχε διάρκεια σε γεύση μαστίχας, ήταν τελείως διαφορετική από οτιδήποτε άλλο, αλλά:<br />Ήταν με ζάχαρη και ήταν πάρα πάρα πολύ σκληρή. Ήταν τελείως ακατάλληλη για παιδιά, μετά από καιρό γινόταν πέτρα, και δημιουργούσε τα μύρια προβλήματα στον καταναλωτή.<br />Αποφασίστηκε τότε (πριν από 10 χρόνια περίπου) να καταργηθεί σιγά σιγά (όχι για λόγους κόστους!!) και να αντικατασταθεί από 2 νέους τύπους έναν με ζάχαρη, έναν χωρίς αλλά σε κάθε περίπτωση μαλακές και φιλικές στον καταναλωτή. Επίσης επενδύθηκε μεγάλο για την εποχή ποσό σε νέα συσκευασία (blister – φαρμακευτική), σε νέα υλικά συσκευασίας κορυφαίας ποιότητας, και φυσικά στις καλύτερες δυνατές πρώτες ύλες. Όλα αυτά ολοκληρώθηκαν στο τέλος του 2000 και είχαν σαν αποτέλεσμα μία εκτίναξη των πωλήσεων της ΕΛΜΑ πανελλαδικά.<br /><br />Από τότε πολλά συνέβησαν, όχι όμως μείωση του ποσοστού μαστίχας ή μαστιχελαίου στην συνταγή !!<br /><br />Η τσίχλας μας έχει σαφέστατο πρόβλημα στην διάρκεια της γεύσης όμως αυτό οφείλεται αποκλειστικά στα φυσικά (και μόνο !) αρώματα που περιέχει. Η τσίχλα ΕΛΜΑ είναι η μοναδική με φυσικό μαστιχέλαιο, ίσως το ακριβότερο άρωμα του κόσμου (3.000€/kg), το οποίο δυστυχώς εκτός από πολύ ακριβό είναι και πολύ πτητικό (σαν αιθέριο έλαιο που είναι). Με άλλα λόγια εξατμίζεται εύκολα και γρήγορα.<br />Οι πάμφθηνες τσίχλες που αναφέρετε ότι διαρκούν γευστικά περισσότερο (αλλά και όλες της αγοράς), έχουν 100% τεχνητά αρώματα, τα οποία δίνουν το περίφημο (για τις τσιχλοβιομηχανίες) longlasting flavor…<br /><br />Κλείνοντας επιτρέψτε μου να αναφέρω ότι οι τσίχλες ΕΛΜΑ έχουν πολλαπλάσιο 5-10 φορές κόστος παραγωγής από τις υπόλοιπες λόγω του ότι:<br /></span><span style="color:#000099;"><strong>Είναι οι μοναδικές της αγοράς που δεν έχουν αντιοξειδωτικά (BHT.BHA), κάτι σαν συντηρητικά<br />Είναι οι μοναδικές της αγοράς που δεν έχουν τεχνητά γλυκαντικά (ασπαρτάμη, ακετοσουλφάμη)<br />Είναι οι μοναδικές της αγοράς που δεν έχουν καθόλου τεχνητά αρώματα<br />Είναι οι μοναδικές της αγοράς που περιέχουν τεράστιο ποσοστό ξυλιτόλης (το υγιεινότερο γλυκαντικό) κορυφαίας ποιότητας<br /></strong><br />Και όταν λέω «οι μοναδικές» το εννοώ, ακόμα και σε σχέση με τις νέες τσίχλες με μαστίχα που άρχισαν εδώ και 2 χρόνια να κυκλοφορούν από τον ανταγωνισμό.<br />Ελπίζω να σας διαφώτισα λίγο, είμαι στην διάθεση σας για οτιδήποτε άλλο<br /><br />Με φιλικούς χαιρετισμούς<br />Μιλτιάδης Σαραντινίδης<br />Χημ.Μηχανικός / Εμπορικός Διευθυντής</span></em></div><br /><br /><p><span style="color:#000000;">Περιττό να σας πώ ότι ξαναγύρισα στην τσίκλα ΕΛΜΑ, αγόρασα απο ένα κουτάκι για κάθε τσάντα μου και άμα τελειώνει η γεύση της , απλά βάζω ένα δεύτερο κουφετάκι στο στόμα μου. </span>Σας ευχαριστώ πάντω για το ενδιαφέρον και τον χρόνο σας<span style="color:#000099;"> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8990767008066054793?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-3503603796932258412008-03-17T17:03:00.010Z2008-03-23T17:50:32.104Z<div align="justify">Είχαμε πάει την περασμένη εβδομάδα μία εκδρομή με φίλους στη Στεμνίτσα. Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και τα κέφια μας τεράστια. Μετά το φαγητό είπαμε να πάμε για καφέ κάπου αλλού, μακριά απο την πεπατημένη και ξεκινήσαμε για τη Ζάτουνα. Η που θα βρίσκαμε κάτι ανοιχτό αυτή εποχή του χρόνου που δεν έχει πολύ κόσμο ή που όχι. Είμασταν τυχεροί. Φτάσαμε στο "ΚΑΦΦΕΝΕΙΟΝ το Κεντρικόν" πάνω στον μεγάλο δρόμο, έκανε αρκετό κρύο με ευχαρίστηση μπήκαμε μέσα και είδαμε αυτό το περιβάλλον.. </div><br /><div align="justify"><a href="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R-aTDDRSIwI/AAAAAAAABpg/uIs2_B9hqho/s1600-h/March508+096.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180990101963023106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R-aTDDRSIwI/AAAAAAAABpg/uIs2_B9hqho/s200/March508+096.jpg" border="0" /></a>παντού παλιές αφίσες με διαφημίσεις μιάς άλλης εποχής, καλαπόδια, σιδερένια παπούτσια, παλιά σίδερα σιδερώματος με θήκη για τα κάρβουνα, μασιές, κυάλια, φωτογραφικές μηχανές, διάφορα μικροαντικείμενα, γουδιά, ζυγαριές, ραπτομηχανές, όλα παλιά, στη σειρά αραδιασμένα μαζί με την Βουγιουκλάκη να διαφημίζει τσιγάρα, μπύρες Φίξ, μακαρόνια Μίσκο και πορτρέτα γιαγιάδων με αυστηρές μορφές. Δίπλα τους κρέμονταν, μπρίκια, πειρούνες, κατσαρολικά απο μπακίρι, κοτσίδες απο σκόρδα, βάζα με ελιές και πίκλες και άλλα. Μείναμε άναυδοι να κυττάμε γύρω μας ενώ ο ιδιοκτήτης χαμογελαστά μας έφερε αυτά που παραγγείλαμε, ρακόμελο, καφέδες και δικό του παστέλι (σκέτο ποίημα).. Είμασταν ικανοί να βραδυάσουμε εκει πέρα, τόσο με το θέαμα, όσο και με τη κουβέντα, ήρθε ο ιδιοκτήτης και έκατσε μαζί μας και αισθανθήκαμε σαν να δέσαμε με το τοπίο όλως τυχαίως..<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180990806337659666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R-aTsDRSIxI/AAAAAAAABpo/hCwHZFm_ayI/s200/March508+103.jpg" border="0" /><br /></div>Το καλοκαίρι βγάζει και τραπεζάκια έξω..το ένα δίπλα στο άλλο με θέα το φαράγγι και τη Δημητσάνα αρκετά πιο κάτω. Οχι δεν πρόκειται εδώ να σας πώ για τη Θέα. Γιατί ήταν το πανόραμα χωρίς περιγραφές.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180994530074305314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R-aXEzRSIyI/AAAAAAAABpw/BaT2DJ4G-mU/s200/March508+094.jpg" border="0" /> Θα ξαναπάμε μετά το Πάσχα όταν όλα θα είναι ανθισμένα. Υπόσχεση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-350360379693225841?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-730767274215627362008-03-15T20:36:00.004Z2008-03-15T21:10:04.285Z<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_1qsKiThSzNs/R9w2RTR-ZMI/AAAAAAAAAHY/ou-DmeeVzCE/s1600-h/10032008356.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_1qsKiThSzNs/R9w2RTR-ZMI/AAAAAAAAAHY/ou-DmeeVzCE/s200/10032008356.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178073342430569666" border="0" /></a><br /></div> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_1qsKiThSzNs/R9w0ZjR-ZLI/AAAAAAAAAHQ/HbkLtexD7E4/s1600-h/10032008359.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_1qsKiThSzNs/R9w0ZjR-ZLI/AAAAAAAAAHQ/HbkLtexD7E4/s200/10032008359.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5178071285141234866" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Το αγαπημένο μου έδεσμα, με ρύζι, σταφίδες και κουκουνάρι. Δυστυχώς είναι μπελαλίδικο στην προετοιμασία και το απολαμβάνω παρασκευασμενο από την μαμά, μόνο κάθε Καθαρή Δευτέρα. Το συνοδεύουμε με ούζο Φραντζέσκο. Ο συνδιασμός του συγκεκριμενου ουζου με τα ντολαμαδάκια είναι μοναδικός. (Για τα δικά μου μετρα και σταθμά). Το μυστικό γιά εμένα στην παρασκευή είναι το μικρό μέγεθος ( μισή μπουκιά, καλό λαδι και το λεπτό αμπελόφυλλο) Τωρα βέβαια αν αναρρωτηθεί κανείς γιά το που βρίσκουμε αμπελόφυλλο τρυφερό τον Φεβρουάριο η αρχές Μαρτίου, ε λοιπόν ή συλλογή και αποθήκευση των αμπελόφυλλων ξεκινάει από τη εποχή που υπαρχουν τρυφερά στις κληματαριές.... Είναι άπαιχτη η μαμά γιά τον κανακάρη της !!!!!!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-73076727421562736?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>CGPhttp://www.blogger.com/profile/08634661874904378572noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-20793217745559851372008-02-29T10:57:00.007Z2008-02-29T14:05:49.481Z<div align="justify">Πολλές και παντού. Είναι γνωστό οτι όταν οι άνθρωποι γίνουμε σκόνη, οι Μικρές Τερέζες θα επιβιώσουν μιά χαρά. Οπου υπάρχει υγρασία και ψίχουλα ζούν ευτυχισμένες. Εχω κόλλημα με τις κατσαρίδες. Απο τη μιά τις αγαπάω, απο την άλλη τις μισώ. Μερικές τις σκοτώνω, αν όμως είναι τίποτα μεγάλες και φτερωτές, γίνομαι καπνός ουρλιάζοντας. </div><a href="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R8frUChMbHI/AAAAAAAABjg/uN5Fe4TdWgE/s1600-h/cock.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172361426564312178" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R8frUChMbHI/AAAAAAAABjg/uN5Fe4TdWgE/s200/cock.jpg" border="0" /></a><br /><div>Πόσο μάλλον αν στοιχειώνουν τους χώρους εστίασης. Κακά τα ψέμματα, σε όλες τις κουζίνες, κελάρια, αποχετεύσεις, ζούν κατσαρίδες. Είναι απλά θέμα υγιεινής, να κάνουν οι ιδιοκτήτες συχνά απεντομώσεις, να κρατάνε τους χώρους καθαρούς κλπ, κλπ.<br /></div><br /><div>Δύο πράγματα δεν θα ξεχάσω όσο ζώ. </div><br /><div>Ενα εστιατόριο στο Ναύπλιο, απέναντι απο το Αρχαιολογικό Μουσείο, που αν και έτρωγα πολύ ωραία, μου ήρθε μιά φορά να πάω στην τουαλέττα. Για να φτάσω εκεί πέρασα απο τις κουζίνες του όπου διάφοροι μάγειροι έπιαναν τα φαγητά με τα χέρια χωρίς γάντια και τα ακούμπαγαν στα πιάτα των πελατών και μερικες μικρές Τερέζες σουλατσάριζαν στους τοίχους. Μέρα μεσημέρι για όποιον θεωρεί ότι τα εν λόγω έντομα μόνο το βράδυ με το φράκο τους κυκλοφορούν. Το πάτωμα μωσαϊκό έκανε κρίτσι-κρίτσι κάτω απο τα παπούτσια μου. Είχα μεγάλη ανάγκη για τουαλέττα ειδάλλως θα σηκωνόμουνα να φύγω. Ποτέ δεν ξαναπάτησα στο εστιατόριο αυτό. Ας φιγουράρει το όνομά του στους καλυτερους οδηγούς της πόλης. Τέτοια σιχαμάρα, είχα χρόνια να πάθω. </div><div> </div><div align="justify">Το δεύτερο περιστατικό ήταν σε μία τραπεζα στη Γλυφάδα. Πρίν γίνει τράπεζα ήταν εστιατόριο, απ ' εκείνα τα ακριβά. Χρειάστηκα λοιπόν μία φορά να κατέβω στο υπόγειο να πάω στην τουαλέττα (μην απορείτε, πίνω πολλά υγρά οπότε όλο για πιπι πάω). Μπαίνω μέσα και ουρλιάζοντας ξαναβγαίνω έντρομη. Κάτι πελώριες κατσαριδάρες ελεύθερα παίζανε κυνηγητό στο πάτωμα.. Απολογητική ήταν η υπάλληλος.. </div><div align="justify"> </div><div>"<em>μόλις ήρθαμε ξέρετε, ήδη έχουμε κάνει 3 απεντομώσεις και δεν λέει να καθαρίσει ο χώρος.. και να σκεφτείτε κυρία, ήταν εδώ η κουζίνα του ΧΧΧ πανάκριβου high-high εστιατορίου εδώ</em>"</div><div>Εγινα καπνός βέβαια, καλύτερα να τα κάνω επάνω μου. </div><div></div><div>Χθές που είχαμε βγεί έξω με τον Κ, πάλι κατσαρίδες είδα να χώνονται σε χαραμάδες πίσω απο τα τραπέζια του εστιατορίου. </div><br /><div>Μα πόσο κοστίζει μιά απεντόμωση βρε παιδιά? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-2079321774555985137?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-13825785714298299152008-02-10T07:29:00.000Z2008-02-10T08:22:35.262ZΑπο τι αποτελείται ένα γεύμα?<br />Απο υλικά, τέχνη, παρουσίαση θα μου που πείτε, μέσα ας βάλουμε τον μάγειρα και τους συνδαιτημόνες που ήρθαν να τιμήσουν μία δημιουργία.<br />Υπάρχει κάτι άλλο?<br /><div align="justify">Υπάρχουν οι στιγμές, οι εναλασσόμενες στιγμές που καθορίζουν το γεύμα. Οι στιγμές δοκιμής, τέρψις, χαλάρωσης, απόλαυσης, ηδονής αν θέλετε και αποκαθήλωσης. Υπάρχουν συναισθήματα και εντυπώσεις. Υπάρχουν άνθρωποι και συνδαιτημόνες σε αυτό το μυστικό μας δείπνο. Μάρτυρες μίας ευχαρίστησης.<br /></div><br /><div align="justify">Μερικές φορές πηγαίνουμε απο ψύχραιμοι έως αμήχανοι για να παρεβρεθούμε σε ένα καθιστό δείπνο, τι θα μας βγάλει τώρα, θα μ' αρέσει, πώς θα πάει η κουβέντα, μήπως έχουμε καυγάδες? Γιατί τα γεύματα δεν έχουν πάντα ομαλή εξέλιξη, μπορεί να γίνουμε κουλουβάχατα μεταξύ μας, μου έχει τύχει αυτό εποχές Χριστουγέννων όπου όλοι μαλώσανε με όλους. Και η ομορφιά των έυγευστων πιάτων χάθηκε στη λήθη, αυτό που έμεινε ήταν το μαλλιοτράβηγμα.<br /></div><br /><div align="justify">Πρίν κάποια χρόνια είχα δεί ΄μία ταινία που ονομάζετο " <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Babette"><strong>Η γιορτή της Μπαμπέτ</strong></a>" που η υποθεση ήταν γύρω απο ένα γεύμα. Πώς ένα γεύμα άλλαξε τη ζωή, την ύπαρξη, των συνδαιτημόνων ενός απομακρυσμένου, παγωμένου χωριού κάπου στη βόρεια Σκανδιναβία. </div><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R66wXBoKwII/AAAAAAAABcA/CzFPjTNUfM4/s1600-h/babet.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165259732260929666" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R66wXBoKwII/AAAAAAAABcA/CzFPjTNUfM4/s200/babet.jpg" border="0" /></a> Μία σούπα έχει άπειρες μορφές το ίδιο και μία μακαρονάδα, η ομορφιά όμως και η επιτυχία ενός γεύματος φαίνονται στο μετά.<br /><br /><div align="justify">Ξεκινάει πάντα με προσδοκία και κουταλιά με κουταλιά, καθώς οι αισθήσεις στέκονται παρατεταγμένες έτοιμες να παρουσιάσουν το όπλο τους, οι κουβέντες περιορίζονται στα διαλείμματα μεταξύ των πιάτων, στη πορεία χαλαρώνουμε. Αρχίζουν και κοκκινίζουν τα μαγουλάκια, το κρασί δίνει χρώμα και στις μύτες μας, τα πρώτα γέλια κάνουν δειλά βηματάκια. </div><br /><br /><div align="justify">Η καλύτερη στιγμή για μένα είναι το τέλος του δείπνου, η ώρα του καφέ. Τα φωτισμένα, χορτάτα πρόσωπα συνομωτικά πίνουν γουλιές. Οι καρδιές έχουν ζεσταθεί, οι μύτες κοκκινίζουν, οι γλώσσες λύνονται, οι άνθρωποι ευφραίνονται που συναντήθηκαν σαν μάρτυρες τέλεσης ενός μυστηρίου. Της απόλαυσης του φαγητού. </div><br /><br />Γι αυτές τις στγμές δεν ζούμε όλοι?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1382578571429829915?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-55610695690337245242008-01-24T08:46:00.000Z2008-01-24T09:25:30.152Z<div align="justify">Το μαγείρεμα για μένα είναι σαν τον πονοκέφαλο της νοικοκυράς. Μία ημικρανία μου έρχεται όχι γιατί δεν ξέρω να μαγειρεύω αλλά για το φόβο του αποτελέσματος. Οι στόχοι μου πολύ <span style="color:#cc0000;"><strong><a href="http://imarton.blogspot.com/2008/01/new-years-menu.html">υψηλοί</a></strong></span>, η τεχνική μου γαμ..έτα Απο ιδέες..άλλο τίποτα. Απο προμήθειες..άλλο τίποτα..τη μύτη μου μονίμως την έχω μέσα σε υλικά είτε φαγώσιμα, είτε βοηθητικά. Το αποτέλεσμα όμως είναι εκείνο που μετράει. Οι προθέσεις μου άριστες..πολύ συχνά όμως για άλλα πάω, στην πορεία άυτοσχεδιάζω και το αποτέλεσμα..κάπως έτσι<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158963604878281810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R5hSELXwTFI/AAAAAAAABZA/E1v3qRiojYA/s200/cheff.jpg" border="0" /> <p>και καλά να το καταλάβω εγκαίρως..να έχω τον χρόνο να το ξανακάνω. Συχνά όπως χθές δεν το καταλαβαίνω. Το καταλαβαίνουν οι άλλοι στην πορεία..</p><p>Χθές λοιπόν αποφάσισα να κάνω τυρόπιττα. Τα υλικά υπέροχα, φύλλο χειροποιητο απο τη Πόλη, τυρί καλό, μυρωδικά απο παρτέρι μου, τι άλλο ήθελα? ΜΥΑΛΑΑΑΑ! Αντί να ακολουθήσω τη συνταγή, αυτοσχεδίασα τρομάρα μου..έβαλα και λουκάνικο μέσα (αγριογούρουνου, άκου πράγματα, χάθηκε το γουρουνάκι?) και το τυρί αντί να βάλω μυτζήθρα, μανούρι ή κάτι όχι πολύ αλμυρό, έβαλα φέτα...που δεν την ξαλμύρισα προηγουμένως.. Παρουσίαση πολύ ωραία, είχε γίνει το φύλλο όνειρο. Μόνο φύλλο τελικά φάγαμε γιατί μέσα ήταν ΛΥΣΣΑ. Ηπιε ο καθένας μας 1 λίτρο νερό και άλλο ένα λίτρο κατά τη διάρκεια της νύχτας!. </p><p>Ετσι το θέμα καθημερινού φαγητού..πρόβλημα. Εν μέρει το έχω λύσει. Ακολουθώ αυστηρά τις συνταγές που επιλέγω. Σήμερα θα κάνω κινέζικο. (Τα έθνικ πιάτα είναι εύκολα για μένα, ιδιαίτερα τα Ινδικά-έχω πείρα απο την Αγγλία). </p><p>Τις φορές όμως που τη πατάω, έχω βρεί μία λύση που ποτέ ως τώρα δεν μετάνοιωσα. Οταν η συνταγή αποτυγχάνει εμφανίζεται η συμβία με τα πέπλα της..<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158963424489655362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R5hR5rXwTEI/AAAAAAAABY4/cF_sJECdEag/s200/Belly_dancer.gif" border="0" /></p><br /><p>ή με τα αυτάκια της όρθια<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158965842556243042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R5hUGbXwTGI/AAAAAAAABZI/cYCzXt7i8Uk/s200/lplaygirl.png" border="0" /></p>να μπαλωσει κάπως την επανάληψη της ομελέττας. Στο τέλος απο το πολύ κακάρισμα, μη κάνουμε και αυγά..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-5561069569033724524?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-15143228799721850502008-01-18T13:40:00.000Z2008-01-18T14:06:15.727ZΟταν η θέα απο μπροστά είναι αυτή <div><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156811699838953458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R5Cs60Z6p_I/AAAAAAAABYM/7ck8qGluX4g/s200/DSCN1566.JPG" border="0" /> και πίσω ετούτες<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156812000486664194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R5CtMUZ6qAI/AAAAAAAABYU/BGWwuHIeEbk/s200/DSCN1569.JPG" border="0" /> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156815818712590354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R5CwqkZ6qBI/AAAAAAAABYc/AtMGF7qcuGo/s200/oldpictures+002.jpg" border="0" /><br />αν δε και στη μέση σου σερβίρουν ολόφρεσκα τηγανητά λουτσάκια ή μπακαλιαράκια, 1 χωριάτικη και λίγο κρασί, τι άλλο θέλεις πιά?</div><div></div><div></div><div>...................................</div><div>Ταβέρνα Τσακίρης, Νέα Κίος, Αργολίδα </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1514322879972185050?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-75100323284625007092008-01-04T13:50:00.001Z2008-02-29T20:04:35.032Z<div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R3457UZ6p4I/AAAAAAAABXM/HUyhRyv8Tuo/s1600-h/BLISTER_SUGAR_FREE.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5151618715010901890" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R3457UZ6p4I/AAAAAAAABXM/HUyhRyv8Tuo/s200/BLISTER_SUGAR_FREE.jpg" border="0" /></a> Αγαπητή μου Τσίκλα Ελμα</div><div align="justify">Σου γράφω για πρώτη φορά για να σου εκφράσω, το παράπονό μου για τη κατάσταση της υγείας σου!. Απο τότε που ήμουνα παιδί, ήσουνα η αγαπημένη μου τσίκλα, τότε που κυκλοφορούσες σε άσπρους κρυστάλλους που κόλλαγαν στα δόντια, εγώ σε μάσαγα. Εϊχες την ωραιότερη γεύση και διαρκούσες πάρα πολύ. Επνιγες όλες τις οσμές, τη τσιγαρίλα, ακόμη και τη σκορδίλα. Ησουν το ίνδαλμά μου! </div><div align="justify">Μετά βγήκες στην παραπάνω μορφή χωρίς ζάχαρη αλλά και σε αυτήν τη μορφή<a href="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R347GUZ6p5I/AAAAAAAABXU/iSGz-b1tj1Y/s1600-h/blister_dental.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5151620003501090706" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/R347GUZ6p5I/AAAAAAAABXU/iSGz-b1tj1Y/s200/blister_dental.jpg" border="0" /></a></div><p align="justify">καθώς και σε κάποια άλλα κουτάκια με γεύσεις πορτοκαλιού κλπ. Ησουν ακριβώτερη απο τις άλλες τσίκλες, αλλά πάντα σε προτιμούσα για την ιδιαιτερότητά σου, να διαρκείς, να καλύπτεις όλες τις γεύσεις του παλιού γεύματος, να ευφραίνεις και να αρωματίζεις. Σε μάσαγα με τις ώρες. Η κάθε τσάντα μου (και εχω πολλές) είχε απο ένα κουτάκι σου. </p><p align="justify">Τώρα όμως θα αναγκαστώ μετά απο τόσα χρόνια να σε εγκαταλείψω γιατί πρώτη εσύ με έρριξες. Χάλασες αυτή σου την ιδιαιτερότητα. Δεν διαρκείς παρά το πολύ 1 λεπτό, μετά γίνεσαι ένα άοσμο λάστιχο που μόνο για φτύσιμο είναι. Πιο πολύ διαρκούν οι πάμφθηνες τσικλόφουσκες των περιπτέρων. </p><p align="justify">Στην αρχή σκέφτηκα μήπως έφταιγε το περίπτερο της γειτονιάς, μήπως σε είχε βάλει στον ήλιο όπου έλιωσες και χάλασε η γεύση. Πήρα σβάρνα τα σουπερμάρκετ, Σκλαβενίτη, ΑΒ, Champion, Atlantic, μεγάλα περίπτερα, έφθασα μέχρι το Mastiha Shop της Κριεζώτου, η έρευνα βάστηξε 6 μήνες, τόσο μου πήρε για να διαπιστώσω ότι δεν φταίνε οι πωλητές, η τωρινή σου γεύση δεν έχει καμμία σχέση με εκείνη που είχες πρό 2 ετών. Εκανες οικονομία στη γεύση, βάζεις λιγώτερη μαστίχα στα κουφετάκια και πολύ ζάχαρη..έτσι δεν είναι?</p><p align="justify">Θα μου πείς ότι το κόστος της ζωής ακρίβηνε, το ίδιο και τα υλικά, λιπάσματα, χαρτί, επεξεργασίες. Αρα επειδή ακριβαίνει η ζωή πρέπει να κόψεις την ποιότητα. Να είσαι και ακριβή στα λάχανα και φτηνή στ' αλεύρια. Λυπάμαι δεν θα σε ακολουθήσω σε αυτή σου την πορεία. Κρίμα.</p><p align="justify">Εχε γειά</p><p align="justify">Μαρίνα. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-7510032328462500709?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-11449494767396384392007-12-09T15:15:00.000Z2008-01-04T15:11:46.569Z<div align="justify">Ανοίγω σήμερα το πρωϊ το Gourmet, γνωστής κυριακάτικης εφημερίδας και το μάτι μου πέφτει στην πρώτη συνταγή... που μέσα στα βασικά υλικά της έχει και το "σταχτόνερο".</div><div align="justify">Ελεος κ. συνταγο-λόγοι! Που στην ευχή να βρώ το σταχτόνερο η καψερή? Τη σήμερον ημέραν μη ξύνω και τις καμινάδες, αμάν πιά με τα τρελλά υλικά. Δώστε μία εναλλακτική πρόταση, δεν είναι δύσκολο. </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/OzLLFuh-QkI&amp;rel=" width="425" height="355" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent"></embed><br /><br />Κάπου παλιά είχα διαβάσει σε κάποιον μάγειρα και για "<strong>γουρνίσιο αλάτι</strong>"..να πάς να βρείς γούρνα, να ρίξεις θαλασσόνερο, να περιμένεις να εξατμισθεί το νερό και μετά να μαζέψεις το πολύτιμο άλας που θα είναι ανακατεμένο με τα τοιχώματα της γούρνας, τις κουτσουλιές των πουλιών, τα κατρουλιά των αδέσποτων ζώων, σκόνη και ότι άλλο προκύψει.. γούρνα είναι αυτή. </div><br /><div align="justify">Και μετά, και μετά.. "α! μη το πιείτε! Λουστείτε" έλεγε παλιά διαφήμιση.<br /><br />Αει στο καλό! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1144949476739638439?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-83897465062610957242007-12-02T19:49:00.000Z2008-01-04T15:12:58.355ZΕίναι κάποια πράγματα που με στέλνουν κυριολεκτικά. Βρήκα ένα blog που αφορά τη μεσογειακή κουζίνα...στην<span style="color:#cc0000;"> </span><a href="http://medcookingalaska.blogspot.com/2007/12/recipe-potatoes-yiachni-in-tomato-onion.html"><span style="color:#cc0000;">Αλάσκα</span></a><span style="color:#cc0000;"> </span><span style="color:#000000;">..σε μιά χώρα όλο πάγους, πώς να καλλιεργήσεις ελαιόδενδρα και ντομάτες ε? </span><br />Εν τούτοις οι άνθρωποι αυτοί πειραματίζονται..και φτιάχνουν πατάτες γιαχνί.<br /><br />Συγκινήθηκα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8389746506261095724?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-87205292286087534272007-11-13T16:50:00.001Z2008-02-29T20:05:13.123Z<div align="justify">Στα ΝΕΑ του Σαββάτου, πήραμε και το λεξικό της Ελληνικής Κουζίνας που με έβαλε σε πολλές σκέψεις γιά το τι είναι ελληνική κουζίνα ( Μήπως έφταιγε το Γιαου - Δυο τμήμα, που ήταν αφιερωμένο το ένθετο ?)</div><br />Σας παραθέτω τα ακόλουθα λήμματα:<br /><br /><strong>Γιαπράκια</strong><br /><strong>Γιουφκάδες</strong><br /><strong>Γκιεσλεμέδες</strong><br /><strong>Γκιζλεμόπιτα</strong><br /><strong>Γκιούλμπασι</strong><br />Σαλάτα με <strong>γκρειπφρουτ</strong>, ρόκα και κοπανιστή Μυκόνου<br />Πουρές γλυκοπατάτας με ξινομυθήθρα και <strong>τρουφέλαιο</strong><br />Γλώσσα ποσέ στον φούρνο με κρασί <strong>Chardonnay</strong><br /><strong></strong><br /><div align="justify">Τι να σας πω, σίγουρα αφού κατοικούμε στο άκρο της Βαλκανικής, είναι λογικό να έχουμε υποστεί επιδράσεις από τους γείτονες αλλά ενταξει, δεν θα πρέπει να υπαρχουν και κάποια όρια η κριτήρια ώστε να πολιτογραφηθούν κάποια εδέσματα ως "ελληνικά" ? Προσωπικά δεν πιστεύω ότι το πεπρωμένο του ελληνισμού είναι να σώσει τον κόσμο αλλά να θεωρούμε σαν ελληνική κουζίνα την γλώσσα ποσέ με Chardonnay δεν είναι κάπως τραβηγμένο ?</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τι νομίζετε ?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8720529228608753427?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>CGPhttp://www.blogger.com/profile/08634661874904378572noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-45905329545862324932007-11-04T17:12:00.001Z2008-02-29T20:06:25.829ZΕκτελείς μία συνταγή ακολουθώντας οδηγίες, στο τέλος όμως αντι να φουσκώσει σε ύψος, βουλιάζει σε βάθος.<br /><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Τηλεφωνείς στον "συνταγοδότη":</div><div align="justify">"Πώς το δικό σου φούσκωσε και έγινε τριόροφο και το δικό μου 3 υπόγεια κάτω?"</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Αρχίζει η ανάκριση-επανάληψη των υλικών</div><div align="justify">"Εβαλες αυτό?" Εβαλα</div><div align="justify">"Εβαλες εκείνο?" Εβαλα</div><div align="justify">"Εβαλες το Χ?" Οχι, αυτό δεν μου το είπες..</div><div align="justify">"Ελα τώρα, χρειάζεται να στο πώ..<strong>ΕΞΥΠΑΚΟΥΕΤΑΙ</strong>"</div><div align="justify">Πώς δηλαδή εξυπακούεται ότι για να φτιάξεις τη τέλεια τούρτα πρέπει να έχεις βάλει μέσα την κουράδα του γαϊδάρου? Και γιατί να ξέρει ο πρωτόπειρος της ζαχαροπλαστικής, περί γαϊδάρων, ε? </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Η το άλλο ..το φοβερό!</div><div align="justify"><em>"<strong>Ρίξε αλεύρι με το μάτι</strong></em>!" Με ποιό μάτι δλδ, το αριστερό, το δεξί, αυτό με τη μυωπία, εκείνο το αλλοίθωρο.. πόσο αλεύρι πιάνει το μάτι σας, γιατί το δικό μου είναι πολύ μπερδεμένο. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Είναι κάτι συνταγές μαγειρικής γραμμένες με τέτοιο τρόπο που σε αναγκάζουν να πείς "αει σιχτίρ". <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129037005512007506" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Ry3_-1FgX1I/AAAAAAAABNc/qGGemIWov9Y/s200/tinned.jpg" border="0" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4590532954586232493?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-69669736641699775992007-10-16T18:04:00.000Z2007-10-16T19:10:20.702Z<div align="justify">Παρακολουθώ αυτό το blog στην Αμερική εδώ και καιρό. Εχει μία εκπληκτική απλότητα στην παρουσίαση των συνταγών με παράλληλη εμμονή στην λεπτομέρεια. Σαν να διαβάζει κανείς οδηγίες συναρμολόγησης η σχέδια κατασκευής ( blueprints) .</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τώρα τελευταία κάνει και ρεστοκριτική και το Link που έχω στον τίτλο, αφορά εστιατόρια με αστέρια Michellin.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Εκανα μία περιήγηση και είδα τις τιμες τους ( βέβαια θα πρέπει κανείς να προσθέσει και το κόστος του αεροπορικού εισητηρίου Αθηνά - Καλιφόρνια-Αθήνα γιά να έχει συγκρίσιμα στοιχεία) αλλά τα βρήκα μάλλον προς το φτηνά γιά τα ελληνικά μέτρα και σταθμά.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Ενταξει η Αμερική έχει φτηνά αυτοκίνητα, είναι μεγάλη αγορά, κάνει μεγάλες εισαγωγές που μειώνουν το μοναδιαίο κόστος. αλλά ένα restaurant πως και βγαίνει φτηνότερο ανά πιάτο σε απόλυτα μεγέθη. Δεν το καταλαβαίνω !!!!!!!!! </div><div align="justify"></div><div align="justify">Από όπου και να το υπολογίσετε κάπου δεν κολλάει ο λογαριασμός και αν μάλιστα τα ποσά τα αναμορφώστε γιά να αντανακλούν την αγοραστική δύναμη, μπορεί και να είμαστε και 3 φορές ( οχι 30% αλλα 300% ) περισσότερο ακριβοί !!!!!!!!!!!!!!!</div><div align="justify"></div><div align="justify">Η απάντηση δεν είναι εύκολη και η θεωρία των υπερκερδών από τους αιμοσταγείς ιδιοκτήτες δεν εξηγεί την διαφορα και φοβάμαι ότι το μέγεθος της αγοράς μετράει. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Η προσέγγιση μου είναι εμπειρική. Ισως η Αττική να μην έχει το κρίσιμο μέγεθος γιά εστιατόρια με αστέρια michellin. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Μήπως όμως θα έπρεπε στα μεγέθη μας να ανεβάσουμε το επίπεδο στα χαμηλότερα επίπεδα και να περιμένουμε μέχρι η top αγορά συν τω χρόνω αναπτυχθεί και να στοχεύσει και σε τουρίστες υψηλού επιπεδου σε τιμες που δεν θα τους φαίνονται "τουριστικές" ? </div><div align="justify"></div><div align="justify">Κάπου κάτι δεν μετράμε καλά, και είναι ουτοπία να περιμένουμε να πηγαίνει ό Αθηναίος να φαέι και να πληρώνει 3 φορές περισσότερο από τον Καλιφορνέζο. Απλά θα πάει λιγότερες φορές με ότι και αν σημαίνει αυτό !!!!!!!!!!!!!!</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Δεν έχω απάντηση, και εκφράζω την απορία μου.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-6966973664169977599?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>CGPhttp://www.blogger.com/profile/08634661874904378572noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-44585842958206802732007-10-14T14:50:00.000Z2008-01-04T15:11:46.570Z<a href="http://bp2.blogger.com/_1qsKiThSzNs/RxIxfUUNSQI/AAAAAAAAAFk/qnsNuCVNicc/s1600-h/06102007524.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5121210140372846850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_1qsKiThSzNs/RxIxfUUNSQI/AAAAAAAAAFk/qnsNuCVNicc/s200/06102007524.jpg" border="0" /></a><br /><div><div></div><div></div><div align="justify">Είχα παρακολουθήσει τυχαία την παρασκευή των ντολμάδων με μπακαλιάρο από τηνΜυτιληνη, στην εκπομπή του Μαμαλάκη ( Ο τίτλος έχει hyperlink στην συνταγή). Ενα Σάββατο λοιπόν σαν ημίαιμος "γκασμάς", αφου προμηθευτήκαμε λάχανο, ετοιμάσαμε τους ντολμάδες όπως υπαγορεύει η συνταγή. Εγώ δεν χρησιμοποίησα αλμυρό μπακαλιάρο αλλά φιλέτα σε ροδέλες, αλατίζοντας γενναία το μίγμα και γιά ρύζι χρησιμοποίησα arborio, που έδωσε "σώμα" στον ντολμά. Ομολογώ ότι φοβήθηκα λίγο την παρασκευή του ντολμά, αλλά όλα πήγαν κατ' ευχήν. Με εντυπωσίασε η ικανότητα του κύμινου να καταπολεμήσει την μυρωδία του λάχανου (τις μερκαπτάνες υποθέτω). Μου περίσεψε γέμιση που έγινε ριζότο μούρλια, με λίγο σαφράν, γιά χρώμα.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4458584295820680273?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>CGPhttp://www.blogger.com/profile/08634661874904378572noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-16810737150857963382007-10-08T18:15:00.000Z2007-10-08T18:37:22.982Z<div align="justify">Σύμφωνα με <a href="http://online.wsj.com/article/SB119162341176250617.html?mod=home_we_banner_left">αυτό το άρθρο</a>, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για "που" να προτιμήσει να πηγαίνει να τρώει ή τι να περιμένει. Αν αυτά που λέει είναι σωστά, όλες οι κριτικές εστιατορίων που διαβάζουμε στον Τύπο, πιθανά να είναι φτιαχτές, γιατί άμα κάποιος εστιάτωρ σου κάνει το τραπέζι, τι λόγο έχεις να γράψεις κακά λόγια, μαντάμ/μεσιέ στη φυλλάδα σου? Αντίστοιχα αν ο κάθε ρεστοκριτικός περιμένει να τον ξέρουν και να του κάνουν το τραπέζι, γράφει τα χειρότερα όταν οι επιθυμίες του δεν γίνουν αποδεκτές. .<br /></div><div align="justify">Τα γράφω αυτά γιατί έχω άποψη πρώτο χέρι. Γιατί πέρυσι έγραψα μιά κακή κριτική για ένα εστιατόριο στη Δροσιά-Αττικής. Επειδή όλα ήταν χάλια. Μετά απο λίγο καιρό ο ιδιοκτήτης μου έστειλε e-mail και με απείλησε ότι άν δεν τραβήξω το άρθρο απο το Ιντερνέτ, θα με πάει δικαστήριο. Ρώτησα δικηγόρο και με συνεβούλευσε να το αποσύρω. Και το απέσυρα. Μετά ο ίδιος ιδιοκτήτης με κάλεσε στο εστιατόριό του να μου κάνει το τραπέζι σαν thank you. Σκέφου να ήμουνα καμμιά σούπερ-ντούπερ δημοσιογράφος του τομέα Γαστρονομίας. Θα πάχαινα απο τα "φιλοδωρήματα". </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1681073715085796338?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-37491100945228464892007-09-26T18:26:00.000Z2007-09-26T19:16:35.284Z<a href="http://bp1.blogger.com/_1qsKiThSzNs/RvqtUgB7p-I/AAAAAAAAAFI/bx_YZV2We-I/s1600-h/pita+(10).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114590894539646946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_1qsKiThSzNs/RvqtUgB7p-I/AAAAAAAAAFI/bx_YZV2We-I/s200/pita+(10).jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">Η Μ λοιπόν έφερε το φύλλο και έχοντας διαβάσει την συνταγή <a href="http://hungryforhungry.blogspot.com/2007/09/blog-post_5045.html">της κρεμμυδόπιττας του κυνηγού</a> την Κυριακή το πρωί ξεκινήσαμε να εκτελέσουμε την συνταγή με την παραλλαγή ότι χρησιμοποιήσαμε κρεμμύδια Ζακύνθου, τα οποία δεν τα τηγάνισα, αλλά τα έψησα κομμενα στον φούρνο γιά 15 λεπτά με πολλά μυρωδικά. Επίσης πασπάλισα την πίττα με ένα μίγμα κοπανισμένων πιπεριών και μπαχαρικών όπως άσπρο, κόκκινο, μαύρο πιπερι, κόκκους μουστάρδας, κόλιανδρο και κέδρο.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Χρησιμοποίησα τα φύλλα κρούστας από τον κ.Μπαχαρίδη (Α.Αλεξάνδρου και Αρτέμιδος γωνία Παλιό Φάληρο, η Γόνδολα), τα οποία είναι λεπτά αλλά όχι τόσο λεπτά όσο το φύλλο κρουστας. Εχω δεί παρόμοια φύλλα να παρασκευάζονται στην Θράκη σε μία εκπομπή της ΕΤ3 και έχουν στρογγυλό σχήμα και στην αρχή που ψήνονται, διαπίστωσα μία όξινη μυρωδιά που με την πρόοδο του ψησίματος εξαφανίστηκε.</div><div align="justify">Η πίττα συνοδεύτηκε όπως υπαγορεύει η συνταγή με μαύρη μπύρα stout και πήραμε και έπαινο από Θ.Ελένη, η οποία ασχολήθηκε περισσότερο με το φύλλο παρά με την πίττα σαν σύνολο ( που το βρήκαμε κλπ)</div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-3749110094522846489?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>CGPhttp://www.blogger.com/profile/08634661874904378572noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-82522302017400428372007-09-24T16:16:00.000Z2007-09-26T19:17:15.358Z<div align="justify">Οταν ακούω αυτή την έκφραση δεν μπορώ παρά να ξεχάσω την πραγματικότητα και να παρασυρθώ σε αναμνήσεις, όντας κοριτσάκι του Δημοτικού<a href="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rvfo_wOOkgI/AAAAAAAABDQ/DK7O-XAR0qU/s1600-h/Cutie02o.gif"></a> με έστελνε η μητέρα μου να αγοράσω φύλλο για τυρόπιττα απο τον τοπικό παρασκευαστή. Τότε παλιά ζούσαμε στην Πατησίων σε δικό μας σπίτι, τότε που η περιοχή είχε ωραίες μονοκατοικίες πνιγμένες στο πράσινο, αναρριχώμενες τριανταφυλιές και <a href="http://www.gardensandplants.com/gr/plant_profile.asp?plant_id=1794"><span style="color:#cc0000;">ρολογιές</span></a> κατέβαιναν τους φράχτες ή στόλιζαν τα μπαλκόνια, τα βράδυα που γυρίζαμε απο το σινεμά πνιγόμασταν στις μυρωδιές, <a href="http://www.anthorama.gr/fotos/lonicera_japonica1.jpg"><span style="color:#cc0000;">αιγόκλημα</span></a>, νυχτολούλουδο, γιασεμί. Αλλες εποχές που τις παίρναμε για δεδομένες τότε, ενώ τώρα τις αναζητούμε. </div><div align="justify">Οπως και να έχει, θυμάμαι τότε που κατέβαινα το δρόμο του σπιτιού μας προσέχοντας μη φάω καμμιά μπαλιά απο τις μαρίδες των παιδιών που παίζανε στο δρόμο, πέρναγα άνετα την Πατησίων κάθετα, στεκόμουνα στο φανάρι για τα μάτια, τα αυτοκίνητα λιγοστά και έφθανα σε ένα ερημόσπιτο. Επάνω εγκαταλελειμένο, το ισόγειο όμως είχε εργοστάσιο φύλλου όπου διάφοροι αλευρωμένοι με μακριές ποδιές και σκούφιες ετοίμαζαν όλων των ειδών τα φύλλα, για τυρόπιττα, για κατημέρι, για μπακλαβά, για καταϊφι. Ευλαβικά στεκόμουνα μπροστά στον πάγκο και περίμενα τον υπάλληλο να πάρει την παραγγελία μου, να φέρει μερικά μεγάλα σεντόνια φύλλου, να τα κάνει χαλαρό ρολό και να τα τυλίξει με ένα είδος λεπτού χαρτιού. Μετά τα ακουμπούσε στη ζυγαριά και έλεγε την τιμή του, σαν ετυμηγορία. Φεύγοντας μου έδινε και μία καραμέλα που μύριζε φύλλο. Γλυκιές τραγανιστές αναμνήσεις.<br /></div><br /><div align="justify">Το Σάββατο που μας πέρασε βρέθηκα σε ένα ντελικατέσσεν όπου μία κυρία ζήταγε φύλλο. Ναί, σε εκείνο το κατάστημα πουλάνε ΚΑΙ χειροποίητο φύλλο κρούστας τυλιγμένο σε λευκό απορροφητικό χαρτί. Δεν άντεξα στον πειρασμό και πήρα ένα πακέτο. Ο πωλητής με προειδοποίησε, κουνώντας μου το δάχτυλο, ότι πρέπει να το φάμε γρήγορα, το πολύ σε 4 ημέρες γιατί δεν θα διατηρηθεί. Και αυτό κάναμε. Ο Κ. ετοίμασε μία πίτα. Με το συγκεκριμμένο φύλλο. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114591663390364226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="126" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RvquBQOOkkI/AAAAAAAABFQ/3ggbjE7Rvfc/s200/pita+(2).jpg" width="158" border="0" /></div>Και βέβαια όλοι βοηθήσαμε.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114591860958859858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RvquMwOOklI/AAAAAAAABFY/cvaZ7XrDF1M/s200/pita+(5).jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8252230201740042837?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-2054728369480787562007-09-14T06:02:00.001Z2008-01-04T15:11:46.570Z<div align="justify"> Ενας λαχανόκηπος φτιάχνεται οπουδήποτε μέσα στην πόλη, σε ένα μπαλκόνι μπορούμε να φυτέψουμε φυτρωμένες πατάτες, κρεμμύδια, ντομάτες..δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επεξεργασία, μόνο μία γλάστρα-χώμα-νερό λίγη φροντίδα. Και μπαλκόνι να μην υπάρχει, ένα παράθυρο θα υπάρχει. Ανετα μπαίνει δίπλα/αποκάτω μιά ζαρντινιέρα με μυρωδικά. </div><div align="justify">Δεν μπορείτε να διανοηθείτε την αλλαγή στις γεύσεις αν τα μυρωδικά/κηπευτικά είναι τα δικά σας. Το σίγουρο πάντως θα είναι να χωρίσετε τα τσανάκια σας εντελώς απο τα αντίστοιχα προίόντα που μας πουλάνε οι μανάβηδες.<br /></div><div align="justify">Εχουμε και λέμε 1) <span style="color:#009900;"><strong>Βασιλικός</strong></span> που ξεκίνησε σαν γλαστράκι και τώρα έχει κάνει φύλλα σαν μαρούλι. Η μυρωδιά ΑΠΙΘΑΝΗ, η γεύση άλλο πράγμα. Βάζω φυλλαράκια βασιλικού σε παγοθήκες για ιδιαίτερα παγάκια.<br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109937241650901986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="171" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Ruok2QEkM-I/AAAAAAAABCI/Lv0HQLBAlvQ/s200/September107+022.jpg" width="120" border="0" />2) <span style="color:#993300;"><strong>Κρεμμυδιά</strong></span>. Εβαλα σε γλάστρα κάτι ταλαίπωρα φυτρωμένα κρεμμυδάκια (όχι κοκκάρι κλπ - απλά κρεμμύδια). Εγινε ένα υπέροχο λυγερό φυτό που άνθισε όπως η φωτογραφία, ξεράθηκαν τα ανθάκια και το κάθε μπουμπούκι ήταν η ρίζα για ένα νέο κρεμμύδι.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109936520096396226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RuokMQEkM8I/AAAAAAAABB4/VwC2BX8ZeYU/s200/DSC00849.JPG" border="0" /> 3) <span style="color:#009900;"><strong>Μαϊντανός</strong></span>. Πέρα απο τον γνωστό τύπο που φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν, ο μαϊντανός εξαπλωνεται γρήγορα. Οσο τον κορφολογείς, τόσο θεριεύει. Η μυρωδιά και η γεύση εντονότατες. Καμμία σχέση με τον αντίστοιχο του εμπορίου-λαϊκής. Μόνο νεράκι θέλει και <strong><span style="color:#ff6600;">ηλ</span><span style="color:#ffcc33;">ιο</span></strong>.<br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5110027783856468994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="131" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rup3MgEkNAI/AAAAAAAABCY/QU3Z1PC1ErY/s200/August307+047.jpg" width="140" border="0" /><br />4) <span style="color:#33cc00;"><strong>Καρπούζι</strong></span>. Καλοκαίρι είναι είπα θα πειραματιστώ, το πολύ-πολύ να μην βγεί. Και βγήκαν δειλά-δειλά κάτι υπέροχα φυτά με κίτρινα ανθάκια.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5110027607762809842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rup3CQEkM_I/AAAAAAAABCQ/h34Ykg8VCsw/s200/August307+046-1.jpg" border="0" /></p><p>"Σιγά μη κάνει και καρπούζι" είπε ο πεθερός.<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109937078442144722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RuokswEkM9I/AAAAAAAABCA/STvznjO3lLE/s200/September107+024.jpg" border="0" /></p>Δεν μιλάω, αφήνω τις φωτογραφίες να πούν τη γνώμη τους.<br /><br /><div align="justify">Ετοιμάζομαι για το χειμώνα. Εχω πάρει σβάρνα τους συγγενείς και μαζεύω φυτρωμένες πατάτες κάθε ποικιλίας. Εχω ήδη κοκκάρια, σπόρους καροττων, πιπεριές τσίλι και έβαλα τα πρώτα γογγύλια. Η <span style="color:#993399;"><strong>αρμπαρρόριζα</strong></span> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5110028118863918098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rup3gAEkNBI/AAAAAAAABCg/ZN4SNs-dVFE/s200/Bees5.JPG" border="0" /><br />ήρθε μαζί μου απο το παλιό σπίτι, το ίδιο το δενδρολίβανο, το θυμάρι, το εστραγκόν, η μέντα και ο δυόσμος. Το μελισσόχορτο χάλασε, καθώς και τα γεράνια γιατί το κλίμα και το χώμα εδώ είναι υγρά. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, έτσι δεν είναι? </div><div align="justify">Γυρίζουμε σελίδα και πάμε για τα επόμενα. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Καλές φυτεύσεις σας εύχομαι.<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-205472836948078756?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-33313917883947966322007-09-01T12:33:00.000Z2008-01-04T15:12:35.261Z<div align="justify">Εδώ και κάποια χρόνια πίνουμε ανθρακούχο νερό. Μας βοηθάει στη πέψη και μας αρέσει. Επειδή το πινουμε χειμώνα-καλοκαίρι, πάω στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς μου και κάνω αποστολή στο σπίτι το ανθρακούχο νερό της αρεσκείας μου. Τον περασμένο μήνα πήρα πολλά μπουκάλια νερό <span style="color:#333333;">Σουρωτή.</span> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105233995194220482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RtlvRRrMv8I/AAAAAAAAA-g/Mj5uVXDyfNo/s200/green750_small.gif" border="0" /><br />Το πρόβλημα δεν φάνηκε αμέσως. Στην αρχή όλα καλά, το νερό μας άρεσε πολύ. Ομως μετά το τρίτο τέταρτο μπουκάλι αρχίσαν οι δυσκολίες. <strong>Δεν άνοιγε το πώμα</strong>. Ξεβιδωνόταν και μετά γύριζε τρελλά χωρίς να ανοίγει. Δεν έχω και την τεράστια μυική δύναμη, επιστράτευσα στην αρχή πετσέτες, μαχαίρια, μετά ήρθε ο πεθερός με μιά πένσα, έκοψε το σίδερο και άνοιξε. Η λύση όμως δεν είναι αυτή.<br />Παραπονέθηκα στο σουπερμάρκετ και μου είπαν ότι θα ενημερώσουν τους υπευθύνους. Χθές που πήγα να ξαναπάρω νερά, προτίμησα άλλη μάρκα, πήρα όμως 2 Σουρωτή ενδεικτικά και βεβαίως <span style="color:#ff0000;"><strong>ΔΕΝ ανοιγαν</strong></span>. Ο υπεύθυνος marketing με διαβεβαίωσε ότι επειδή έγιναν και άλλα παράπονα, το διαβίβασε στην εταιρεία. Η οποία κατά τα φαινόμενα, δεν έκανε τίποτα.<br /><br />Γιατί βρε παιδιά? Δεν θέλετε να πουλάτε?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-3331391788394796632?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-43154947423591696782007-08-21T12:29:00.000Z2007-08-21T12:43:28.143Z<div align="justify">Για πρωϊνό υποτίθεται ότι πρέπει να πίνουμε γάλα, καφέδες, χυμούς, να τρώμε δημητριακά, γλυκά, τόστ. Αυτά για την Ελλάδα γιατί σε άλλες χώρες τρώνε αυγά τηγανητά, μπέηκον, ρέγγες, σκουμπριά, κοπανάνε και κάτι βότκες. Αστα αυτά στην Ελλάδα είμαστε. </div><div align="justify">Το καθιερωμένο πρωϊνό με τα κουλουράκια, δημητριακά κλπ, κλπ ποτέ μου δεν μου άρεσε. Προτιμώ να φάω ότι περίσσεψε απο το χθεσινό φαγητό παρά ένα κρουασάν. Τώρα λοιπόν που έχουμε και το χρόνο ιδού το ιδανικό πρωϊνό. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101131043001122626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RsrbqBrMv0I/AAAAAAAAA9g/Ak1riZ9wd9A/s200/August307+041.jpg" border="0" />Εχουμε και λέμε </div><div align="justify">α) καφές εσπρέσσο φαρμάκι με λίγο όμως γάλα. </div><div align="justify">β) Ενα μπωλάκι με κομμένα ακτινίδια φέτες για μετά. </div><div align="justify">γ) Αραβικές πίττες (λίγο μπαγιάτικες) κομμένες τριγωνα, αλειμμένες με λάδι και μυρωδικά και ψημένες στον φούρνο μέχρι να ροδίσουν</div><div align="justify">δ) ένα μπωλάκι κρέμας αβοκάντο. Παίρνετε ένα αβοκάντο ώριμο έως παραγινωμένο, ξεφλουδίζετε, βγάζετε τη σάρκα και τη βάζετε στο μπλέντερ, με τριμμένο κρεμμύδι και χυμό λεμονιού. Τα χτυπάτε, μετά ψυγείο. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Αλείφετε την πίττα με κρέμα αβοκάντο, ρίξτε και λίγο φρεσκοκομμένο πιπεράκι και φάτε την ..μμιάμμμ! </div><div align="justify">Μετά τρώμε το ακτινίδιο για να καθαρίσει το στόμα μας (και να βοηθήσουμε και το καϋμένο το έντερο) και μετά εσπρεσσάκι </div><div align="justify">Εντάξει, μπορεί να πιώ και 2 εσπρεσσάκια. Οχι όμως 3 μονοκοπανιά, το 3 το καλύτερο το φυλάω για μετά το φαγητό. </div><div align="justify">Αντι για τυρί καλέ</div><div align="justify">για τη χώνεψη.<br /></div><p align="justify">Τι το ωραιότερο ε?</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4315494742359169678?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-14180187099548005992007-07-29T07:32:00.000Z2007-07-29T08:15:39.055Z<div align="justify">από φρέσκα προϊόντα και μεζεδάκια και το ψυγείο φαίνεται να αδειάζει, (αντί να βάλουμε τα<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092519689115547650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: left" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RqxDrQlqOAI/AAAAAAAAA74/5P_CjeoQoNs/s200/4_bab_02.gif" border="0" />.. και να καταφύγουμε στους πιτσάδες) είναι ευκαιρία να ανακαλύψουμε ότι ναί μεν μείναμε απο τα γνωστά αλλά υπάρχουν τόόόσα άλλα πράγματα που θα μπορούσαν να μας συντηρήσουν για 1-2 μέρες ακόμη.<br /></div><div align="justify">Κατ' αρχήν υπάρχει η κατάψυξη. Απο προσωπική πείρα πάντα είναι απο γεμάτη, μέχρι σχεδόν γεμάτη με κρεατικά, ψαρικά, ζωμούς, υπόλοιπα γευμάτων τοποθετημένα σε σακκουλάκια, λαχανικά παντός είδους. Καλά είναι τα νωπά προϊόντα, στα κατεψυγμένα όμως έχω μιά κάποια εμπιστοσύνη, κατάλοιπο απο την πρώην πεθερά μου την Αγγλίδα που στον καταψύκτη της είχε σε ράφια ό,τι μπορούσε να βάλει ο νούς του ανθρώπου..μέχρι και βατόμουρα που μάζευε την άνοιξη και τα σερβίριζε καταχείμωνο πάνω σε χειροποίητες τούρτες. </div><div align="justify">Στη τροφοθήκη πάντα θα υπάρχουν κάποια είδη ζυμαρικών - οσπρίων έστω και ληγμένων. Δεν χάθηκε ο κόσμος να φάμε μιά ωραία ληγμένη μακαρονάδα ή ένα πιλάφι με κατεψυγμένα λαχανικά ε? Τι περισσότερο να πάθουμε απο τις σαχλαμάρες που τρώμε/πίνουμε κάθε μέρα?<br /><br />Οσο για ποτά όλο και κάτι θα υπάρχει. Χθές ο Κ μας έφτιαξε Campari με υπόλοιπο μιάς vodka και ένα μπουκαλάκι angostura που είχε λήξει εδώ και 7 χρόνια..απίστευτα υπέροχο ποτό, τίποτα δεν πάθαμε εξ'ου και γράφω. Καμμία σχέση με το έτοιμο μπουκάλι της αγοράς. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Αρα, τελικά όλο και κάτι θα βρούμε να φάμε αν υπάρχει καλή θέληση και φαντασία. </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092527467301320722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RqxKwAlqOBI/AAAAAAAAA8A/pUVVrX-vonA/s200/crococook.gif" border="0" /><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1418018709954800599?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-29103394489944117872007-07-14T05:34:00.001Z2007-07-29T08:14:21.694Z<div align="justify"><strong>Xαρακτηριστικά κακού εστιατορίου</strong></div><p align="justify"><em><span style="color:#cc0000;">Μυρωδιά</span></em> Την κρεμμυδίλα/τσίκνα της κουζίνας να την αισθάνεσαι παντού. Μυρίζουν οι τοίχοι, οι σερβιτόροι και όταν φύγεις απο εκεί και εσύ θα μυρίζεις. </p><p align="justify"><em><span style="color:#cc0000;">Εντομα.</span></em> Οταν η επιχείρηση δεν επενδύει σε ένα απλό μυγόχαρτο ή σε μια απεντόμωση, οταν μαζί με εσένα κάθονται τσούρμο οι μύγες/σφήκες κλπ ζωντανά για να σου κάνουν παρέα στο τραπέζι σου, ετοιμάσου να βρείς όλων των ειδών τις βρωμιές μέσα στη σούπα σου. </p><p align="justify"><em><span style="color:#cc0000;">Καθαριότητα.</span></em> Το καλό εστιατόριο απ΄την τουαλέττα του φαίνεται. Δεν μπορεί να κάνετε τους άνετους κύριοι εστιάτορες, όταν ο χώρος της τουαλέττας είναι χάλια. Οταν τα πατώματα κάνουν κρίτσι-κρίτσι, όταν στην κουζίνα οι τοίχοι και οι χώροι ψησίματος είναι σκεπασμένοι με γλίτσα. Και μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν τέτοια εστιατόρια, γιατί τα έχω δεί με τα μάτια μου. Ούτε βέβαια είναι σωστό ο κάθε σερβιτόρος να γυαλίζει τα ποτήρια στη μπλούζα του ή αν πέσει κάτω πηρούνι, να το σκουπίζει στα κουρτινάκια του μαγαζιού. Οσο για υγειονομικούς ελέγχους..μπορεί να κλείνουν και τα μάτια..δεν εξηγείτε αλλιώς. </p><div align="justify"><em><span style="color:#cc0000;">Συμπεριφορά.</span></em> Σήμερα όταν όλοι προσπαθούν να είναι ευγενικοί και πρόσχαροι, πέφτεις </div><div align="justify">α) στον κύριο Αιμορροϊδες, που ξύνεται συνέχεια. Ανέκδοτο? Ξύνει το κεφάλι του, τα πόδια του και τον πισινό του. Τα ίδια χέρια σου φέρνουν και τα πιάτα σου, με ένα δάχτυλο μέσα.<br /></div><div align="justify">β) βλέπει ο μαγαζάτορας το τσιγγανάκι, τον μικροπωλητή, ακόμη και τα παιδιά που πουλάνε πειρατικά CD και μόνο που δεν βγάζει ιαχές πολέμου, ΕΞΩΩΩΩΩΩ! απο την πολύτιμη επιχείρησης..αρπαει τη σκούπα να σαρώσει πήξ-λάξ τους ανεπιθύμητους με φωνές "ούστ ρε απο εδώ, μη σε ξαναδώ γιατί.."<br /></div><div align="justify">γ) αντιμετώπιση<em> <span style="color:#cc0000;">ατόμων με ειδικές δεξιότητες</span></em> σαν να είναι φορείς μίας επάρατης νόσου. Κολλητικής. Δεν ξέρει που να τους βάλει να κάτσουν ψελλίζει για κάπου να μην εμποδίζονται, εννοώντας να μη φαίνονται τα αμαξίδια ή τα μπαστούνια ωστε να μην χαλάει το ιμάζ του καταστήματος ωρέ!<br /></div><div align="justify">δ) Οι <em><span style="color:#cc0000;">σερβιτόροι </span></em>πέρα απο το πτυχίο της σχολής τουριστικών επαγγελμάτων (αν έχουν) καλούνται να γίνουν και ψυχολόγοι τσέπης. Κρίνουν απο την εξωτερική εμφάνιση ποιός μπορεί να "τα ακουμπήσει" ή όχι και ανάλογα υποκλίνονται και καλοδέχονται ή μεταλάσσονται σε μούργους και διώχνουν. Αν φορέσω τη βελάδα μου και πάρω μιά χωριάτικη είμαι καλός πελάτης, αν φοράω σαγιονάρες και θέλω να φάω...χμμμ! ''σε μάς ¨'"θα φάς...τόσα πιο απλά μέρη υπάρχουν".. Αμα όμως κάτσει ο πελάτης και παραπονεθεί π.χ. για το κρασί..αρχίζουν τα όργανα. Σπάνια αποδέχονται ότι το κρασί τους δεν είναι "σωστό". Αυτό το κάνουν τα σοβαρά εστιατόρια που σέβονται τον εαυτό τους..οι άλλοι είναι ικανοί να κατηγορήσουν και τη μύτη σου, να σου πούν ότι τα χαλασμένα σου δόντια ίσως καταργούν τις γεύσεις...ή ότι είσαι προκατειλημμένος για να κάνεις φασαρία. </div><p align="justify"><br /> </p><p align="justify"><em><span style="color:#cc0000;">Ποιότητα</span></em> τροφής, παρουσίασης, γενικού συνόλου. Ολα τα παραπάνω μετράνε μαζί με τις γεύσεις. Μία κακοψημένη σκληρή μπριτζόλα με λιπιασμένες προτηγανισμένες πατάτες, δεν είναι το καλύτερο για να σε πείσει να φάς έξω. Η ένα χοιρινό που μυρίζει γουρουνίλα. Ενας περιποιητητής που ξέχασε το αποσμητικό του και ένας μάγειρας που άφησε τις τρίχες του στη σούπα σου λέει ότι ποτέ δεν θα ξαναπάς εκεί. Η σούπα μπορεί να είναι η ωραιότερη της Μεσογείου σαν γεύση. Οταν όμως το κατάστημα δεν σέβεται τον εαυτό του γιατί ν' ασχοληθεί ο πελάτης με αυτό?</p><p align="justify"><strong>ΠΡΟΣΟΧΗ</strong> λοιπόν στα κακά εστιατόρια. Ζούν ανάμεσά μας και εμείς όλοι συνεισφέρουμε σ' αυτό!!</p><p align="justify"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-2910339448994411787?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-86509701220287532362007-06-14T16:10:00.000Z2007-06-14T16:18:30.898Z<div align="justify">Για το <a href="http://www.imacret.gr/index2.php?option=com_content&task=view&amp;amp;amp;amp;id=126&pop=1&amp;page=0&Itemid=40">σταμναγκάθι</a> έχουν ακουστεί πολλά, λένε ότι είναι υπέροχο. Προσωπικά ακόμη δεν το έχω δοκιμάσει, έτσι δεν θα γράψω τπτ για τη γεύση του. Ομως θα ήθελα να το δοκιμάσω. Το έχω δεί να το πουλάνε σε μανάβικα, στην τιμή των 12 ευρώ (περίπου) ανά κιλό.<br /></div><div align="justify">Χθές μας κάνανε το τραπέζι κάτι φίλοι σε ένα πολίτικο εστιατόριο στη Νέα Σμύρνη. Η κουβέντα πέρασε και απο το συγκεκριμμένο χόρτο. Και έγινε ενα ωραίο debate, οπου επιχειρήματα ετέθησαν πάνω στο λινό τραπεζομάντηλο και μελετήθηκαν. </div><div align="justify"><br />Η μία παράταξη - <strong>οι Σταμναγκαθομάχοι</strong> - είπε ότι το σταμναγκάθι τείνει να γίνει σαν το πολυπόθητο Εντελβάϊς του Αστερίξ (<em>Ο Αστερίξ στην Ελβετία- ένα σπάνιο φυτό οι δυνάμεις του οποίου μαγικες για το φίλτρο αντίδοτο του Δρυϊδη. Ο ήρωας της ιστορίας παραλίγο να σκοτωθεί στις Αλπεις, πέρασε απο 40 κύματα για ένα λουλουδάκι, για να σωθεί η ζωή ενός ανθρώπου</em>) να διατίθεται σε μικρές ποσότητες και με υψηλή τιμή.<br />Με αυτή τη μορφή προωθήθηκε ωραία και καλά με πετυχημένες συνταγές από γνωστούς σέφ και ξαφνικά έγινε ο πιό ποθητός στόχος για τους γευσιλάτρες. Το βασίλειό μου για 1 κιλό σταμναγκάθι. Οσοι το μαγείρευαν καμάρωναν σαν Πριμαντόνες, όσοι το γεύτηκαν γονυπετείς ευχαριστούσαν. Οι σταμναγκαθομάχοι είπαν επίσης ότι βάζοντας την τιμή στα ύψη δεν το κάνει προσιτό για τον καθένα ελπίζοντας έτσι να γίνει είδος μόνο για ελίτ. Η υψηλή τιμή διώχνει τον καταναλωτή γιατί αν είναι να το μαγειρέψει και να δώσει 12 ευρώ το κιλό μόνο για συνοδευτικό, τι θα πληρώσει και για το κυρίως πιάτο? Πόσο βαθύ θα πρέπει να είναι το βαλάντιο της νοικοκυράς? Επίτηδες οι μάγειρες πάνε και βρίσκουν όλα τα περίεργα για να τα συμπεριλάβουν στα μενού, να εντυπωσιάζουν, να τρομοκρατούν τον κόσμο και να κάνουν και τους έξυπνους. </div><div align="justify">Αυτά ακούστηκαν <strong>κατά</strong> του συγκεκριμμένου χόρτου. </div><div align="justify"><br />Η άλλη παράταξη, <strong>οι σταμναγκαθολάτρες</strong>, σιωπηλά άκουγαν και κούναγαν την κεφαλή τους. Είπαν λοιπόν ότι το σταμναγκάθι ή ότι άλλο στο μέλλον προκύψει είναι απαραίτητο γιατί το να μαγειρεύει ένας σέφ τα ίδια και τα ίδια δεν λέει. Χρειάζεται φαντασία και τέχνη, να πηγαίνουν χεράκι-χεράκι. Παλιά πετάγανε τους γαύρους στις γάτες, τον δέκατο ένατο αιώνα στην Αγγλία οι φτωχοί τρώγανε σολωμό και στρείδια πίνοντας ουϊσκυ, αυτά όμως έχουν πλέον προ πολλού παρέλθει. Τώρα μας βγάζουν μιλφέϊγ ψητής σαρδέλλας και γαύρου και θαυμάζουμε το έργο τους, πληρώνοντάς το ψηλο καπέλλο περήφανοι γι' αυτό. Οταν βγαίνει ο πελάτης έξω αν είναι να του σερβίρουν τα ίδια γεμιστά που του βγάζει η μανούλα του, δεν έχει νόημα να πηγαίνει οπουδήποτε για φαγητό, κάθεται και σπίτι. Η έξοδος για φαγητό οφείλει να σημαίνει και κάτι άλλο, να δίνει μια άλλη γεύση, μία οπτική τέρψη σε αυτόν που πρώτα βλέπει, μετά οσμίζεται και τέλος γεύεται. Να είναι ένα ταξίδι στου αλλού. Και βέβαια στο αλλού χρειάζονται μερικά συστατικά που παραπέμπουν στο διαφορετικό, εν προκειμενω στο σταμναγκάθι, αύριο στο ΧΨ οτιδήποτε προκύψει για να συντελέσει στο όνειρο.<br />Εσείς τι λέτε?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8650970122028753236?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-62880783425268633092007-06-03T07:17:00.000Z2007-06-03T08:21:39.983Z<div align="justify"><a href="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RmJrfP8gJlI/AAAAAAAAAzs/BGl2D_GpDW8/s1600-h/sparrow.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071734314973013586" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 152px; CURSOR: hand; HEIGHT: 221px" height="187" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RmJrfP8gJlI/AAAAAAAAAzs/BGl2D_GpDW8/s200/sparrow.JPG" width="113" border="0" /></a><br />ίσως να μην είναι ότι καλύτερο. Γιατί η δική μου Εδέμ-Παράδεισος έχει και θέα και σωστό φαγητό. Η δική τους όμως η Παλαιο-Φαληριώτικη δεν είναι ακριβώς όπως την φανταζόμουνα. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Φαντάσου, το <strong>τέλειο μέρος</strong> πάνω <span style="color:#3333ff;"><strong>στο κύμα</strong></span>. Μέσα στην παραλία για την ακρίβεια, πάνω στον αιγιαλό, σε μιά παραλία <strong>βραβευμένη για την καθαριότητά της</strong>. </div><br /><div align="justify">Εχεις στήσει μία επιχείρηση, όχι εσύ, ο προ-πάππος σου, τόσο παλιό είναι το όνομα το οποίο συντηρείς ..σαν μύθο όμως. Ξέρεις την ψυχή του ανθρώπου, σε παραδέχομαι, για ένα μύθο δεν ζούμε όλοι?</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Ταβέρνα με πολύ πελατεία. Ξένους και Ελληνες, κυρίως όμως τουρίστες που ήρθαν στην Ελλάδα, είτε επαγγελματικά είτε με την οικογένεια. Τι θέλει ο τουρίστας, <span style="color:#3333ff;"><strong>ΘΑΛΑΤΤΑ, ΘΑΛΑΤΤΑ</strong></span> θέλει και ένα μεζέ ή μιά <span style="color:#cc9933;"><strong>μπύρα,</strong></span> να χαθεί το βλέμμα του στο <span style="color:#000099;"><strong>μπλέ.</strong> <span style="color:#000000;">Να γνωρίσει την Ελλάδα...κ</span></span>αι μια χαρά τους τη γνωρίζεις...παίρνοντας τους και τη τσέπη μαζί με τους παράδες. Για αυτά που παραγγέλνει ο κόσμος γιατί χρεώνεις τόσα? </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Η ταβέρνα δεν είναι κακιά, έχει πολλά πλεονεκτήματα, έχει πάρκινγκ με παρκαδόρο, πολλούς σερβιτόρους, είναι καθαρή, γρήγορο σέρβις.. και απίθανο <span style="color:#3333ff;"><strong>μπλέ</strong> </span><span style="color:#000000;">μπροστά σου.</span> Θαλασσινό τοπίο, αριστερά καράβια στα σκαριά ή ιστιοπλοϊκά να λιάζονται δεμένα στο μώλο, τους λουόμενους απο την άλλη ή αν ο καιρός δεν το επιτρέπει τα πράσινα κύματα της καταιγίδας. Η παραλία θεωρείται "βραβευμένη" δεν ξέρω τον λόγο, τα σκουπίδια την κοσμούν ανάλογα. Τη συγχωρείς όμως γιατί είναι η θάλασσα μπροστά σου στα <strong>3 μέτρα</strong>. </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Πήγαμε εκεί την περασμένη εβδομάδα με τον υγρό καιρό. Τρία άτομα. Καθόμαστε φέρνει 1 κατάλογο. Τι να του πείς τώρα. Οι δύο θα διαβάζουν και ο τρίτος ή θα στραβολαιμιάσει ή θα του τα πούνε ή θα ξύνει τα αυτιά του ώσπου να πάρει τον ίδιο κατάλογο. Και να πείς ότι δεν έχουν καταλόγους <strong>ΒΟΥΝΑ</strong> πίσω απο τον πάγκο. Αρα εδώ τίθεται θέμα κοινού νού του σερβιτόρου..που μάλλον δεν έχει!</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Για την παραγγελία μετράει εδώ η πείρα. Είπαμε το μαγαζί είναι γνωστό τοις πάσι. Ετσι ο γνώστης παίρνει λίγα και καλά, σαλάτα, τηγανιτά κολοκύθια, τζατζίκι, σαγανάκι, καμμιά αγγουροντομάτα ένα ουζάκι ή μπύρα. Τα τρώς αργά απολαμβάνοντας τα σπουργιτάκια που περιφέρονται θαραλλέα, τους γλάρους και τα κύματα. Γι αυτό άλλωστε δεν ήρθες?<br /></div><div align="justify"><em>Τα δύσκολα αρχίζουν για το κύριο πιάτο.</em></div><div align="justify"><em>"Τι έχετε για κύριο?</em></div><div align="justify"><em>"Ψαρικά"</em></div><div align="justify"><em>" Α! Ωραία, 2 χοιρινές μπριτζόλες" </em><br /></div><div align="justify">Δεν είναι αστείο, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι το κρέας σε ψαροταβέρνα θα ήταν ακριβό, ενώ το ψάρι φθηνώτερο. Στη συγκεκριμμένη συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αν πάρεις κρέας (όχι πολύ σπουδαίο, αλλά τρώγεται) ο λογαριασμός θα πάει 25 Ε το άτομο μαζί με το κρασί, ενώ αν πάρεις ψάρι πάει στα 65 το άτομο. Και καλά να επιλέξεις ένα ακριβό μέρος να τα δώσεις ( ένα Καστελλόριζο ας πούμε- όπου θα φάς Α! ποιότητα).</div><div align="justify">Εδώ θα τα δώσεις για σαχλαμάρες π.χ. καλαμαράκια, μαρίδες και φιλέττο ξιφία που μπορεί τα πρώτα να είναι και κατεψυγμένα, οι μαρίδες μεγάλες σαν γόπες και η φέτα ξιφία λεπτή σαν χαρτί, ενώ τα μεγάλα ψάρια μπορεί να σε πάνε και στα 90 ε. Εχει όμως θέα. Α ! Ναί! Θέα. </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Πανάκριβη αυτή η θέα μπάρμπα. </div><div align="justify">Μην ξανα έρθεις, θα μου πεί ο μπάρμπας. Δεν είναι εκεί το θέμα. Είναι όλοι αυτοί οι τουρίστες που καταλαβαίνουν ότι τους γδέρνεις. </div><div align="justify">Αυτό με συγχίζει. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-6288078342526863309?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-71776430320179404932007-05-29T12:01:00.000Z2007-05-29T12:25:21.101Z<div align="justify">Τον τελευταίο καιρό μετά τη μετακόμιση της κας Π, ήρθα σε επαφή με τα έτοιμα φαγητά, όχι εκείνα που πουλάνε τα εστιατόρια/πιτσαρίες/ταβέρνες, σε πακέτο αλλά εκείνα των σούπερμάρκετ. </div><div align="justify">Αναρωτιέμαι αν τώρα έχει πέσει η ποιότητά τους ή πάντα τέτοια χάλια είχαν και δεν το είχα πάρει ποτέ είδηση. Είτε λύσσα στο αλάτι, είτε ξεροψημένα απ' έξω και ωμά με αίμα απο μέσα. Και η τιμή...φωτιά! </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Παράδειγμα τα ψητά κοτόπουλα. Απ' εξω ροδοψημένα, φαίνονται πολύ ελκυστικά. Μέχρι να τα πάς σπίτι. Με το που τα κόβεις διαπιστώνεις ότι όλη η νοστιμιά είναι η πέτσα. Η σάρκα έχει τη γεύση του αχυρου, είναι δε σκληρή σαν να μασάς λάστιχο. Αν πάς και πιό μέσα βλέπεις κόκκινο, στην αρχή ροζέ και γύρω απο τα κόκκαλα κόκκινους χόνδρους. Αίμα. </div><div align="justify">Αυτό το δόλιο το κοτόπουλο ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ έχει μαγειρευτεί και πόσες ακόμη θα μπεί-βγεί στα μικροκύματα ώσπου να πουληθεί? </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Οι σαλάτες που κάθε μέρα αραδιάζονται στα ράφια, και καλά αν είναι αεροστεγώς κλεισμένες σε πλαστικές συσκευασίες υπάρχουν όμως και οι ελεύθερες σε στύλ salad bar να ξεραίνονται στον αέρα, έρμαια των εντόμων, γιατί τα μυγόχαρτα πάντα απουσιάζουν. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Και να μην πώ τα λογείς παστίτσια, μουσακάδες που έχουν γίνει ένα γευστικό χάλι απο τις αλλεπάλληλες φορές που μπαινοβγήκαν στους φούρνους, , λύσσα στο αλάτι, ίσως τις πρώτες μέρες να τρώγονται στην πορεία όμως οι κιμάδες να γίνονται σφαίρες, τα μακαρόνια λάστιχα και η μπεσαμέλ πέτσα.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Τα μόνα που κάπως επιβιώνουν είναι τα λαδερά και ίσως μερικά γλυκά.</div><div align="justify">Ομως μετά την πάροδο κάποιων ημερών το απλό ζελέ γίνεται τσικλόφουσκα και ένα κέικ, μεταλάσσεται σε τρίμμα παρμεζάνας. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Και δεν είναι καθόλου φθηνά, άρα γιατί τέτοια αμέλεια κύριοι σουπερμαρκετeers?<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-7177643032017940493?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-19862456070155049462007-05-10T19:02:00.000Z2007-05-15T12:52:29.740Z<div align="justify">Είχα διαβάσει για το εστιατόριο αυτό σε ένα περιοδικό και μιά που μας αρέσει το κρέας είπαμε να το δοκιμάσουμε. </div><div align="justify">Η περιοχή που βρίσκεται είναι δίπλα στο Γκάζι, μέρος που προσπαθεί να αναβαθμισθεί. Απο τη μία πλευρά υπάρχουν διάφορα μαγαζιά, εστιατόρια και μπάρ όπως τα Mamaca's, Dirty Ginger, Code, Τ, Καλλίχωρον και Σαρδέλλα. Πιό πέρα οικογένειες μεταναστών με τις πολύχρωμες μαντήλες τους κάθονταν στα πεζοδρόμια έξω απο το σπίτι τους και τα λέγανε, κεντώντας ή πλέκοντας. Παιδιά όλων των χρωμάτων παίζανε χαρουμενα στους λακκουβόδρομους με τα ποδήλατά τους. Γειτονιές άλλων εποχών. Θυμήθηκα τις αλάνες των παιδικών μου χρόνων. </div><div align="justify"><br />Πήγαμε νωρίς το απόγευμα, κατά τις 18.00 και κάναμε καλά γιατί βρήκαμε και πάρκινγκ.. (ΟΕΟ). Υπήρχαν 2-3 παρέες που τρώγανε ήσυχα και καλά. Εκκωφαντική μουσική δοκιμάζόταν απο τα μεγάφωνα της Τεχνόπολης, λόγω της προκείμενης επίσκεψης-συναυλίας των <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Evanescence">Evanescence</a> (απο τους αγαπημένους μου).<embed id="radioblog_player_1" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" width="180" height="23" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" bgcolor="#333366" flashvars="id=1&filepath=http%3A%2F%2Fcounterwarezt3.free.fr%2Fradio.blog.2.5%2Fradio.blog%2Fsounds%2FEvanescence%20-%20Bring%20Me%20To%20Life.rbs&amp;cover=1&colors=body:#333366;border:#FF0033;button:#FF0033;player_text:#FFCC00;playlist_text:#666666;new_tracks:#000000;"></embed><br />Είχε αέρα έτσι καθίσαμε σε ένα τραπέζι μέσα αλλά πολύ κοντά σε ανοιχτό παράθυρο. Οι σερβιτόροι νέοι, περιποιητικοί, χαμογελαστοί, άνετοι, μας σερβίριζαν χωρίς να βιάζονται.<br /><strong>Φάγαμε</strong><br />Κερκυραϊκό <a href="http://orologia-magirikis.blogspot.com/2007/05/blog-post_10.html">νούμπουλο</a> (<em>είναι το πιάτο με τις κόκκινες πιπεριές στη φωτό κάτω</em>) </div><p align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064762799047875170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rkmm7nTcmmI/AAAAAAAAAss/DHnduzwF-QU/s200/butcher.JPG" border="0" /><br />Χειροποίητες τηγ. πατάτες, μπρόκολο, αρνίσια παϊδια, πάνω σε πιτούλες και ξυνό γιαούρτι<br />Λεμονόπιττες (τάρτες με απαλή ξυνή κρέμα) ,<br /><strong>Ηπιαμε<br /></strong>1 ποτήρι μπύρα <a href="http://www.realbeer.com/nmvbp/kozel.htm">Kozel </a>Τσεχίας απο βαρέλι για μένα (πήγαινε πολύ με το κρέας) , 1 καραφάκι κόκκινο κρασί για τον Κ και 2 εσπρέσσο<br /><strong>Σύνολο 51 ευρώ.</strong> (Απίστευτο. <span style="font-size:78%;">Νομίσαμε ότι κάνανε λάθος</span>)<br /><br />Μας κέρασαν 2 ποτηράκια λικέρ μαστίχας. Που εμφανίσθηκαν σε αυτή τη μορφή. Ωραία, πρωτότυπα και απλά. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064762695968660050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rkmm1nTcmlI/AAAAAAAAAsk/aUuDU8k4_mk/s200/bucher1.JPG" border="0" /></p><p align="justify">Φεύγοντας μας χαιρέτησαν με χειραψία (παρόλλο που δεν μας είχαν δεί πρίν) και η ιδιοκτήτρια μας προσέφερε σαν ένδειξη γνωριμίας ένα γλαστράκι με πλατύφυλλο βασιλικό!!!</p><p align="justify"></p><p align="justify"></p><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1986245607015504946?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-14677292819900666082007-05-06T10:01:00.000Z2007-05-07T11:33:10.120ZΓιατί τα μπουκάλια κρασιού έχουν φελλό και όχι κανονικό πώμα?<br /><br /><span style="color:#cc0000;">Γιατί</span> αυτό γινόταν απο παλιά, έτσι ξεκίνησαν<br /><span style="color:#cc0000;">Γιατί</span> οι φελλοί έχουν ασθένεις που μπορει να γίνουν αιτία να χαλάσει το κρασί εξαιτίας τους<br /><span style="color:#cc0000;">Γιατί </span>οι γυναίκες προτιμούν τα πώματα που ανοίγουν εύκολα...<br /><br />Εσείς τι λέτε?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1467729281990066608?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-15590532614104213662007-04-20T11:28:00.000Z2007-05-07T11:45:46.729Z<div align="justify">Στο μαγαζί του διαλέξαμε να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου. Ο Κ και εγώ. Χωρίς άλλους και γαρνιτούρες. Και κάναμε πολύ καλά.<br />Με το χαμόγελο μας υποδέχθηκαν<br />Αθόρυβοι, χαλαροί περιποιητητές μας πλησίαζαν με ανάλαφρα βήματα μπαλλαρίνας και μετά ...χάνονταν. Στην αρχή ζήτησα ένα Χ πιάτο με λαβράκι. Ο σερβιτόρος εμφανίσθηκε για να με ενημερώσει ότι το εν λόγω πιάτο είχε ξηρούς καρπούς στη σάλτσα του (ήξερε για την αλλεργία που έχω) και μου πρότεινε ένα άλλο. Η συμπεριφορά του δεν είχε καμμία σχέση με <a href="http://eatingoutingreece.blogspot.com/2007/04/camera-impact.html">αυτή,</a> σε παρόμοια κατάσταση. Προφανώς σέβονται και τον εαυτό τους αλλά και τους πελάτες τους εδώ. Και γι αυτό <strong>κρατούν </strong>και τους πελάτες τους. </div> <br />Οι γεύσεις..<br /><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">τοματίνια με καπαρόφυλλα σαλάτα</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"></span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Πενιρλί με ψαρικά</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Κριθαράκι με θαλασσινά</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"></span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Χριστόψαρο με μαύρη τρούφα και ξηρούς καρπούς</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Χριστόψαρο με lime</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"></span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Μιλφέιγ μούς λευκής σοκολάτας με φρούτα του δάσους</span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;"></span></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Κρασί, Sauvignon blanc του Γεροβασιλείου.</span></div><div align="justify"><span style="color:#000000;"></span></div><div align="justify">Περάσαμε όνειρο. </div><div align="justify">Ευχαριστούμε πολύ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1559053261410421366?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-69231272198350416422007-04-15T17:36:00.000Z2007-05-07T11:32:51.087Z<div>για μακαρόνια. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5053710601763648898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RiJjBD-_dYI/AAAAAAAAAk0/vZlCREYg8JM/s200/bees1.JPG" border="0" /></div><br /><p>ξεκινώντας απο κάτω πρός τα πάνω, έχουμε τη δόση για δύο άτομα (σε σπαγγέτι), 4, 6 και πάνω απο 8. </p><p>Τον βρήκαμε σε ένα κατάστημα εποχιακών, αλλά μας βοήθησε ως τώρα πολύ. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-6923127219835041642?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-41985558052445882292007-04-15T11:56:00.000Z2007-05-07T11:31:47.713Z<a href="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RiIaXD-_dWI/AAAAAAAAAkk/wOKlVDuPaxk/s1600-h/DSCN6144.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5053630715371943266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RiIaXD-_dWI/AAAAAAAAAkk/wOKlVDuPaxk/s200/DSCN6144.JPG" border="0" /></a><br /><div align="justify">Λίγες μέρες πρίν τη Μεγάλη Εβδομάδα φιλοξενούσαμε φίλους μας απο την Αγγλία για λίγες μέρες. Είχαν έρθει να μας δούν και να πιάσουν και λίγο..........θάλασσα. Ετσι σε πολλές θάλασσες πήγαμε, αγναντέψαμε, λιαστήκαμε και καταλήξαμε να τρώμε κοντά τους.<br />Παρασκευή ηλιόλουστο μεσημέρι διάλεξα ένα γνωστό μου cafe-restaurant με θέα απειροσύνη μπλέ απόχρωσης.<br />Το μαγαζί ήταν γνωστό για την ποιότητα του φαγητού του, παλιά υπήρχε και στην Γλυφάδα, έκλεισε όμως και άνοιξε άλλο πιο κοντά στο κύμα, στο Φλοίσβο.<br /><br />Μπαίνουμε στο εστιατόριο καθόμαστε στα αναπαυτικά καναπεδάκια, έρχεται ο σερβιτόρος με τους καταλόγους στα ελληνικά αλλά και στα αγγλικά (<em>σε σωστά αγγλικά, καμμία σχέση με κάτι άλλες εποχές, σε πιό τουριστικά μέρη, όπου καλείτο ο ξένος να καταλάβει ότι οι λέξεις "inkstands and oily" σήμαιναν καλαμαράκια και λαδερά</em>), παίρνει την παραγγελία για τα ποτά και φεύγει. Ολα ωραία και χαλαρά. Ενα πραγματικά <span style="color:#cc0000;">ΥΠΕ</span><span style="color:#3333ff;">ΡΟΧ</span><span style="color:#009900;">Ο </span>μέρος. Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες της θέας.<br />Διαλέγω απο τον κατάλογο ψάρια αφρού εποχής, η Σ μία σαλάτα με πλευρώτους και λαχανικά και ο Ι. μαστέλο Χίου σαλάτα με ρόκα.<br />Ρωτάω τον σερβιτόρο<br />"<em>τι ψάρια αφρού έχετε</em>?", πιστεύοντας ότι μάλλον γαύρος θα είναι είναι,<br />"<em>θα ρωτήσω στην κουζίνα και θα σας πώ</em>"μου λέει και φεύγει.<br />ύστερα απο λίγο ξανάρχεται και λέει<br />"<em>Την <strong><span style="font-size:130%;">πατήσατε χοντρά</span></strong>, δεν έχει σήμερα αυτό το πιάτο η κουζίνα</em>".<br />Τι να του πείς τώρα?<br />Επιλέγω να αγνοήσω τις βλακώδεις παρατηρήσεις ή το προσωπικό του χιούμορ και του ζητάω να φέρει καλαμαράκια με λεμόνι.<br />Οταν ήρθαν τα φαγητά βγήκε η ψηφιακή που ανέλαβε καθήκον αποθανάτισης του δικού μας πιάτου.<br />Και μετά ήρθε η μετάλλαξη. Του σερβιτόρου. Που χοροπήδαγε χαμογελαστός γύρω μας μήπως θέλουμε κάτι και αν όλα ήταν καλά.<br />Πρίν την εμφάνιση της κάμερας ήταν σοβαρός γιατί οι φίλοι μου και εγώ δεν είμασταν κουστουμαρισμένοι και δεν φορούσα τα στιλέττο μου. Απρέπεια. Πώς και έρχεσαι εδώ με το τζήν σου κυρά μου, φέρνοντας τουρίστες? Δεν βλέπεις που πάς?<br />Μετά την κάμερα όλως τυχαίως τράβηξα επάνω μου τα φώτα της ράμπας.. και τι έγινε που ήμουνα κάζουαλ..είναι και της μόδας. Ολο χαμόγελα ερχόταν κάθε τόσο και ρώταγε αν όλα είναι εντάξει.<br /><br />............................................<br /><br />Δεν θα σχολιάσω την ποιότητα του φαγητού που φάγαμε γιατί ήταν πολύ υψηλή. Αυτό που θα πώ είναι πώς η εμφάνιση μίας ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής σε ένα εστιατόριο, έχει γίνει αιτία να αλλάζουν ριζικά οι συμπεριφορές. </div><br /><div align="justify">Η πώς η κάμερα μεταλλάσεται στο μαντρόσκυλο της γειτονιάς, ο φόβος και ο τρόμος του επιχειρηματία.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Δηλαδή κύριοι επιχειρηματίες, πρέπει να βρίσκεσθε μονίμως υπό την απειλή της δημοσιοποίησης για να βελτιώσετε τις υπηρεσίες? ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4198555805244588229?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-42830477345020512552007-03-28T11:59:00.000Z2007-04-01T11:51:27.487Z<div align="justify">Στο Ερμείον έχω πάει πολλές φορές. Μετά απο ένα επαγγελματικό ραντεβού στην Αθήνα, κατεβαίνω τη Μητροπόλεως και 9/10 φορές εκεί καταλήγω για να τσιμπήσω κάτι. Ελληνική κουζίνα για όλα τα γούστα και τα μεσημέρια σχεδόν γεμάτο απο εργαζόμενους κυρίως. </div><div align="justify">Η χειμερινή αίθουσα πελώρια και αναρωτιόμουνα κιόλας πώς και την κάνανε τόσο μεγάλη, μετά έτυχε να πάω ένα Σάββατο και κατάλαβα.. ουρές κόσμου να περιμένουν μήπως αδειάσει κανένα τραπέζι. Ο μάγειρας ξέρει τη δουλειά του καθώς και οι σερβιτόροι. </div><div align="justify"></div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046945488644290114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RgpaLptnNkI/AAAAAAAAAgo/JQl6y9FEhsM/s200/DSCN4938.JPG" border="0" />Το καλοκαίρι όμως έχει άλλη χάρη. Ο κήπος μεταφέρει τον επισκεπτη στο αλλού, ένα άλλο μέρος όλο σκιές και δροσιά. Τα τραπέζια όχι ιδιαίτερα κοντά το ένα στο άλλο συμπληρώνουν την εικόνα. Ενα μειονέκτημα ίσως να είναι οι στρατιές των τουριστών που καταλαμβάνουν όλους τους εξωτερικούς χώρους όχι μόνο για να πιούν μιά ξερή μπύρα αλλά και να φάνε χωριάτικες, φάβες, ντολμαδάκια, γεμιστά κλπ ελληνικά φαγητά.<br />Προσωπικά καθόλου δεν με χαλάνε οι τουρίστες, μαζί τους ξαποσταίνω στη σκιά και απολαμβάνω το κρασάκι μου. </div><div align="justify">Το γεγονός ότι πολύ κοντά του υπάρχουν 2 χώροι στάθμευσης το κάνει προσιτό και βραδυνές ώρες με παρέα.<br /><a href="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RgpZtJtnNjI/AAAAAAAAAgg/g77O_EpnHO4/s1600-h/DSCN4936.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046944964658279986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RgpZtJtnNjI/AAAAAAAAAgg/g77O_EpnHO4/s200/DSCN4936.JPG" border="0" /></a> Αν περάσετε απο εκεί να πάτε.<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4283047734502051255?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-61368039241281293372007-03-24T10:11:00.000Z2007-04-01T11:50:19.230Z<div align="justify">Χθές έκανα <a href="http://kathimerinitrella.blogspot.com/2007/03/supermarket.html"><span style="color:#cc0000;">περιήγηση </span></a>σε μία καινούργια για εμάς περιοχή των Ν. προαστείων μαζί με την κα Π. Είδαμε τοπία, θάλασσες και μπήκαμε και σε καταστήματα της περιοχής, σε ένα χασάπικο (να λείπουν τα ειρωνικά μειδιάματα εδώ, όπως ξέρετε, πλέον, μ' αρέσουν οι χασαποδουλειές), απ' όπου αγόρασα ένα κοτόπουλο, ελληνικής εκτροφής όπως με διαβεβαίωσε ο ευγενέστατος υπάλληλος. </div><br /><div align="justify">Οταν γυρίσαμε έβαλα το κοτόπουλο να το κάνω ψητό να το φάμε το απόγευμα με τον Κ. Η διαδικασία απλή, πλύσιμο, πασάλειμμα με μυρωδικά, αλάτι, πιπέρι και μουστάρδα μπόλικη (πικάντικη colmans), ενώ το εσωτερικό του το γέμισα με κομμένο πορτοκάλι. Το έχω ξανακάνει πολλές φορές και το αποτέλεσμα είναι πάντοτε εξαίσιο. Το έψησα πάνω στη σχάρα με τα υγρά να πεφτουν στο ταψί απο κάτω. Παράλληλα έκανα ψητές γλυκοπατάτες. </div><div align="justify"><br /> </div><div align="justify">(<em>Διευκρίνηση : Ο Κ τρώει τρελλαίνεται για κοτόπουλο, παιδικό απωθημένο είναι γιατί η μαμά του ποτέ δεν τους το μαγείρευε επειδή σε εκείνη δεν άρεσε. Και εγώ το τρώω, αλλά προσέχω τι να παίρνω, τα καλύτερα κοτόπουλα τα έχω φάει όταν μου πέσανε νεκρά στο κατώφλι μου σκοτωμένα απο τη Liselotte, ένα <a href="http://www.gpeppas.gr/trixota/lagos/gegas.html"><span style="color:#cc0000;">Γκέκας-γιούρα</span> </a>που είχα παλιά, μου έφερνε κάτι απίθανες κότες ελευθέρας βοσκής, ζουμερές και γευστικώτατες μια που δεν την πήγαινε κανείς κυνήγι..είχε πάρει το θέμα στα δικά της (χέρια) πόδια).</em></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Οταν όμως βάλαμε το κομμένο κοτόπουλο στο πιάτο μας, απογοητευτήκαμε. Απέξω είχε γεύση, το κρέας του όμως ήταν σαν χαρτί, τι γεύση έχει το χαρτί? Τίποτα. Είτε τρώγαμε αγγούρι, είτε κολοκύθι, είτε κοτόπουλο το ίδιο θα ήταν. Αυτό δεν συμβαίνει όμως όταν αγοράζω κοτόπουλα κατεψυγμένα απο αλυσίδες σουπερμάρκετ. Τα τελευταία έχουν εξαίσια γεύση, μέσα-έξω. </div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Τι φταίει λοιπόν με το ελληνικό κοτόπουλο? Τι στο διάλο του δίνουν και τρώει ή τι βλέπει όταν είναι εν ζωή για να καταστρέφεται τόσο το κρέας του?</div><br /><div align="justify">Μήπως πρέπει οι εκτροφείς να αναθεωρήσουν?</div><div align="justify"></div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5045437136315221458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 242px; CURSOR: hand; HEIGHT: 59px; TEXT-ALIGN: center" height="59" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RgT-V_aiBdI/AAAAAAAAAdg/noIfJljesCU/s200/bar-chicks.gif" width="222" border="0" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-6136803924128129337?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-61832869574379951882007-03-22T16:13:00.000Z2007-04-01T11:51:27.488Z<div align="justify">Οποία μετάλλαξη θα σκεφτεί κανείς. Υπάρχει τέτοιο πράγμα που σερβίρεται? Ω! Ναί!<br /><span style="color:#cc0000;"><strong>Ιστορία<br /></strong></span>Κάποτε παλιά ο Κ και οι γονείς του είχαν ταξιδέψει με αυτοκίνητο στο εξωτερικό. Οπου στεκόντουσαν για φαγητό, η πεθερά δοκίμαζε γεύσεις, τις κατέγραφε στο μπλοκάκι της με σκοπό όταν επιστρέψει η οικογένεια οίκαδε να τις φτιάξει. Δεν είναι τίποτα δύσκολο όσον αφορά τη μαγειρική για εκείνη, έτσι κι αλλιώς θαυμάσια μαγειρεύει.<br />Το πρώτο πράγμα που έφτιαξε ήταν <a href="http://www.deliaonline.com/recipes/boeuf-bourguignon,1094,RC.html">boeuf bourguignon</a>, ακολουθώντας τη συνταγή κατά γράμμα. Ολοι ενθουσιάστηκαν, δεν έμεινε σταγόνα απο το εξαιρετικό αυτό φαγητό. Και βέβαια της το ξαναζήτησαν να το φτιάξει. Και το ξανάφτιαξε μόνο που μετά την πρώτη φορά άρχισε να "πειράζει" τη συνταγή, πότε έβαζε το ένα δικό της συστατικό, πότε το άλλο.<br />Ετσι ξημέρωσε η αποφράδα ημέρα εκείνη που ..ξανασερβίρησε το εν λόγω φαγητό με κάποιες τροποποιήσεις (βεβαίως, βεβαίως) και για κακή της τύχη μας είχε καλέσει να φάμε μαζί.<br />Φέρνει λοιπόν τη σουπιέρα στο τραπέζι και θριαμβευτικά σερβίρει..Βάζουμε το κουτάλι στο στόμα και διαπιστώνουμε ότι είχε μέσα κομμάτια απο ...ψάρι.<br /><br />Ετσι έγινε ο εξής διάλογος<br /><span style="color:#000099;">Κ :"<em>Ρε μάνα, τι έβαλες μέσα το φαγητό</em>?"<br />Πεθ.: "<em>Τίποτα γιέ μου, ακολούθησα τη συνταγή</em>"<br />Κ: "<em>ποιά συνταγή ρε μάνα, έχει ψάρι μέσα</em>"<br />Πέθ: "<em>Αααα! Αυτό? Λίγο έβαλα, μου έστειλε έναν υπέροχο ροφό απο το νησί η Χ.., πώς να μην στον μαγειρέψω</em>..?<br />Κ: "Καλά, με δουλεύεις? Ε<em>γώ είχα κάνει κεφάλι για στιφάδο με μοσχάρι και εσύ μου έβγαλες ΨΑΡΟΣΟΥΠΑ</em>?" </span></div><div align="justify"><span style="color:#000099;">Πεθ.: "<em>Μα πώς τα ισοπεδώνεις όλα έτσι. Δεν είναι ψαρόσουπα, για δύο κομματάκια ροφού που έβαλα, τα άλλα ήταν της συνταγής, τα μυρωδικά, η εκτέλεση.. κλπ, κλπ</em>.."</span></div><div align="justify">μπλά, μπλα.. και άκρη δεν εβγαινε. Είπε ο Κ, να πετάξει αεροπλανάκι το πιάτο στο δρόμο (απο τον 6ο) αλλά όταν η άλλη πλευρά παραδέχθηκε την ήττα της, το έφαγε το μασκαρεμένο ψαράκι- που ήταν και ολόφρεσκο. </div><div align="justify"></div><div align="justify">............................</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τα εγραψα αυτά για να ομολογήσω ότι και εγώ έχω την τάση να αλλάζω τις συνταγές. <a href="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RgKx4faiBaI/AAAAAAAAAdI/Q9AgQ3Xj4I4/s1600-h/cheff.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044790116671948194" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RgKx4faiBaI/AAAAAAAAAdI/Q9AgQ3Xj4I4/s200/cheff.jpg" border="0" /></a></div><div align="justify">Τις πρώτες δύο φορές τις εκτελώ κατά γράμμα, τις υπόλοιπες απλά τις εκτελώ. Με ό,τι θυμάμαι.</div><div align="justify">Σήμερα με τη βροχούλα πήδηξα την συνταγή για ινδικό φαγητό απο το Ποντισερύ του <a href="http://www.greekgastronomer.com">Αθήναιου</a>..εντάξει καλό ήταν. Ευτυχώς τρωγότανε..</div><div align="justify"></div><div align="justify">Αμαρτία εξομολογουμένη, αμαρτία συχωρεμένη?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-6183286957437995188?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-80427131143421680792007-03-18T10:13:00.000Z2007-03-18T14:25:29.568Z<div align="justify">Πώς εξελίσσονται τα εστιατόρια στην Ελλάδα? Πώς ικανοποιούν τις απαιτήσεις του κοινού και αντίστοιχα τι προβάλλουν με τις υπηρεσίες που προσφέρουν ? Πώς πετυχαίνουν όλα τα παραπάνω και με ποιό κόστος? Σε ποιούς τελικά απευθύνονται? </div><div align="justify"></div><div align="justify">Αυτό το τελευταίο δεν φαίνεται να είναι ξεκάθαρο στους κύκλους της εστίασης. Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι απευθύνονται σε όλους που ενδιαφέρονται να φάνε εκτός σπιτιού. Στους παλιούς αλλά και στους νέους, που είναι το μέλλον. "Το μέλλον" όμως αυτό θέτει τους δικούς του κανόνες. </div><div align="justify">Οι νέες γενιές είναι πιο σοφιστικέ απο τις περασμένες, ιδιαίτερα εκείνη που βίωσε πολέμους και καταστροφές, γιατί έχουν μεγαλώσει πιο εύκολα και έχουν γίνει πιο απαιτητικές σε θέματα φαγητού, θέλουν κάτι παραπάνω απο μία μπύρα Fix ή μία ρετσίνα απο τα μεσόγεια.</div><div align="justify">Ετσι ενώ τρώνε τα πάντα, θέλουν όταν βγαίνουν έξω, κυρίως καλύτερες υπηρεσίες, θέλουν χαμογελαστούς περιποιητητές, διαφορετικότητα στο φαγητό απο αυτήν που γεύονται σπίτι τους ή τουλάχιστον τα σουτζουκάκια της μαμάς τους, αισθητικά να φαίνονται διαφορετικά.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Λογικά οι εστιάτορες θέλουν να συμβαδίζουν με τα γούστα των πελατών . Επενδύουν στην επιχείρηση τους, σε κουζίνες, υλικά, σε άτομα ευγενή και εκπαιδευμένα, π.χ. αποφοίτους σχολών τουριστικών επαγγελμάτων, αντί να προσλαμβάνουν τον οποιονδήποτε για να ανακατεύει τα υλικά στις κατσαρόλες, αποβλέποντας πάντα στην επιτυχία και την καταξίωση. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Δυστυχώς δεν γίνεται πάντα έτσι. </div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">Είχε τύχει Μεγάλη Παρασκευή να πάμε σε παραθαλάσσιο εστιατόριο για φαγητό ΑΦΟΥ είχαμε κάνει κράτηση. Επειδή πήγαμε μεσημέρι, ήταν άδειο μέν αλλά πυρετωδώς το προσωπικό ετοίμαζε τραπέζια για το βραδυ. Μας έδειξαν το τραπέζι μας - δίπλα στην τουαλέττα - και όταν παραπονεθήκαμε ήρθε ο μαίτρ και μας είπε οτι</span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">"<em>βαριούνται τα παιδιά "να χαλάνε" τα ήδη φτιαγμένα τραπέζια" </em>και</span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"><em>"μιά χαρά θα είσαστε και εδώ</em>". </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">Ο Κ. θύμωσε και σηκωθήκαμε και φύγαμε. Μετά απο λιγο καιρό μάθαμε ότι μία καλή μας φίλη έπαθε σαλμονέλλα τρώγοντας οστρακοειδή στο ίδιο εστιατόριο. Οταν τους πήρε τηλέφωνο όχι μόνο δεν ασχολήθηκαν με το πρόβλημα που προέκυψε αλλά αναιδέστατα ο σερβιτόρος είπε. κλείνοντας την κουβέντα </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">"<em>να μην ξανάρθετε αν δεν σας αρέσουμε, δεν μας λείπουν οι πελάτες</em>".</span> </div><div align="center">...........................................</div><div align="justify"></div><div align="justify">Σε μία προ Ιντερνέτ εποχή το παραπάνω γεγονός το έλεγες στην παρέα σου και στον ευρύτερο κύκλο σου, είτε φιλικό είτε επαγγελματικό και το πράγμα τελείωνε έτσι. Στην τωρινή εποχή του <strong>ελεύθερου γραπτού λόγου</strong> τα γράφεις στα blogs χωρίς ίχνος δεοντολογίας όχι όμως και κακόπιστα, πράγμα που σου δίνει μεγάλη δυνατότητα αλλά και ευθύνες. Μετά απο δύο χρόνια που έχεις ξεχάσει το όλο σκηνικό, σούρχεται μία απανταχούσα, μιά κεραμίδα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, διαβάζεις το τότε κείμενο, το χαρακτηρίζεις με τα τωρινά σου μάτια "αληθές πλήν άκομψο" και εξαφανίζεις το άρθρο. Αυτό δεν συνεπάγεται με "τέλος καλό, όλα καλά" αλλά συνεχίζεται το κήρυγμα-νουθεσία χώνοντας και μία πρόταση "περί ελευθερίας του γραπτού λόγου" μη θεωρηθούν και χουντικοί και μετά γίνεται πρόταση για ένα τραπέζι προσφορά της εταιρείας, ώστε να <span style="color:#cc0000;">μπουκώσει έτσι το στόμα του blogger</span> για πάντα. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Και ερωτώ. </div><div align="justify">Εχοντας επενδύσει στο εστιατόριο του χρήματα και τέχνη, γιατί ο επιχειρηματίας δίνει τόσο <span style="font-size:130%;">λίγη προσοχή στις υπηρεσίες</span>? Γιατί το προσωπικό του κρίνει τους πελάτες σύμφωνα με τη γνώμη ενός ή δύο απαίδευτων σερβιτόρων? Τι είδους πελάτες θέλει να έχει ο νεοέλλην εστιάτωρ? Τι είδους κόσμο-άτομα θέλει να προσελκύει ώστε να "ανεβάζει" το επίπεδο της εταιρείας του? </div><div align="justify">Θυμάμαι υπήρχε (ίσως να υπάρχει ακόμη) ένα εστιατόριο στην ευρύτερη Αθήνα που απο την αρχή σου έλεγε οτι "<strong>δεν γίνονται δεκτά τα παιδιά</strong>". Η δήλωση είχε νευριάσει πολλούς, όσοι όμως είχαν παιδιά την καταλάβαιναν. Η ιδιοκτήτρια ήθελε να προσφέρει ένα "αλλο" περιβάλλον στους γονείς που νυχθημερόν ζώντας με τα βλαστάρια ήθελαν με τη σειρά τους "να ξεφύγουν" έστω για μερικές ώρες. Στο εξωτερικό εξάλλου, τα περισσότερα εστιατόρια δεν δέχονται μικρά παιδιά.</div><div align="justify">Ερχεται ξανά ο Εστιάτορας και αποφασίζει ποιοί είναι οι "καλοί πελάτες που θέλουμε" και που αντίστοιχα τοποθετούμε "πρώτο τραπέζι πίστα" (και ο παρκαδόρος βάζει τα μεγάλα κυβικά μπροστά-μπροστά) και ποιοί είναι λιγώτερο καλοί ή και απαράδεκτοι για την "επιχείρησης".</div><div align="justify"><strong>Ατομα με ειδικές δεξιότητες</strong> χαλάνε "την πρόσοψη" των κομπλεξικών νεοελλήνων επιχειρηματιών. Οι περιποιητητές "τα χάνουν" και μουτρώνουν. Μερικοί τους βάζουν να κάτσουν "κάπου που να μην φαίνονται" φοβούμενοι ότι θα χαλάσουν "το ιμάζ" , ενώ άλλοι με τον τρόπο τους, τους δείχνουν ότι το μέρος που επέλεξαν δεν είναι "γι' αυτούς", κάπου αλλού θα ήταν καλύτερα. </div><div align="justify">Επίσης <strong>οι ηλικιωμένοι</strong> δεν είναι πάντα αποδεκτοί, "που την τρέχεις τη γιαγιά" είναι μία υποτίθεται "φιλική παρατήρηση" που σημαίνει "πάρτην απο εδώ, ο χώρος έχει χαρακτηρισθεί "νεανικός" μου χαλάει τη μούρη του μαγαζιού " για να μην προχωρήσω </div><div align="justify">στους <strong>αλλοδαπούς</strong> και τους <strong>έγχρωμους </strong>που τυχαίνει να διώκονται απο μαγαζιά, να "τρώνε πόρτα". </div><div align="justify"></div><div align="justify">Μετά απο την τ<a href="http://www.naftemporiki.gr/news/static/07/03/17/1314085.htm">απείνωση </a>που έφαγε η Ελλάδα με την επίσκεψη Πούτιν, σε θέμα εστίασης και τις λογείς συμπεριφορές που ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή, δεν είναι να απορεί κανείς που τα blogs αποτελούν μία επανάσταση γραπτού λόγου πρός εκείνους που ναί μεν θέλουν να ανθούν οικονομικά καταβάλλοντας όμως <span style="font-size:180%;color:#cc0000;">την ελάχιστη προσπάθεια</span> και δη όλους εκείνους που δεν ακολουθούν το ρεύμα της εποχής. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8042713114342168079?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-89098660636250228732007-03-11T10:23:00.000Z2007-03-18T13:19:46.035ZΔιάβαζα στον γαστρονόμο τα περί ψωμιού σήμερα και θυμήθηκα το αίωνιο πρόβλημα στο παλιό μας σπίτι τότε που ζούσα με τους γονείς μου.<br /><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Οταν ήμουνα παιδί θυμάμαι με έστελνε η μητέρα μου στον τοπικό μας φούρνο ν' αγοράσω 3 φρατζόλες ψωμί, 1 περίπου φορα την εβδομάδα. Τριών ειδών ψωμί είχε τότε, άσπρο(πολυτελείας), μαύρο και χωριάτικο. Πήγαινα γρήγορα και γύριζα αργά..με το πάσο μου θα έλεγα χαζεύοντας και τσιμπώντας την αφράτη κόρα της πρώτης φρατζόλας που τυλιγμένη μεν σε χαρτί, μου έκαιγε τα δάχτυλα. Ωσπου να φθάσω στο σπίτι είχα φάει το μισό ψωμί και ενώ άλλα παιδιά στη θέση μου τρώγανε και ένα μπερντάκι ξύλο, η δική μου μητέρα χαιρόταν που κάτι έφαγα γιατί σαν παιδί ήμουνα υπερβολικά λιγόφαγο. </div><div align="justify">Το ψωμί μετά το έπαιρνε, το τύλιγε σε ένα ύφασμα και το έβαζε κάπου για να διατηρείται. Και όντως διατηρείτο για τουλάχιστο αλλες 4 μέρες και την πέμτη μέρα το κόβαμε με μαχαίρι σε λεπτές φέτες και το κάναμε τόστ ή φρυγανιές. Αυτά για οταν ήμουνα παιδί. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι το ψωμί άλλαζε, όπως και ο κόσμος όλος. Η μητέρα μου με έστελνε για ψωμί συχνότερα, αλλά δεν αγοράζαμε τόσο, μία φρατζόλα ή 1 καρβέλι το πολύ. Συνέχιζε να μου καίει τα δάχτυλα, συνέχισα να το τρώω αλλά δεν διαρκούσε τόσο, ξεραινόταν στη δεύτερη μέρα. Ούτε με το μαχαίρι δεν μπορούσες πλέον να το κόψεις. Το μπαγιάτικο ψωμί κάτι το κάναμε, δεν πεταγόταν φυσικά, θυμάμαι τη γιαγιά μου κάθε που έπεφτε ένα κομμάτι του στο πάτωμα να το σηκώνει, να το φιλάει και να το τρώει με ευλάβεια. Οταν έχεις περάσει εποχές πείνας, τιμάς αυτό που έχεις. </div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Η μητέρα μου πρώτη και μετά όλοι οι άλλοι άρχισαν να δυσανασχετούν με "το νέο ψωμί" του εμπορίου, που ναι μεν είχε γεμίσει διάφορα ονόματα και ποιότητες "πολύσπορο, οκτάσπορο, ελιόψωμο" κλπ. ποιοτικά όμως ξεραινόταν στις 2 μέρες. Ετσι βρήκαμε έναν έμπορο αλεύρων στην οδό Ζήνωνος, κάπου κοντά στην Πλ. Κάννιγκος. Εκεί πηγαίναμε μαζί και αγοράζαμε ένα πεντόκιλο αλεύρι "απο το χωριό" με το οποίο η μαμά ή και η γιαγιά ζυμώνανε το δικό μας ψωμί. Νόστιμο που διαρκούσε πάλι τουλάχιστον 4 μέρες και την 5η γινόταν τόστ. Το ξέραμε άλλωστε ότι κάθε Σάββατο θα τρώγαμε τόστ με τυρί, ντομάτα, αλλαντικά και λοιπές λιχουδιές. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Συνεχίζουμε να ζυμώνουμε το δικό μας ψωμί, όχι τόσο συχνά όσο άλλοτε (που χρόνος!) αλλά όποτε το κάνουμε το απολαμβάνουμε. Αλλο ψωμί όμως, αυτό του εμπορίου, δεν το τρώμε. Πιό τίμια είναι η φρυγανιά ή το παξιμάδι, απο τα κατασκευάσματα του εμπορίου που ώς το βράδυ έχουν μπαγιατέψει. </div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5040616867530943266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RfPeVa4GKyI/AAAAAAAAAUI/-bJa93zdnAE/s200/DSCN2561-1.JPG" border="0" /></div><p align="justify">Και δεν μου κάθεται καθόλου καλά να σηκωθώ να τρέχω στο κέντρο της Αθήνας ή στη Λυκόβρυση για μία φρατζόλα ψωμί που ίσως να μην ξεραθεί την επομένη. Ξέρω ότι απο κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, να επιστρέφουμε στο παρελθόν της ποιότητας. Οι κινήσεις που γίνονται είναι καλές. Θέλω όμως το ψωμί της παιδικής μου ηλικίας ΚΑΙ στη δική μου γειτονιά. Να γίνει για όλους και όχι για τους λιγοστούς. </p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-8909866063625022873?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-10504010663784085782007-03-06T18:51:00.000Z2007-03-18T13:27:28.556ZΤο βρήκα χθές τυχαία στην οδό Κλεισθένους (έτσι νομίζω τουλάχιστον οτι λέγανε τον δρόμο), πίσω απο το Δημαρχείο Αθηνών. Σε ένα πολυσύχναστο δρόμο που όμως ήταν ήρεμος. Μπήκα μέσα για έναν καφέ. Κάθισα και σήκωσα τα μάτια μου και είδα ...αυτό τον τοίχο. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038886703962187778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Re24wpUa6AI/AAAAAAAAASU/ttZt6yjeBho/s200/DSCN6011.JPG" border="0" />ζωγραφιά πάνω σε άσπρη λαδομπογιά. Με μετέφερε αμέσως αλλού, σε άλλες γαίες, σε άλλους κόσμους που ζούν σε πολυκατοικίες που μοιάζουν με μποτίλιες, με τσουκάλια όλων των χρωμάτων ακόμη και με πιάτα.<br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Re24aZUa5_I/AAAAAAAAASM/kOkmiCqKIZg/s1600-h/DSCN6008.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038886321710098418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Re24aZUa5_I/AAAAAAAAASM/kOkmiCqKIZg/s200/DSCN6008.JPG" border="0" /></a> Η σερβιτόρα έφερε τον καφέ και εγώ εκεί καθόμουνα να κυττάω τον πίνακα της ζωής, έτσι πήρε και παραγγελία για μιά σαλάτα και μετά καφέ. Και άλλο καφέ. Και άλλο. </div><div>Μέχρι να εμπεδώσω ότι πέρα απο το τώρα είναι και το άλλο. Η αντιπέρα όχθη. </div><div>Αυτη η πραγματικότητα ιδωμένη απο τα μάτια ενός ξωτικού, μιάς νεράϊδας, ένας απόηχος ζωής. </div><div>Για να βάλουμε και λίγη τζάζ. <embed id="radioblog_player_1" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" width="180" height="23" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" bgcolor="#990033" flashvars="id=1&filepath=http%3A%2F%2Fwww.tnoret.fr%2Fradio.blog%2Fsounds%2FLouis%20Armstrong%20-%20What%20A%20Wonderful%20World.mp3.rbs&amp;colors=body:#990033;border:#330000;button:#FFCC00;player_text:#E5E5E5;playlist_text:#666666;new_tracks:#000000;"><br /></embed><br /></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1050401066378408578?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-18897165843478006222007-03-04T11:16:00.000Z2007-03-18T13:24:16.584ZΤεστάκι για να δούμε που βρισκόμαστε, τι είδους παστούλα είμαστε ώστε να προσπαθήσουμε (λέμε τώρα) να την αποφύγουμε ή να δεχθούμε τι είμαστε και να ζήσουμε μαζί της..<br /><table cellspacing="0" cellpadding="2" width="350" align="center" border="0"><tbody><tr><td align="middle" bg style="color:#dddddd;"><br /><span style="FONT-SIZE: 14pt; COLOR: blackfont-family:Georgia, Times New Roman, Times, serif;" ><br /><strong><span style="color:#990000;">You</span> <span style="color:#990000;">Are a Chocolate Cake</span></strong><br /></span></td></tr><br /><tr><td bgcolor="#eeeeee"><br /><center><img height="100" src="http://images.blogthings.com/whatkindofcakeareyouquiz/chocolate-cake.jpg" width="100" /></center><br /><span style="color:#000000;"><br />Fun, comforting, and friendly.<br /><br />You are a true classic, and while you're not super cutting edge, you're high quality.<br /><br />People love your company - and have even been known to get addicted to you.<br /></span></td></tr></tbody></table><br /><div align="center"><a href="http://www.blogthings.com/whatkindofcakeareyouquiz/">What Kind of Cake Are You?</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-1889716584347800622?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-57302294307866299692007-02-28T11:49:00.000Z2007-03-18T13:27:28.558Z<div align="justify"><br />Η FOOD SOCIETY<br />Fauchon, Ghezzi, Crociani, Bisol, Acquerello et al οργανώνει εκδήλωση στο ξενοδοχείο<br />Ochre & Brown.</div><div align="justify"> </div><div align="center">Τεσσερις εβδομάδες, ξεκινώντας κάθε Πέμπτη του Μαρτίου και για όλη την εβδομάδα, τέσσερα μενού αφιερωμένα στη γαστρονομική απόλαυση.<br /><br />Δημιουργικές συνταγές και προϊόντα εξαιρετικής γεύσης, συνδυάζονται αρμονικά σε τέσσερα περίτεχνα μενού στα οποία εναλλάσσεται η καλύτερη ποιότητα βακαλάου από τις ακτές της Ισλανδίας και τα νησιά Fǽr-Ǿer, με μάγουλα χοιρινού από την Τοσκάνη, με κοκοράκια από το κτήμα μας και ψητά ορτύκια, συνοδεύοντας μας σε ένα υπέροχο γαστρονομικό ταξίδι.<br /><br />Συνοδοί μας ο περίφημος οίκος γαστρονομικής πολυτέλειας Fauchon, σπουδαίοι παραγωγοί από την Ιταλία και η Food Society υπέρμαχοι της πραγματικής γεύσης και της βιοποικιλιότητας, μας βοηθούν να ανακαλύψουμε κρυμμένα γευστικά μονοπάτια.<br /><br />Τα μενού συντροφεύουν μεγάλα κρασιά από το Barolo και το Montepulciano, ένα εξαιρετικό Vinsanto, ίσως το καλύτερο βιολογικό ρύζι στον κόσμο, polenta από αλεύρι του σπάνιου λευκού καλαμποκιού από τη Veneto, πραγματική μαύρη τρούφα και δυο μοναδικά είδη μονοποικιλιακού καφέ. <br /><br />Για κρατήσεις επικοινωνήστε <br />Ochre & Brown, Λεωκορίου 7, Ψυρρή<br />τηλ. 210 3312940 <br />Parking: Λεπενιώτου & Λεωκορίου<br /><a href="http://www.ochreandbrown.com">www.ochreandbrown.com</a><br /><br /> <br /><strong>Menu I<br />08/03/07-14-03/07<br /></strong><br /><br />Amuse-bouche<br />***<br />Ριζότο από βιολογικό Carnaroli Acquerello<br /> με κουνέλι κονφί<br />***<br />Πέστροφα με όρσο, λαχανικά γλασέ και σάλτσα πούδρας μανιταριών<br />***<br />Σορμπέ τσίπουρου<br />***<br />Χοιρινό «κατσαρόλας» με λαζάνια μανιταριών Iris από farina biancoperla Jada<br />και σάλτσα «Αματρίτσια» από μάγουλα χοιρινού Giannarelli<br />***<br />Μηλόπιτα με παγωτό βανίλια και κουλί καραμέλας<br />***<br />Καφές Giordano με φοντάν τρούφας<br /><br /><br />Τιμή ανά άτομο: <strong>40 Ευρώ<br /></strong><br /><br /><strong>Menu ΙΙ<br />15/03/07-21/03/07<br /></strong><br /><br />Amuse-bouche<br />***<br />Ριζότο από Vialone Nano Jada με άγριες αγκινάρες και κηπευτικά<br />***<br />Αντρεκότ γαλέου με χόρτα, σάλτσα γλυκού σκόρδου και κόλιανδρο<br />***<br />Σορμπέ μαστίχας<br />***<br />Κοκοράκι ποελέ με νιόκι Ρωμαίν farina biancoperla Jada και σάλτσα φασκόμηλο<br />***<br />Τάρτα σοκολάτας με παγωτό σύκο και κρέμα βανίλιας<br />***<br />Καφές Giordano με φοντάν τρούφας<br /><br /><br /><br />Τιμή ανά άτομο: <strong>40 Ευρώ</strong><br /><br /><br /><strong>Menu ΙΙΙ<br />22/03/07-28/03/07<br /></strong><br />Amuse-bouche<br />***<br />Ριζότο από Vialone Nano Jada με γόνο θράψαλο και κοκάρι γλασέ<br />***<br />Φιλέτο χελιού με όσπρια γιαχνί και εστραγκόν<br />***<br />Σορμπέ εσπεριδοειδών<br />***<br />Βοδινά γλυκάδια με πολέντα από farina biancoperla Jada στους χυμούς τους<br />***<br />Παρφέ γλασέ με φυστίκι και φρούτα του δάσους<br />***<br />Καφές Giordano με φοντάν τρούφας<br /><br /><br />Τιμή ανά άτομο: <strong>40 Ευρώ</strong><br /><br /><br /><strong>Menu ΙV<br />29/03/07-04/04/07<br /></strong><br />Amuse-bouche<br />***<br />Ριζότο από βιολογικό Carnaroli Acquerello με pressé ουρά βοδινού και τρούφα Savini<br />***<br />Βακαλάος Ghezzi με πατάτες “Boulangère” και αφρό τομάτας<br />***<br />Σορμπέ πράσινου τσαγιού Fauchon<br />***<br />Ψητό ορτίκι γεμιστό με φουά γκρά Fauchon,<br />πατάτα “Dauphinoise” και σάλτσα Robert<br />***<br />Προφιτερόλ με κρέμα λευκής σοκολάτας<br />***<br />Καφές Giordano με φοντάν τρούφας<br /><br /><br />Τιμή ανά άτομο: <strong>60 Ευρώ</strong><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-5730229430786629969?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-7057394104210359812007-02-22T21:45:00.001Z2007-03-18T13:27:28.566Z<div align="justify">Με πήρε χθές μιά φίλη μου τηλέφωνο και μιλάγαμε για τούτο και για κείνο. Μεταξύ των άλλων μιλήσαμε για το τι πήραμε στις εκπτώσεις.. μόνο για αυτό δεν τόλμησα να πώ. Οτι δηλαδή πήρα ένα κουζινομάχαιρο. Αυτό <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5034478988157650802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rd4P90ZOB3I/AAAAAAAAANg/qUpe-XeGnhQ/s200/DSCN5892.JPG" border="0" />γιατί το προηγούμενο που είχα μετά απο χρήση 17 ετών είχε αρχίσει να χάνει τον αρχικό του σφρίγος..παρέμενε μεν δυνατό, αλλά είχε γεράσει.<br />Ο <a href="http://escapesfromathens.blogspot.com">cgp </a>με κοροϊδεύει, όταν όμως είναι να κόψει κάτι, με φωνάζει. Εχω σταθερό χέρι βλέπεις.<br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/521947/mincingwith%20paringknife.jpg" border="0" />Σαν ξυραφάκι είναι το χρυσό μου. Σκίζει το κύμα σαν καρχαρίσιο φτερό.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/17318/kopsimo%20me%20akri%20carving.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/147433/kopsimo%20me%20akri%20carving.jpg" border="0" /></a> Και τόλεγε η συχωρεμένη η μανούλα μου.."αυτή η κόρη μου χαραμίσθηκε. Δεν έγινε ούτε χειρουργός αλλά ούτε και χασάπης".<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/152147/dicingonionCarvingknife.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/732875/dicingonionCarvingknife.jpg" border="0" /></a> </div><div align="justify">Περί μαχαιριών, χρήσεις και κατα-χρήσεις, κυττάξτε στην <a href="http://e-kouzina.blogspot.com">e-kouzina</a></div><div align="justify">.......................</div><div align="justify">Οι φωτογραφίες κοπής είναι απο το Ιντερνέτ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-705739410421035981?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-51165724864343789432007-02-14T17:45:00.000Z2007-03-18T13:27:28.567Z<div><a href="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RdNUz0ZOBpI/AAAAAAAAALE/L4MMgXW86yE/s1600-h/choco.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031458457917458066" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RdNUz0ZOBpI/AAAAAAAAALE/L4MMgXW86yE/s200/choco.jpg" border="0" /></a> Σοκολάτα.<br /><br /><div align="justify">Μαύρη και πικρή. </div><br /><div align="justify">Παιδική ανάμνηση γιαγιάς να φέρνει μία<span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-size:180%;"><span style="color:#cc0000;">πελ</span><span style="color:#000099;">ώρι</span><strong>α</strong> </span>για τα παιδικά μου μάτια Σοκολάτα Υγείας Παυλίδη. Δυστυχώς δεν ερχόταν η γιαγιά συχνά αλλά μάλλον ευτυχώς γιατί άμα παρα-συνηθίσεις ένα πράγμα το παίρνεις για δεδομένο και δεν κάνει πλέον εντύπωση. </div><br /><br /><div align="justify">Αίσθηση πληρότητας όταν αργά και ηδονικά λιώνει στο στόμα. Αίσθηση ευθύνης : αν φάω θα φθάσει ΚΑΙ για αύριο? Αστεία πράγματα. Ποτέ δεν είναι αρκετή η δική σου σοκολάτα. Ανακατεμένες οι αισθήσεις χαράς και λύπης. Το γεμάτο με σοκολάτα στομάχι δεν δέχεται άλλη τροφή και οι γονείς νευριάζουν. Παιδικές υποσχέσεις για ένα μέλλον χωρίς πιέσεις. Ισως. </div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify">Στη ζωή μου έχω φάει πολύ σοκολάτα. Είτε αγορασμένη απο το περίπτερο, κατάστημα, εστιατόριο, ζαχαροπλαστείο, είτε τοποθετημένη σε τούρτες και γενικά περίτεχνα σπιτικά γλυκά. Σοκολάτα σκέτη, μαύρη, γάλακτος, άσπρη, με ξηρούς καρπούς (παλιά τουλάχιστον), γεμιστή με φρούτα, ακόμη και με πιπέρι. Πολλών εθνικοτήτων. Μέχρι σήμερα. </div><br /><br /><div align="justify">Γιατί σήμερα το βράδυ δοκίμασα τη γεύση που ποτέ δεν είχε περάσει το κατώφλι μου. Μέχρι αυτό το λεπτό. Σοκολάτα με γεύση τσαγιού, του αγαπημένου μου Earl Grey - γεύση περγαμόντο. Ηρθε σαν δώρο και σάρωσε. Εμένα. </div><br /><br /><div align="justify">Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό που δεν την πουλάνε στην Ελλάδα. Κακό γιατί δεν θα την βρίσκω, καλό γιατί η αίσθηση θα μου μείνει σαν την μία και μοναδική. </div><br /><br /><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5031458651190986402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RdNU_EZOBqI/AAAAAAAAALM/993Cnc0Pa9g/s200/DSCN5879.JPG" border="0" /><br /><br /><div align="justify">Σαν τις vintage αγάπες που πέρασαν. Αλλά που ακούμπησαν. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-5116572486434378943?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-35903032851235354292007-02-11T19:45:00.000Z2007-03-18T13:35:50.512Z<a href="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rc9zKUZOBdI/AAAAAAAAAI4/sljo9fXUfM8/s1600-h/Broom5.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5030365929906505170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rc9zKUZOBdI/AAAAAAAAAI4/sljo9fXUfM8/s200/Broom5.gif" border="0" /></a><br /><div align="justify">Στον χώρο του φαγητού, όπως και στον χώρο της εργασίας υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι. Με διαφορετικές γεύσεις και απαιτήσεις για το τι είναι ωραίο και τι δεν τρώγεται. </div><div align="justify">Ο καθένας με τον ουρανίσκο του. Οπως υπάρχουν και λογιών-λογιών εστιατόρια, ταβέρνες, μαγέρικα. Για κάθε βαλάντιο και γούστο. </div><div align="justify">Επειδή μ' αρέσει να δοκιμάζω γεύσεις ο Κ και εγώ έχουμε πάει σε χώρους εστίασης σε πολλά μέρη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αλλοι μας άρεσαν, άλλοι μας ενθουσίασαν, άλλοι άρεσαν στον έναν και ο άλλος ακόμη τρέχει και άλλοι δεν μας άρεσαν. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Στο μπλόγκ αυτό σε γενικές γραμμές γράφω για αυτά που μου αρέσουν. Για τα άλλα που πήγαμε και οι γεύσεις δεν ταίριαζαν με εμάς, δεν γράφω. Σε πολλά δίνουμε μία δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, ίσως να ήταν η στιγμή και το φαγητό δεν προέκυψε σύμφωνο με τις προσδοκίες μας. Ισως να ήταν και η κακιά μέρα του μάγειρα. </div><div align="justify">Σε άλλα πάλι όταν οι γεύσεις και ο λογαριασμός ήταν χάλια, παίρνουμε μιά σκούπα και τα πετάμε έξω απο τη γκάμα της μνήμης μας. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Δεν έχει νόημα όμως να γράψω ένα κατεβατό για τα κεφτεδάκια που δεν μου άρεσαν, που τα ονόμασε ο Χ σέφ "Honolulu treasure" τα χρέωσε με 50 φέσια και μόλις τα βάλαμε στο στόμα μας απεδείχθησαν κακοτηγανισμένοι κεφτέδες σε τσαγκό λάδι. Αυτό με χαλάει. </div><div align="justify">Προτιμώ να μην ασχολούμαι μαζί του. </div><div align="justify">Και βέβαια δεν θέλω να γράφω γι αυτά. Complete oblivion</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-3590303285123535429?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-41290358613069046772007-02-10T20:57:00.000Z2007-03-18T13:38:41.908Z<div align="justify"> Είμαι απο τους ανθρώπους που έχουν την τάση να γεύονται τον έρωτα ΕΦΟΣΟΝ περνάει απο το στομάχι. Το δικό μου στομάχι. Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτή η ανωμαλία, γιατί περί αυτού πρόκειται, σε καμμία φίλη μου δεν προέκυψε ως τώρα αυτό..ίσως είμαι πολύ φιλήδονη ή φαγού, διαλέγεις και παίρνεις. Χοντρή πάντως δεν είμαι (<em>με τόσο αερόμπικ..κομμάτι δύσκολο</em>), άρα πώς να το εξηγήσω ότι όσες φορές ενδιαφέρθηκα για έναν άνδρα ο τελευταίος μαγείρευε όνειρο?</div><div align="justify">Και όχι μόνο. </div><div align="justify">Σερβίριζε σωστά, είχε και τα κατάλληλα εργαλεία που τα χρησιμοποιούσε ΑΨΟΓΑ (<em>π.χ. σερβίρισμα σαλάτας με πηρούνι-κουτάλι κρατημένα απο το ίδιο χέρι-χωρίς να τα σκορπάει παντού</em>) και στρωσιμο τραπεζιού, διακόσμηση δωματίου για να μη μιλήσω για την αισθητική των πιάτων. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Πώς με έρριχναν όλα αυτά...στο πίτς φυτίλι θα έλεγα. Αλλες τις πάνε σε χορούς και πανηγύρια, σε σουϊτες και σε ταξίδια ενώ εγώ ήμουνα ευτυχής με μία απλή σούπα, μία φροντισμένη μακαρονάδα, ένα ψητόπουλο κοτό. Απο τα χεράκια του αγαπημένου μου. </div><div align="justify">Ποτέ δεν έχω αγαπήσει άντρα που δεν ξέρει να μαγειρεύει. Περίεργο δεν είναι?</div><div align="justify"><br /><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5030013411875751250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/Rc4yjEZOBVI/AAAAAAAAAHY/CFIb4FX_CCc/s200/DSCN5823.JPG" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-4129035861306904677?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-679234786985393552007-02-04T11:19:00.000Z2007-03-18T13:18:51.074Z<div align="justify">Πήγαμε σε κινέζικο στο Ελληνικό, σχεδόν πάνω στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. Η διακόσμηση της αίθουσας τυπικό κινέζικο κίτς το οποίο όμως σε πάει κάπου αλλού, σε έναν διαφορετικό κόσμο. Μαύροι τοίχοι καλυμμένοι με υποτιθέμενη λάκα και κάδρα απο πλαστικούς δράκοντες, γεφυράκι με ποταμάκι - λιμνούλα απο κάτω, χρυσόψαρα βολοδέρνουν σε μία γυάλα, το ταβάνι με κόκκινους κέρβερους και ανοιχτές βεντάλιες απο πλαστικοποιημένο ύφασμα και κρυμμένα λαμπάκια..όποιος δεν το έχει δεί αξίζει να πάει μόνο γι αυτό. Πήγαμε 4 άτομα και φάγαμε θαυμάσια. Εντάξει γελάσαμε και λίγο με αυτά που βλέπαμε..αλλά ήταν όλα υπέροχα. Το σέρβις άψογο. Οι περιποιητητές ήταν Ελληνες, χαμογελαστοί και χαλαροί. Υπήρχαν και κάτι κινέζοι που δεν μίλαγαν τη γλώσσα ακόμη αλλά καταλάβαιναν γιατί έφερναν σωστά ότι ζητούσαμε.<br /></div><div align="justify"><a href="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RcXFPORlYAI/AAAAAAAAAB0/JfnWEBRItl4/s1600-h/DSCN5751-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5027641424349585410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="211" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RcXFPORlYAI/AAAAAAAAAB0/JfnWEBRItl4/s320/DSCN5751-1.JPG" width="279" border="0" /></a>Με το που κάτσαμε στο τραπέζι ένα γεμάτο μπώλ με prawn crackers μας περίμενε μαζί με ένα κουπάκι με sweet & sour sauce. Παραγγείλλαμε για πρώτα won ton με τυρί, springrolls, μία σαλάτα με λαχανικά και <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tofu">tofu </a>. Οταν ήρθαν τα ορεκτικά με μάγεψε η διακόσμηση απο πατάτα σε μορφή τριαντάφυλλου και το αγγούρι λουλουδι. Ηταν όλα τραγανά και φρεσκοτηγανισμένα..(καμμία σχέση με τα αντίστοιχα που είχαμε φάει πέρυσι το φθινόπωρο στο Κοna Kai)<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RcXFBeRlX_I/AAAAAAAAABs/QxhjwWUn_1Y/s1600-h/DSCN5756.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5027641188126384114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="151" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RcXFBeRlX_I/AAAAAAAAABs/QxhjwWUn_1Y/s320/DSCN5756.JPG" width="262" border="0" /></a> Για κύρια πήραμε πάπια πεκίνου (που συνοδεύεται με πιάτο κομμένων πράσινων κρεμμυδιών, αγγουριού, μία hoizin sauce (διακρίνεται αριστερά), κινέζικα νούντλς με γαρίδες<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RcXE3-RlX-I/AAAAAAAAABk/199qzQTqOnU/s1600-h/DSCN5752.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5027641024917626850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="245" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RcXE3-RlX-I/AAAAAAAAABk/199qzQTqOnU/s320/DSCN5752.JPG" width="282" border="0" /></a><br />κοτόπουλο με φυστύκια κάσιους, mou shou χοιρινό.Η πάπια ήταν κομμένη σε ψιλά κομματάκια, ήταν λίγο ξερή ομολογουμένως. Την τύλιξα σε μία απο τις πιτούλες του ατμού, μαζί με τα λαχανικά και την σάλτσα, και την έφαγα με το χέρι. Υποφερτή.<br /><br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RcXEwORlX9I/AAAAAAAAABc/BcTJAsxNwBE/s1600-h/DSCN5754-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5027640891773640658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 243px; CURSOR: hand; HEIGHT: 156px; TEXT-ALIGN: center" height="156" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_i8nHlmpF-0I/RcXEwORlX9I/AAAAAAAAABc/BcTJAsxNwBE/s320/DSCN5754-1.JPG" width="249" border="0" /></a><br />και μοσχάρι μονγκολίας που συνοδευόταν με μία φωλιά απο τηγανιτή πιτούλα που μέσα είχε διάφορα λαχανικά. Ενα οπτικό όνειρο. Φυσικά φάγαμε το φαγητό αργά και απολαυστικά με κινέζικα ξυλάκια. Η Α. που δεν ήξερε έμαθε με τον κακό τρόπο, είχε πλάκα όμως. Μαζί με το φαγητό ήπιαμε ένα λευκό κρασί Γεροβασιλείου. Στο τέλος πήραμε 4 γλυκάκια και 4 καφέδες.<br />Τρώγαμε επί 5 ώρες!!!!!!<br /><br />Πληρώσαμε 160 ευρώ μαζί με το φιλοδώρημα.<br /><br /><br />(<em>Αν θέλετε να δείτε φωτογραφίες του εστιατορίου κάντε"κλίκ" στον τίτλο</em>)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-67923478698539355?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1169811930511378242007-01-26T11:39:00.000Z2007-03-18T13:27:28.567Z<div align="justify">οργανώθηκε γευστική εκδήλωση στο ξενοδοχείο <a href="http://www.ochreandbrown.com">Ochre & Brown</a> χθές και βέβαια πήγαμε. Είχαμε μείνει νηστικοί όλη μέρα και δεν απογοητευτήκαμε. Το γεύμα ετοιμάσθηκε απο τα χεράκια του Ν.Μ. chef του εν λόγω ξενοδοχείου.<br />Δοκιμάσαμε ποικιλίες <a href="http://www.manitari.gr">μανιταριών</a> που όχι μόνο δεν τις είχαμε ποτέ ως τώρα φάει αλλά αγνοούσαμε ότι καλλιεργούνται και στην Ελλάδα . Συνοδεύονταν απο οικολογικά κρασιά, γουρουνόπουλο βιολογικής εκτροφής και μονοποικιλιακό τσίπουρο.<br />Το πρώτο πιάτο ήταν <span style="color:#cc0000;"><strong><em>σνίτσελ μανιταριών ποικιλίας "Μακρολεπιότα η ψηλή</em></strong></span>" (φωτό απο κάτω) . Τα παρουσίασαν σε μπωλάκι συνοδευόμενα με τσίπουρο. Τα ποτηράκια του τσίπουρου ιδιαίτερα, ήταν οβάλ αν μπορεί κανείς να διανοηθεί τέτοιο σχήμα σε ποτήρι, εν τούτοις εντυπωσιάστικα. (<em><span style="font-size:85%;">Θέλω να αγοράσω τέτοια ποτηράκια και εγώ)<br /><br /></span></em><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/747713/makrolepiota%20i%20psili.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/318332/makrolepiota%20i%20psili.jpg" border="0" /></a><br /></div><p align="justify"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: left" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/188955/DSCN5739.jpg" border="0" /> </p><p align="justify">Ακολούθησε μία βελουδένια στην γεύση <em><span style="color:#cc0000;"><strong>κρέμα μανιταριών ποικιλίας Βωλίτη</strong></span></em> </p><p align="justify"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: left" height="68" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/509915/volitis.jpg" width="111" border="0" /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="204" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/15987/DSCN5740.jpg" width="272" border="0" /> Μετά ήρθε μία <span style="color:#990000;"><strong><em>μανιταρόπιτα ποικιλίας "Βασιλικό"</em></strong></span> με χειροποίητο φύλλο ζύμης και ντομάτα. Απίθανη γεύση<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/52291/DSCN5741.jpg">.<img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/668597/DSCN5741.jpg" border="0" /></a> Το κομμάτι αυτό της <span style="color:#cc0000;"><strong><em>άγριας πέστροφας απο τον ποταμό Αώο</em></strong></span> ήταν ξαπλωμένη πάνω σε <span style="color:#990000;"><strong><em>ξυνό τραχανά</em></strong></span> που μέσα του είχε κομμάτια μανιταριών, μικρά οβάλ κρεμμυδάκια και στρογγυλά καροτάκια<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/626636/DSCN5742.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/12540/DSCN5742.jpg" border="0" /></a> Μέχρι εδώ μας γέμιζαν τα ποτήρια με ένα λευκό κρασί Απο το Κτήμα Ζέρβα, στα Γρεβενά. </p><p align="justify">Επίσης υπήρχε δίσκος ψωμιού, σε μπριοσάκια το καθένα διαφορετικού σχήματος και γεύσης. Προσπάθησα να συγκρατηθώ και να μη φάω όλο το δίσκο γιατί σκέφτηκα ότι άμα χορτάσω με ψωμί θα είναι κρίμα για τα υπόλοιπα. </p><p align="justify">Μετά το ψάρι ήρθε ένα απαλό <span style="color:#990000;"><strong><em>σορμπέ τσίπουρου</em></strong></span>. Θα ήθελα έξω να έκανε κρύο αντί για την ανοιξιάτικη βραδυά. Ετσι το τσίπουρο θα μας προσέφερε μία αγαπημένη ζέστη..Δεν πειράζει, ίσως μία άλλη φορά που θα εδεήσει ο καιρός να μας λυπηθεί.<br /><a href="href="><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/820030/DSCN5743.jpg" border="0" /></a> Αλλο κλίμα. Αλλαξαν τα ποτήρια για να υποδεχθούν το κόκκινο, Κτήμα Χασπερίδη, Νησί Γρεβενών. Ηρθε η πριμαντόνα της βραδυάς , <span style="color:#990000;"><em><strong>γουρουνόπουλο με <span style="color:#000099;">Αμανίτη</span> του Καίσαρα</strong></em></span>, <span style="color:#990000;"><strong><em>κουφέτο κυδωνιού και αμύγδαλα</em></strong></span>. Σιωπηλά έκανα τον σταυρό μου, οι Αμανίτες είναι και δηλητηριώδη μανιτάρια...ευτυχώς για να είμαι σήμερα εδώ και να γράφω αποδεικνύει κάτι... Η γεύση του γουρουνιού έντονη. Κάποιοι απο την παρέα είπαν μήπως έχει συκώτι μέσα, θα έπαιρνα όρκο ότι καπου ήταν κρυμμένο το συκώτι...δεν ήταν όμως συκώτι, ο κύριος αμανίτης με το ιδιαίτερο άρωμά του ήταν. Εδώ ή που το λατρεύεις το πιάτο ή που δεν το τρώς. Η του ύψους ή του βάθους.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/88949/amanitis%20tou%20kaisara.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 169px; CURSOR: hand; HEIGHT: 120px" height="120" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/291266/amanitis%20tou%20kaisara.jpg" width="227" border="0" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/45633/DSCN5744.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/3122/DSCN5744.jpg" border="0" /></a> Μετά απο την επέλαση του αμανίτη, αισθάνθηκα ότι δεν θα μπορέσω να φαω τπτ άλλο, είχα αρχίσει να σκάω. Αλλά πού! Ηρθε το πιάτο των τυριών, δεν το έβγαλα φωτογραφία ούτε που πρόλαβα. Μανούρι, φετα κομμένη σε κυβάκια και απο πάνω τριμμένα μανιτάρια.. Φέρανε κι άλλο ψωμί. Δεν με λυπάται κανένας θεέ μου. Τρελλαίνομαι για ψωμί ζυμωτό. Ακολούθησε ένα κομμάτι καρυδόπιτα, ένα ραβανί και στο μπωλάκι παγωτό μανιτάρι!!!! Το είπε <span style="color:#990000;"><strong><em>παρφέ πούδρας μανιταριών ποικιλίας βωλίτη και βασιλικό</em></strong></span>. Μου θύμισε σπιτικό παγωτό σοκολάτα, κάτι που έφτιαχνε παλιά η μαμά μου, τόσο απαλό σαν χάδι.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/650442/DSCN5745.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/915430/DSCN5745.jpg" border="0" /></a> Στο τέλος φέρανε καφέ, εμείς πήραμε εσπρέσσο μαζί με αυτό το πιάτο, που είχε στα ποτήρια <span style="color:#990000;"><strong><em>γλυκό κουταλιού μανιτάρι ποικιλίας Κανθαρίσκος ο φαγώσιμος</em></strong></span>. Τα<span style="color:#990000;"><strong><em> ταρτάκια</em></strong></span> είχαν άσπρη κρέμα μανιταριού, σχεδόν ρευστή ποικιλίας βασιλικό και τα <span style="color:#990000;"><em><strong>σουδάκια</strong></em></span> γέμιση απο την ίδια ποικιλία.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/263068/DSCN5748.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/265282/DSCN5748.jpg" border="0" /></a></p><p align="justify">Φάγαμε ΥΠΕΡΟΧΑ. </p><p align="justify">Ηταν η παρέα εξαίσια, συμβαίνει καμμιά φορά σε εκδηλώσεις να καθόμαστε δίπλα σε αγνώστους και μέσα σε λίγη ώρα να αισθανόμαστε ότι δειπνήσαμε μαζί με φίλους που τους ξέραμε χρόνια. Ετσι γίνονται οι φιλίες, θαρρώ. </p><p align="justify">Ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλα. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116981193051137824?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1169378357473089972007-01-21T11:11:00.000Z2007-03-18T13:27:28.568Z<div align="justify">Μιά φορά και έναν καιρό 4 νέα παιδιά πήγανε στην Βυτίνα να φάνε. Ηταν ένα αρραβωνιασμένο ζευγάρι και άλλοι δύο, η γυναίκα είχε φέρει την αδελφή της και ο νεαρός ένα φίλο του. Κλασσική συνταγή. Ετσι τα ζευγάρια έγιναν 2. Το δεύτερο ζευγάρι που γνωρίστηκαν στην εν λόγω ταβέρνα ήταν ο πεθερός και η πεθερά μου. Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας αυτής λεγόταν Τζίφας. <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/841135/DSCN3184.jpg" border="0" /><br /><p>Μία φορά το χρόνο πάμε εκεί να υποβάλλουμε τα σέβη μας, συνήθως άνοιξη. Τώρα πιά δεν υπάρχει ο Τζίφας, η εγγονή του έχει αναλάβει, οι γεύσεις όμως καλά κρατούν. </p><p>Την τελευταία φορά που πήγαμε φάγαμε <a href="http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/culture/recipes/kagianas.html">παστό</a>, που ήταν χοιρινό με αυγά. Τοπική συνταγή. </p><p></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116937835747308997?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1169109474397542092007-01-18T08:35:00.000Z2007-03-18T13:37:08.714Z<div align="justify">Μιά φορά και ένα καιρό υπήρχε ένα εστιατόριο ψαρικών στην Γλυφάδα που είχε την επωνυμία Καστελλόριζο. Ηταν ένα ψηλό κτίριο που είχε θέα απο τη μία πλευρά πρός τη θάλασσα ενώ η πίσω πλευρά έβλεπε φοβερές προσγειώσεις ή απογειώσεις αεροπλάνων, τότε που το αεροδρόμιο ήταν στο Ελληνικό. Το εστιατόριο αυτό έχει κλείσει, η ανάμνησή του μας έχει μείνει σχεδόν ανεξίτηλη. Είχαμε φάει εκεί πολλές φορές. Μας τράβαγε ο συνδυασμός της θέας, της φρεσκάδας των εδεσμάτων, της περιποίησης, του πιάνου και των διάφορων ευτράπελων που πάντα γίνονται. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Φεβρουάριος 2001</div><div align="justify">Μετά την κηδεία του θείου μου, όλο το σόϊ είχαμε κλείσει τραπέζι στο Καστελλόριζο για ψαρίσιο γεύμα παρηγοριάς. Ο πεθερός μου μόνο πήγε στο σπίτι και έφερε τα 2 μου ανηψάκια ηλικίας τότε 3 και 5 ετών αντίστοιχα. Δεν είχαν έρθει στη κηδεία βέβαια, στο γεύμα όμως γιατί να μην ερχόντουσαν?</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ολοι μας θυμάμαι είχαμε παραγγείλλει μπαρμπούνια, άλλος τηγανιτά, άλλος ψητά. Σκυθρωποί τρώγαμε και πίναμε αναλογιζόμενοι παλιές στιγμές μαζί με τον θανόντα. Τα ανήψια χοροπηδούσαν εδώ και εκεί. </div><div align="justify">Στο τέλος ο πεντάχρονος ανηψιός μου, απηυδισμένος απο την έλλειψη χαράς και κεφιού μας λέει </div><div align="justify">"<em>Πολύ πεσμένους σας βλέπω</em>" .</div><div align="justify">Ανεβαίνει σε μία καρέκλα στη μέση της αίθουσας και ανακοινώνει</div><div align="justify">"<em>Και τώρα Κόσμε θα σας δείξω τον κ&&amp;λο μου</em> "!!!</div><div align="justify">Και κατέβασε το παντελόνι του μέχρι κάτω!!!!!!!!!!!! </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Καλά λένε ότι γάμος χωρίς δάκρυα και κηδεία χωρίς γέλια δέν υπάρχει!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116910947439754209?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1168104993894984712007-01-06T17:34:00.000Z2007-03-18T13:35:50.513Z<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/952682/arg-o1de-sme11ie-fishe.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/604241/arg-o1de-sme11ie-fishe.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#000000;">Πότε ένα ψάρι είναι φρέσκο? Με τι κριτήριο διαλέγουμε πλέον το νωπό ψάρι? Και δεν μιλάω για αυτούς που ψαρεύουν γιατί εκεί δεν τίθεται θέμα. Το φρεσκοπιασμένο ψάρι μιλάει μόνο του για φρεσκάδα.<br />Μιλάω για τους ιχθυοπώλες που μας παρουσιάζουν νωπά ψάρια στα καφάσια τους. Την έχω πάθει πολλές φορές με "φρέσκα" ψάρια που αποδεικνύονται..αποψυγμένα..και μόλις μαγειρευτούν φαίνεται η ηλικία τους.. ούφ!<br /></div></span><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#990000;"><strong>Μυρωδιά<br /></strong></span><span style="color:#000000;">Ο μπαμπάς μου έλεγε : "Το <em>φρέσκο ψάρι δεν έχει καμμία μυρωδιά. Όταν αρχίσει να μυρίζει θάλασσα είναι στο πρώτο στάδιο της αποσύνθεσης. Μετά αρχίζει να έχει ελαφρύ άρωμα ψαρίλας. Το ελαφρύ άρωμα συν τω χρόνω αρχίζει και βαραίνει μέχρι που η ψαρίλα να γίνει πολύ βαριά και ασήκωτη. Μετά απο αυτό το στάδιο, οι πελάτες δεν πλησιάζουν τον ιχθυοπώλη, νομίζω ότι φεύγουνε και οι γάτες απο την περιοχή. Πρίν βέβαια φτάσουν τα ψάρια στο τελευταίο αυτό στάδιο σήψης, φροντίζει ο έμπορος για την πώλησή τους ή για την εξαφάνισή του αντίστοιχα</em>" .<br />Ο πελάτης όμως δεν μπορεί να μυρίσει το ψάρι απο κοντά. Η χειρότερα να πιάσει το ψάρι στο χέρι του, αυτό απαγορεύεται γιατί πιάσε-πιάσε στο τέλος τα ψάρια θα γίνουν κατάλληλα μόνο για εξεσφενδονισμό αλά Αστερίξ. Οπότε μόνο τον αέρα του ψαράδικου μπορεί να οσμίζεται. Ούτε η παρουσία γατιών είναι εγγύηση για την ποιότητα των ψαριών. Πάνε οι εποχές που πετάγανε τους γαύρους στις γάτες. Τώρα τρώνε κονσέρβα οι δεσποσύνες τους, γι αυτό άλλωστε στέκονται κοντά στο μαγαζί. Ασε που άμα μυρίζει ψαρίλα ο ψαράς απο μακρυά.. φεύγω τρέχοντας. Δεν ξέρω γιατί , ένστικτο. </span></div><div align="justify"><br /><span style="color:#990000;"><strong>Οψη</strong></span><br /><span style="color:#000000;">Οι παλαιοί μας λέγανε ότι η σάρκα πρέπει να είναι σκληρή στο άγγιγμα, η ράχη άκαμπτη, τα σπάραχνα να είναι κόκκινα και το μάτι λαμπερό. Εν τούτοις ο πάγος και οι καταψύξεις που βάζουν τα ψάρια για να τα διατηρούν από τη στιγμή της αλίευσης μέχρι την πώληση στην αγορά, τα κάνει όλα κόκκαλο, έχω ακούσει ότι πολλοί ρίχνουν κολλύριο στα μάτια για σπινθηροβόλα βλέμματα. Οπότε πάλι ο πελάτης είναι χαμένος απο χέρι. </span></div><div align="justify"><br /><span style="color:#000000;">Τι μας μένει λοιπόν?<br />Πειθόμεθα απο τα λόγια του εμπόρου ότι έχει το καλύτερο ψάρι της αγοράς και αγοράζουμε. Η φρεσκάδα όμως στο μαγείρεμα φαίνεται. Αν η σάρκα ξεκολλάει εύκολα απο τη ραχοκοκκαλιά είναι σχετικά φρέσκο και βέβαια η γεύση. Το μπαγιάτικο εκεί αποκαλύπτεται πρός μεγάλη δυστυχία των πεινασμένων..<br />Υπάρχει βέβαια και η λύση να ξαμολυθούμε όλοι με ένα αρμίδι στο χέρι..αλλά πόσοι απο εμάς μπορούν να το κάνουν? Και πού? Σε τι νερά? Λίγοι και τυχεροί. </span></div><div align="justify"><br /><span style="color:#000000;">Εμείς οι άλλοι συνεχίζουμε το ψάξιμο..<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116810499389498471?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1167682850780123612007-01-01T20:05:00.000Z2007-03-18T13:34:10.722Z<div align="justify">όλα όσα μου μείνανε αυτά τα Χριστούγεννα, οι συγγενείς, οι φωνές των παιδιών και τα ξέγνοιαστα γέλια τους , το μουρμούρισμα των πολύχρωνμων χαρτιών περιτυλίγματος όταν ξετυλίγονταν τα δώρα, οι φωνές χαράς και έκπληξης, συνοψίζονται σε αυτό το ένα, την παρουσίαση<br /></div><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/290721/DSCN5575.jpg" border="0" /><br /><p>των εδεσμάτων σε γιορτινά στρωμένο τραπέζι, ένα τραπέζι στολισμένο με λινές πετσέτες μετουσιωμένες σαν βεντάλιες στη χώρα των ονείρων. </p><p>Δεν θα γράψω για τα εδέσματα λίγο πολύ τις χρονιάρες αυτές μέρες είναι πλούσια και εντυπωσιακά. Αυτό που μου πήρε τα μυαλά ήταν το δίπλωμα μιάς απλής πετσέτας, η απέριττη διακόσμηση ενός γκύ, η φαντασία του οικοδεσπότη όχι μόνο να εντυπωσιάσει αλλά να μοιραστεί. </p><p>Γιατί δεν είναι μόνο να απολαμβάνουμε είναι και να δημιουργούμε ελπίδες, εντυπώσεις, στιγμές. </p><p>Για το 2007 εύχομαι μπόλικες και χαρούμενες στιγμές</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116768285078012361?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1166911466904563662006-12-23T21:57:00.000Z2006-12-23T22:07:44.386Z<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/699577/ChristmasEve[1].jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/320/37753/ChristmasEve%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br />γιατί χαθήκαμε..<br />(Αν δεν την εντοπίσω μέχρι άυριο..θα μαγειρέψω κουνέλι για Χριστούγεννα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116691146690456366?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1166694491258992472006-12-21T09:28:00.000Z2008-01-04T15:15:06.398Z<div align="justify">Το σωστό μαχαίρι είναι το σημαντικότερο πράγμα για έναν μάγειρα. Ο καθένας τους βασίζεται στο μαχαίρι του, σε εκείνο που τον βολεύει ανεξαρτήτου φίρμας και τιμής. Είναι κάτι σαν την προέκταση του χεριού του, κάτι που δεν αποχωρίζεται εύκολα. Ας μην ξεχνάμε ότι στην αρχαιότητα οι μάγειροι περνάγανε τα μαχαίρια στη ζώνη τους, ώστε να τα έχουν έτσι πάντα πρόχειρα. </div><div align="justify">Υπάρχουν <strong>2 είδη</strong> μαχαιριών, εκείνα που κόβονται απο ένα φύλλο ατσαλιού και εκείνα που κόβονται απο συμπαγές μέταλλο. Τα δεύτερα είναι πιο βαριά στο χέρι αλλά έχουν καλύτερη απόδοση. Οι λάμες ανήκουν σε δύο <strong>κατηγορίες κοπής</strong>, το Γερμανικό στύλ και το Γαλλικό. Οι γερμανικές λάμες έχουν πιό στρογγυλεμένες πλευρές ενώ οι γαλλικές είναι σαν τα ξίφη, όλο μύτες και κοφτερές γωνίες. </div><div align="justify">Το σωστό μαχαίρι πρέπει να έχει "σώμα" να το αισθάνεται ο μάγειρας βαρύ στο χέρι του αλλά ευέλικτο στις χρήσεις. Η λάμα είναι ένα κομμάτι ατσάλι που διατρέχει το μαχαίρι απ' άκρη σ' άκρη. Η<strong> σωστή λάμα</strong> δεν τελειώνει εκεί που αρχίζει η λαβή, αλλά μπαίνει μέσα και η (στρογγυλεμένη) άκρη της φαίνεται στο κάτω μέρος της λαβής (βλεπε φωτό). Τα μαχαίρια που δεν έχουν αυτές τις προδιαγραφές δεν αποδίδουν σωστά. </div><div align="justify"></div><div align="justify"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/281888/DSCN5491.jpg" border="0" /></div><p align="justify">Η<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pattern_welding"> ποιότητα</a> της λάμας πλέον είναι ένας συνδυασμός ατσαλιού. Παλιά δεν χρησιμοποιούσαν ανοξείδωτο ατσάλι γιατί μάλλον δεν υπήρχε. Εκείνες οι παλιές λάμες μαυρίζανε μέν αλλά ακονιζόντουσαν εύκολα. Σαν ξυράφια γινόντουσαν. Οι εντελώς ανοξείδωτες πάλι, δεν μαυρίζουν αλλά είναι δύσκολες στο ακόνισμα. Το σωστό μαχαίρι έχει λάμα που είναι κράμα των δύο άνωθεν ποιοτήτων. </p><p align="justify"><strong>Πόσο ζεί ένα μαχαίρι</strong>? </p><p align="justify">Ο καλός μάγειρας τρέμει μήπως χαλάσει το μαχαίρι του τη στιγμή που το χρειάζεται περισσότερο. Υπάρχει βέβαια και το ακόνισμα. Ομως ό σωστός τρόπος είναι ολόκληρη ιστορία, τα μεγάλα εστιατόρια συνεργάζονται με εταιρείες που αναλαμβάνουν τη παράταση ζωής των μαχαιριών, της αλλαγής τους κλπ. Υπάρχουν βέβαια και τα <a href="http://www.fotosearch.com/IGS590/is293-085/">ακονιστήρια χειρός</a> που είναι σαν κώνοι αλλά που δεν ακονίζουν τις λάμες απλά τις ισιώνουν γιατί μετά απο πολλές κοπές οι λάμες στραβώνουν. </p><p align="justify">Εμείς οι λιγώτερο ειδήμονες μπορούμε να κάνουμε μερικά πράγματα που αυξάνουν τη ζωή μιάς λάμας στην οποία επενδύουμε: </p><ul><li><div align="justify">Οι τάβλες κοπής να είναι πάντα απο ξύλο ή πλαστικό. Οι μεταλλικές, γυάλινες, μαρμάρινες τάβλες καταστρέφουν την κόψη της λάμας. </div></li><li><div align="justify">Οταν έρχεται η ώρα του πλυσίματος, ξεπλύνετε τα μαχαίρια με νερό της βρύσης και σκουπίστε τα. Μη τα πετάτε στον νεροχύτη μαζί με άλλα πράγματα αν καρφωθούν κάπου στραβώνουν οι μύτες. Το πλυντηριο πιάτων ζεσταίνει τη λαβή και τη καταστρέφει σαπίζοντάς τη. Χωρίς λαβή δεν μπορείτε να δουλέψετε το μαχαίρι. </div></li><li><div align="justify">Οταν αγοράζετε ένα μαχαίρι σας το δίνουν μέσα σε μία χάρτινη ή πλαστική θήκη της λάμας. Φυλάξτε τα μαχαίρια μέσα στις θήκες αυτές στα ντουλάπια σας. Μην τα αφήνετε να χτυπιούνται μεταξύ τους ή μέ άλλα σκεύη, η καλύτερη μέθοδος θα ήταν να τα κρεμούσατε κάπου μακρυά όμως απο παιδιά και ζώα. </div></li><li><div align="justify">Τέλος να χρησιμοποιείτε τα μαχαίρια για τον λόγο που τα αγοράσατε. Ποτέ για να ανοίξετε ένα βάζο, μία κονσέρβα, σαν οδοντογλυφίδες, κατσαβίδια και σφυριά. </div></li></ul><p align="justify"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116669449125899247?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1166286574997692662006-12-16T16:13:00.000Z2007-03-18T13:31:58.538Z<div align="justify">Για την ταβέρνα "Το Σέσι" έχω γράψει παλιά, είναι κοντά στο Γραμματικό Αττικής, πρός την πλευρά του Ευβοϊκού. Πήγαμε σήμερα το μεσημέρι και χορτάσαμε ήλιο και θάλασσα.<br /></div><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/586273/DSCN5506.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/723851/DSCN5506.jpg" border="0" /><p align="justify"></a>και καλοψημένα σκαθάρια. Είδαμε και το καϊκι που ήρθε και άφησε τα ψάρια της ημέρας. Δεν υπάρχει τπτ κατεψυγμένο εδώ. Το κρασί απο΄δικούς του αμπελώνες στη Ραμνούντα, ένα ροζέ ελαφρύ και πλούσιο. Πήραμε και ένα μπουκάλι για το σπίτι.<br /></p><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/755733/DSCN5509.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/724935/DSCN5509.jpg" border="0" /></a> Μετά το ΄φαϊ μιά μικρή ποκίτσα απο μία λιλιπούτεια τράπουλα τσέπης. Ως γνωστόν έχασα. Δεν είμαι χαρτόμουτρο μάτια μου, πώς να το κάνουμε. <a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/651101/DSCN5510.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/190716/DSCN5510.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116628657499769266?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1166016348170118672006-12-13T13:06:00.000Z2007-03-18T13:31:58.538Z<div align="justify">Η Νέα Κίος είναι μία περιοχή κοντά στο Ναύπλιο, στο παραλιακό δρόμο για τους Μύλους. Σε κάποιο σημείο υπάρχει ένα μεταλλικό παλιό γεφύρι αριστερά που σε πάει στην ακροθαλασσιά. Εκεί είναι η αγαπημένη μας ψαροταβέρνα, ένα μέρος φιλικό με ζεστούς ανθρώπους και προπαντός ένα εστιατόριο όχι για τουρίστες. Εκεί τρώει ο μεροκαματιάρης, μαζί με κάποιους αθλητές. Ο οικογενειάρχης παίρνει όλο το σόϊ την Κυριακή και το ζευγαράκι χαλαρώνει μπροστά στη θέα. Αυτή.<br /></div><p align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/249410/DSCN1566.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/237943/DSCN1566.jpg" border="0" /></a> Το καλοκαίρι ο κόσμος κάνει μπάνιο σ' αυτή τη ρηχή θάλασσα. Οχι όμως πολύς γιατί έχει λάσπη. Το καλοκαίρι ο Τσακίρης βγάζει τραπεζάκια μπροστά στο κύμα. Για άλλες γεύσεις. </p><p align="justify">Στην κάτω φωτογραφία είναι ένα ποταμάκι θάλασσας πίσω απο την ταβέρνα όπου διάφορα ψαροκάϊκα βρίσκουν αράδο. Σαν κάρτ ποστάλ. <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/147204/DSCN2684.jpg" border="0" />Τα παιδιά που έχουν την ταβέρνα είναι τρελλοί για φρέσκα ψάρια. Σερβίρουν ότι πιάσει το καϊκι τους. Ψάρια άγνωστα στον πολύ κόσμο. Γοφάρια, λούτσοι, μουρμούρες, ούγαινες, μπαλάδες και και μπακαλιαράκια. Τα αγαπημένα μου. Μικρά, καλοτηγανισμένα, ξεροψημένα απ έξω και ζουμερά απο μέσα.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/505522/DSCN5468.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/436509/DSCN5468.jpg" border="0" /></a> Επίσης τρώμε εκεί και μπουγιουρντί που είναι τοπική φέτα κομμένη σε ροδέλλες, μαζί με φέτες ντομάτας και ΄μακρουλής πιπεριάς που τη λένε κέρατο. Ολα στο φούρνο με λίγο λάδι, ίσα να λιώσει η φέτα. Μετά δεν σε φτάνει το ψωμί, αυτόματα θα παραγγείλεις κι άλλο. Για την παπάρα. </p><p align="justify">Και οι χορτοκεφτέδες μας αρέσουν, είναι μεγάλοι και χορταστικοί. Και άμα είναι χειμώνας μας βγάζουν και κυδώνι γλυκό. </p><p align="justify">Είναι μετά δυνατόν να πάμε Ναύπλιο και να μην φάμε στον Παράδεισο?<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116601634817011867?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1165162029288602552006-12-03T15:58:00.000Z2007-03-18T13:39:57.176Z<div align="justify">Χθές βρέθηκα σε μία συγκέντρωση που είχαν και πολλά μικρά παιδιά. Η οικοδέσποινα, πέρα απο τα κλασσικά σοκολατάκια, μπουκίτσες, ελίτσες κλπ, είχε αυτό το τριπλό με χρωματιστά μπεζεδάκια. Ολα ήταν μπεζέδες μαστίχας ίδια γεύση, εννοώ, όμως άλλαζαν στο χρώμα. Πότε ρόζ, πότε γαλανά. Ντρεπόσουν να τα φάς<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/1600/985825/DSCN5388.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/18509/DSCN5388.jpg" border="0" /></a> Μετά απο ένα χορταστικό γεύμα με γουρουνόπουλο γεμιστό και πατάτες, βγήκαν κάποια κλασσικά γλυκά, τούρτες, και όταν είχαμε σχεδόν σκάσει, παρουσίασε ένα δίσκο γεμμάτο καμμιά 30αριά φλυτζάνια του παραδοσιακού ελληνικού καφέ με creme brulee που απο πάνω είχαν 3 φετούλες φρούτων, μία μανταρίνι, μία ακτινίδιο και μισή φράουλα. <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5406/948/200/150695/DSCN5384.jpg" border="0" /><br />Αλλο να το βλέπετε και άλλο να το τρώτε. </div><div align="justify">Απίθανο..και τελικά τόσο εύκολο. Αλλά δεν είναι μόνο η ευκολία όσο και η αισθητική παρουσίαση. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Αυτά τα φλυτζανάκια "ρίξανε" ακόμη και τις χειροποίητες τούρτες της μαμάς της. ! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116516202928860255?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1164023071598687782006-11-20T11:27:00.000Z2007-03-18T13:34:10.723Z<div align="justify">Παλιό μεν αλλά πολύ καλό εστιατόριο, στο Κεφαλάρι (Αργος-Αργολίδα). Εχει 2 μεγάλες αίθουσες μία που συνήθως την διαθέτει τα βράδυα σε γάμους και μία μικρότερη για βαπτίσεις. Ανοιχτό και μεσημέρι. Περιποιημένο σέρβις, ωραία τραπεζομάντηλα και πάρα πολύ προσεγμένη κουζίνα και τεράστιος χώρος για πάρκινγκ. Το καλοκαίρι έχει ωραίο κήπο με συντριβάνι στη μέση και λιμνούλα με κύκνους. </div><div align="justify">Πήγαμε άτομα 3, πήραμε κατ' αρχήν ντολμαδάκια αυγολέμονο με κληματόφυλλα, που ήταν με μπόλικο κρέας και μαλακά τα φύλλα απέξω και το αυγολέμονο ξυνό όπως μας αρέσει. <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5282.jpg" border="0" />Μετά πήραμε το κλασσικό έδεσμα της περιοχής το τυροπιτάρι που είναι κάτι σαν τηγανιτή τυρόπιττα αλλά χωρίς λάδια. Πολύ ανώτερο απο εκείνο που είχαμε φάει στη "<a href="http://eatingoutingreece.blogspot.com/2006/09/blog-post_17.html">Σπηλιά</a>" (Αργος) το καλοκαίρι. Ηπιαμε και δικό του ροζέ κρασί (1 κιλό) πολύ ελαφρύ.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5281.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5281.jpg" border="0" /></a> Μετά παραγγείλλαμε ένα κοτόπουλο με γλυκόξυνη σάλτσα. Το κοτόπουλο έχει ψηθεί προηγουμένως στα κάρβουνα, ξεροψημένο απέξω με ζουμί μέσα, απο πάνω έχουν βάλει τηγανητες στρογγυλές πατάτες και όλο έχει περιχυθεί απο τη δική τους ξυνή σάλτσα λεμονιού που είναι σωστά δεμένη (το τονίζω αυτό το τελευταίο γιατί κάπου αλλού που είχα φάει αντίστοιχο κοτόπουλο, είχανε δέσει τη σάλτσα με αλεύρι - το οποίο φαινόταν στη γεύση).</div><div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5283.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5283.jpg" border="0" /></a> Ούφ! Σκάσαμε. Ούτε γλυκό δεν πήραμε</div><div align="justify">Σύνολο, άτομα 3, = 34 ευρώ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116402307159868778?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1163924148695915662006-11-19T08:08:00.000Z2007-03-18T13:34:10.724ZΕνα προσεγμένο νεοκλασσικό κτίριο, με ωραίο κήπο φτιαγμένο μακριά απο την λεωφόρο και ένας προσεγμένος χειμερινός χώρος. Ψηλοτάβανος με παλιομοδίτικο ασπρόμαυρο μωσαϊκό δάπεδο και μπέζ-ρόζ τοίχους. Σαν να πηγαίνεις σε ένα φιλικό σου σπίτι.<br /><br /><br /><br /><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5086.jpg" border="0" /> Πρώτο πιάτο, μιλφέϊγ με ψητές στα κάρβουνα σαρδέλλες και ντομάτες<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5087.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5087.jpg" border="0" /></a> σαλάτα με καλαμαράκια<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5088.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5088.jpg" border="0" /></a> για κύριο πιάτο κοκκοράκι με χυλοπίττες<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5092.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5092.jpg" border="0" /></a> και μους σοκολά<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5094.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5094.jpg" border="0" /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116392414869591566?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1163439706587784022006-11-13T17:27:00.000Z2007-03-18T13:34:10.725Z<div align="justify">Μας πήγανε σε αυτό το εστιατόριο συγγενείς μας και κάνανε πολύ καλά. Η θέα απο τα παράθυρα απερίγραπτη, επάνω η ψιλο-χιονισμένη νότια Πίνδος και κάτω λίγα εκατοστά χλωμό χιόνι στεφάνωνε απαλά, τα δένδρα, τα μονοπάτια, τα συντριβάνια. <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5141.jpg" border="0" />Πήγαμε νωρίς και έτσι βρήκαμε και τραπέζι. Παραγγείλαμε μπρόκολλα, χορτόπιτα, μανιτάρια σκορδάτα, τηγανιτές πατάτες και γαλοτύρι που εμφανίσθηκε σε αυτό το σκεπασμένο ξύλινο σκεύος. Κατά κάποιο τρόπο θυμήθηκα τον πίνακα του <a href="http://www.imageone.com/goya/">Γκόγια</a> " Η Μάγια ντυμένη"<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5143.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5143.jpg" border="0" /></a> και εδώ "<a href="http://museoprado.mcu.es/imajas.html">Η Μάγια γυμνή</a>". Το είχαν βάλει στο φούρνο το γαλοτύρι και είχε γίνει κρέμα. Με το δάχτυλο το γλείψαμε.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5144.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5144.jpg" border="0" /></a> Οι μερίδες ήταν μεγάλες. Στην κάτω φωτογραφία είναι το φαγητό μου. Ναί, μέσα στη γούρνα αυτή παρήγγειλα γίδα βραστή που ήταν ένα όνειρο, όχι μόνο δεν μύριζε αλλά συνοδευόταν απο ονειρεμένη χορτόσουπα. Ταράτσα την έκανα.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5145.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5145.jpg" border="0" /></a> Ψίτ! Γκαρσόν! Τον λογαριασμό</div><div align="justify">Εχουμε και λέμε, </div><div align="justify">ατομα 6. Δύο κιλά κρασί, 2 γιδοτύρια, 1 τυροκαυτερή, 3 πατάτες, 1 μανιτάρια, 1 χόρτα, 1 χορτόπιττα, 1 μπρόκολλο, 1 παϊδάκια, 1 χοιρινό με δαμάσκηνα, 1 γίδα βραστή, 1 κοκκορα κρασάτο, 1 ψαρονέφρι, 1 αρνί γάστρας, 2 ραβανί, 2 πανακότες, 2 εσπρέσσο </div><div align="justify">ΣΥΝΟΛΟ, 110 ευρώ. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116343970658778402?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1162230007360943962006-10-30T17:17:00.000Z2007-03-18T13:35:50.514Z<div align="justify">Καφές απο καφέ διαφέρει πέρα απο την ποιότητα της ετοιμασίας, ή στο χαρμάνι αλλά και για τις προσδοκίες του καταναλωτή για το τελικό αποτέλεσμα και βέβαια την τιμή του. </div><div align="justify">Τι περιμένουμε απο έναν καφέ? Πόσα χρήματα είμαστε διατεθειμένοι να επενδύσουμε για ένα καφέ? </div><div align="justify">Οι διάφοροι καφεπώλες ζητάνε ότι τους κατέβει, ανάλογα πώς κοστολογούν το προϊόν τους. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς. </div><div align="justify">Μιά μέρα καλοκαιρινή πήγα στο <strong>Palmier</strong> στο Mall και παρήγγειλλα μία σαλάτα και ένα καπουτσίνο. Ηρθε η σαλάτα και ύστερα ο καφές. Μόλις ο σερβιτόρος είδε ότι έτρωγα, μου πήρε αμέσως τον καφέ γιατί όπως είπε "<em>Θα κρύωνε και θα χάλαγε όλο του το σχέδιο</em>" και "<em>θα σας τον φέρω όταν τελειώσετε το φαγητό σας</em>". </div><div align="justify"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="122" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/latte.0.jpg" width="139" border="0" />Οπως και έγινε. Ο, τι και να πεί κανείς γι αυτή τη συμπεριφορά είναι λίγο. Ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο έφτιαξε εξαιρετικό καφέ αλλά πρόσεχε και την απόλαυση του πελάτη, ενός πελάτη που ίσως ποτέ δεν θα ξανάβλεπε, όμως εκείνος απτόητος..έβαζε την ποιότητα πάνω απο όλα.</div><div align="justify">Τιμή αυτού του καφέ 2.5 ευρώ. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Μιά άλλη μέρα χρειάστηκε να καθίσω για λίγη ώρα σε ένα γνωστό ζαχαροπλαστείο του Κολωνακίου περιμένοντας ένα ραντεβού. Στο <strong>Desire,</strong> παλιό και πολύ γνωστό μέρος με παράδοση στις σοκολατένιες καραμέλλες-σοκολατάκια και στις τυρόπιττες. Πήρα μία πάστα άσπρης σοκολάτας με φρούτα του δάσους και ένα καπουτσίνο και πλήρωσα 7.5 ευρώ.<br /></div><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5064.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN5064.0.jpg" border="0" /></a> Ποιότητα υπάρχει. Και στις δύο περιπτώσεις. Απλά είναι θέμα προσέγγισης. Και επένδυσης στον πελάτη που είτε ξαναγυρίσει είτε όχι η εντύπωση πάντα μένει χαραγμένη στη μνήμη του, στην πρώτη περίπτωση θετική στη δεύτερηαντίστοιχα θετική (γιατί η πάστα ήταν θεϊκή), πλήν όμως λίγο..τσιμπημένη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116223000736094396?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1162114328160620302006-10-29T09:07:00.000Z2007-03-18T13:34:10.726Z<div align="justify">Μεσημεριανή βόλτα πρός Σούνιο, Λαύριο, Ανάβυσσο. Ο καιρός ηλιόλουστος, πήγαμε εδώ, βγάλαμε φωτογραφίες, πήγαμε εκεί, περπατήσαμε λίγο και μετά πεινάσαμε.<br />Πού να φάμε? Δεν ξέραμε την περιοχή..προχωρήσαμε πρός τον Αγιο Κωνσταντίνο, βρήκαμε έναν παράδρομο και μέσα στα δένδρα ξεπρόβαλλε η ταβέρνα του Σφύρλα. Ωραία αυλή με πλάκες και κόσμο που έτρωγε με χαρά.<br /><br />Ομολογουμένως αυτό που με τράβηξε ήταν το κάτωθι μηχάνημα, που θεώρησα ότι κάπου σε μεταλλείο ανήκε, αλλά μπορεί και όχι. Ας μου πεί αν ξέρει κανείς.<br /></div><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN4900.jpg" border="0" /><br />Βρήκαμε ένα άδειο τραπέζι στο βάθος μάλλον κάτω απο τη κληματαριά και καθίσαμε. Και ώσπου να παραγγείλλουμε λαίμαργα κυττάγαμε τα πιάτα των γειτόνων..κάτι σαν πλατιά κόκκινα μπιφτέκια, αλλά πολύ κόκκινα απέξω σαν να τα είχαν τυλίξει με μπέηκον και κάτι μπέζ μπαλλάκια..δεν μπορούσαμε να τα προσδιορίσουμε, να ήταν μπουρεκάκια ή κάτι άσχετο.. Ετσι όταν ήρθε ο σερβιτόρος δεν κάναμε κανονική παραγγελία αλλά δείξαμε τα εδέσματα των γειτόνων (πρός μεγάλη θυμηδία τους) και παραγγείλαμε μία απο τα ίδια. Και για κυρίως απο μία μερίδα κουνέλι στιφάδο..<br />Κατ' αρχήν ήρθαν τα μπέζ μπαλλάκια που δεν ήταν στρογγυλά, μάλλον οβάλ..και ιδού<br /><br /><br /><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN4898.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN4898.jpg" border="0" /></a> ήταν κρεμμύδια γεμιστά, όπως κάνουμε τα κολοκυθάκια αλλά χωρίς το αυγολέμονο.. Α-Π-Ι-Σ-Τ-Ε-Υ-Τ-Α. Ζουμερά απο μέσα και το κρεμμύδι απ΄έξω δεν ήταν λιωμένο, άντεχε.. </p><p>Μετά ήρθαν τα περίφημα κατακόκκινα μπιφτέκια, μόνο που δεν ήταν κιμαδένια ήταν ντοματοκεφτέδες, πλατιά ζυμωμένοι με χυλό αλεύρι-ντομάτα-μυρωδικά..Πέσαμε σαν τρελλοί επάνω τους και η φωτογραφική μηχανή έμεινε να κυττάζει το άδειο πιάτο.. Χάσατε μαντάμ, χάσατε! Απόλαυση γιατί πεινάγαμε. </p><p>Κάναμε παπάρα το φρεσκοζυμωτό ψωμί στη σάλτσα.. Και μετά ήρθαν τα κουνέλια.. που τα είχαμε ξεχάσει..και δεν μπορούσαμε να τα φάμε γιατί είχαμε χορτάσει.. Πάπαλα. </p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN4899.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN4899.0.jpg" border="0" /></a> Ψιλοφάγαμε μεταξύ μας τη μία μερίδα και την άλλη μας την κάνανε πακέτο για μαζί μας. </p><p>Ηρθε και ο λογαριασμός, όλα αυτά σύν δύο καραφάκια δικό του κρασί, σύνολο 30 ευρώ. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116211432816062030?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1161604013443324252006-10-23T11:02:00.000Z2007-03-18T13:35:50.515Z<div align="justify">Τώρα που έρχεται χειμώνας είναι ωραίο να έχετε ανά πάσα στιγμή μυρωδικά και βότανα για την κουζίνα σας έτοιμα, φυτεμένα σε δικό σας χώρο, περιποιημένα απο τα χεράκια σας. Οσοι έχουν κήπο, είναι οι τυχεροί, οι λοιποί μπορούμε να τα βάλουμε σε ζαρντινιέρες, ακόμη και σε γλάστρες, ένα μπαλκόνι κάπου θα έχουμε, ακόμη και μπροστά στο παράθυρο, βγαίνουν.<br /><br />Ποιά μυρωδικά όμως? Κατ' αρχήν υπάρχει η ρίγανη, φοβερό φυτό πολύ εύκολο να πιάσει και άμα ξεραθεί, χωρίς καμμία φροντίδα, ξαναβγαίνει το χειμώνα καινούργιο. Δίπλα στη ρίγανη μπορείτε να βάλετε δενδρολίβανο, ταιριάζουν καλά μεταξύ τους , δεν θέλουν και πολλά νερά..τα δενδρολίβανα έχουν την τάση να γίνονται θάμνοι όπως η ρίγανη<br /></div><p align="justify"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN1502.jpg" border="0" /><br />Ο δυόσμος και η μέντα φέτος φυτεύτηκαν σε γλάστρες γιατί ξαπλώθησαν τόσο πέρυσι που είδα και έπαθα να καθαρίσω τα παρτέρια, πνίξανε όλα τα λουλούδια που είχα φυτέψει κοντά τους. <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN4960.jpg" border="0" /><br />Τα ίδια έπαθα πέρυσι με τη ρόκα και τον μαϊντανό (το λέει και τ' όνομα ότι μεγαλώνει και απλώνει γρήγορα), μιά ρόκα όνειρο..που κάνει να αναρωτιόμαστε τι είδους ρόκες είναι αυτές των σουπερ μάρκετ!! Τα φύλλα της παχιά, φουντωτά και καυτερά..άμα φυτέψετε την δική σας θα με θυμηθείτε. Και δεν θα ξανα-αγοράσετε απ'έξω.<br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN4958.jpg" border="0" /><br />Το πρόβλημά μου είναι ότι ενώ φυτεύω διάφορα μυρωδικά, συχνά ξεχνάω τι φύτεψα πού. Τούτο εδώ δεν θυμάμαι αν είναι κάποιο χόρτο ή πατάτες...<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN2466.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN2466.jpg" border="0" /></a> Και βέβαια το τσίλι, που ξεκίνησε απο μερικούς σπόρους που μου έδωσε φίλη μου που φυτεύτηκαν τον χειμώνα και βεβαίως τους ξέχασα και έβαλα δίπλα λίγο θυμάρι. Και βγήκε την άνοιξη θάμνος απο chilly peppers, να βάζουμε ακόμη και στα λάχανα. Οσο για το θυμάρι τραβάει πλήθος τα μελισσόπουλα, χάρμα οφθαλμών. <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN4957.jpg" border="0" /><br />Παρόλλο που δεν τρώγεται η λεβάντα, μυρίζει θεσπέσια. Βάλαμε και λίγη λεβάντα.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN3867.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/200/DSCN3867.jpg" border="0" /></a> </p><p align="justify">Για φέτος έχω ήδη βάλει κόλιανδρο, βασιλικό, μαΪντανό, αρμπαρόριζα, κάρδαμο, μέντα και σχοινόπρασσο. </p><p align="justify">Και στα δικά σας λοιπόν!<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116160401344332425?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1161495277564464672006-10-22T05:21:00.000Z2007-03-18T13:34:10.732Z<div align="justify">Οταν ο καιρός μουδιάζει όπως τώρα πηγαίνουμε στην κυρία Πόπη, ένα εστιατόριο πάνω στη Λεωφ. Ποσειδώνος, στο Λαγονήσι. Το χειμώνα καθόμαστε μέσα στην μεγάλη του αίθουσα και βλέπουμε έξω μέσα απο τα μεγάλα παράθυρα. Εχει και κήπο που όμως επειδή βρίσκεται δίπλα στη λεωφόρο, έχει πολύ φασαρία. </div><div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN4812.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/320/DSCN4812.jpg" border="0" /></a> Πάμε κυρίως για ψάρι, εντάξει έχει και μπιφτέκια για τα παιδάκια, αλλά με το ψάρι ασχολείται κυρίως η εν λόγω κυρία που υπάρχει και ψήνει κιόλας. Οικογενειακή η επιχείρηση, όλοι μέσα είναι τα παιδιά και τα ανήψια σερβίρουν, οι άλλοι στην κουζίνα. </div><div align="justify">Πήραμε μπαρμπουνάκι φρεσκότατο και μικρό. Ζουμερό απο μέσα και τραγανό απέξω. Χόρτα, τυροκαυτερή και τηγανητές πατάτες. Και η τιμή πολύ καλή. <a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN4814.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/320/DSCN4814.jpg" border="0" /></a> Περιμένουμε όμως να βαρυχειμωνιάσει γιατί κάνει κάτι ψαρόσουπες, αχτύπητες. Οταν ο καιρός έξω ουρλιάζει και όλα τα στοιχεία της φύσης τσακώνονται μεταξύ τους, έρχεται της Πόπης η ψαρόσουπα και για μιά στιγμή όλα σιωπούν. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Και κάτι άλλο. </div><div align="justify">Υπήρχε μία μαύρη γάτα στο μαγαζί. Που ήρθε και εφαγε μαζί μας. Δεν ήταν καμμιά κακομαθημένη τσουλο-γάτα να νιαουρίζει συνέχεια απο κάτω και να γρατζουνάει ή να πηδάει επάνω μας, ήταν μία κυρία. Κάθισε στην καρέκλα απέναντι και έφαγε κανονικά λίγο ψάρι, ένα ψάρι δλδ. </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116149527756446467?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1160856316541686532006-10-14T19:07:00.000Z2008-01-04T15:15:45.867Z<div align="justify">Επέτειος γάμου, είχαμε με τον Κ και είπαμε να τη γιορτάσουμε στο Κόνα Κάϊ όπου είχαμε να πάμε τουλάχιστον 3 χρόνια.. Ετσι προπαραμονή εκλογών φθάσαμε στο ξενοδοχείο και διαβήκαμε τη γνωστή πόρτα της εξωτικής Πολυνησίας. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Φαινομενικά όλα ήταν όπως παλιά, το ενυδρείο, τα νερά να χύνονται απο το ταβάνι μέσα στα συντριβάνια, η μουσική που μας πήγαινε αλλού.. μέχρι που εμφανίσθηκαν οι σερβιτόροι.. </div><div align="justify">Ενώ είχαμε κλείσει τραπέζι για 2 μας βάλανε σε ένα των 4 θέσεων. Ενας βιαστικός σερβιτόρος στάθηκε δίπλα μας και μου ζήτησε να του περάσω τα σερβίτσια που περίσσευαν για να μη σκύβει!!!!!!!!!, με το στόμα ανοιχτό του τα πέρασα, τα πήρε και μας έδωσε έναν πλαστικοποιημένο κατάλογο ποτών. Μετά μας διαβεβαίωσε ότι έχουν και άλλους καταλόγους, ναί, του φαγητού θα μας τον φέρουν σε λίγο να μην ανησυχούμε!!!!!!!!!. </div><div align="justify">Είπα να του πώ τίποτα εκείνη την ώρα, αλλά μετά λέω, άστο, να μην το χαλάσουμε.. </div><div align="justify">Παραγγείλαμε 2 εξωτικά ποτά, ο Κ πήρα ένα Ewa Sour (whiskey with orange juice) και εγώ ένα άλλο εξωτικό ποτό με Baileys και χυμό ροδάκινου..</div><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5019.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/320/DSCN5019.jpg" border="0" /></a> Ο ίδιος σερβιτόρος έφερε 2 χαρτοπετσέτες και αφού τις βάπτισε "σουβέρς" έβαλε τα ποτά μας απο πάνω. Εκείνη την ώρα άστραψε το μάτι μου. Οχι κύριε, χαρτοπετσέτες για σουβέρ, καλύτερα να μην βάλεις τίποτα κάτω απο τα ποτήρια, μη το χαλάς.. Στο παρελθόν οι περιποιητητές ήταν άψογοι, τόσο στο σερβίρισμα, όσο και στη συμπεριφορα, ο βιαστικός δεν ήταν αγενής ήταν φουριόζος λές και του καιγόταν ο τραχανάς στην κουζίνα και έπρεπε να μεταφέρει το άγχος του στον πελάτη που είχε διαλέξει την Πολυνησία για να χαλαρώσει. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Παραγγείλαμε για πρώτο το Fia-fia platter και μετά ο Κ μία πάπια taguiri και εγώ ένα Lanai Beef curry. Ο άτσαλος σερβιτόρος δεν μας έφερε την <strong>λίστα κρασιών</strong> θεώρησε ότι δεν είμαστε εμείς για τέτοια, οπότε τη ζητήσαμε. Το πρώτο κρασί που παραγγείλαμε Λευκό Γεροβασιλείου δεν τον είχανε, όμως ο άτσαλος ήρθε και μας είπε ότι και "το Βιβλια χώρα είναι του ίδιου παραγωγού, αν θέλαμε αυτό" και του είπαμε ότι δεν θα πιούμε τον παραγωγό αλλά την ποικιλία του συγκεκριμμένου σταφυλιού με το φαγητό που θα τρώγαμε. Ζητήσαμε ένα κρασί του Μπουτάρη, λευκό και αρωματικό (Ηλιδα). Καγκέλωσε για μιά στιγμή αλλά μετά θυμήθηκε τον τραχανά του μάλλον και τόβαλλε στα πόδια. </div><div align="justify">Μετά του ζητήσαμε ξυλάκια (<strong>chopstics</strong>) και μας έφερε διακοσμητικά ξυλακια. (Εδώ να πώ ότι έμαθα να τρώω με ξυλάκια πρίν πολλά χρόνια, υπάρχουν πολλών ειδών τα καλύτερα είναι ξύλινα με τις κάτω άκρες ελαφρά τετραγωνισμένες για να συγκρατούν έστω και ένα κόκκο ρύζι. Υπάρχουν όμως και άλλα είδη, τα διακοσμητικά φτιαγμένα απο διάφορα υλικά που δεν προορίζονται για φαγητό..φτιαγμένα απο λάκκα, γυαλί, πορσελάνη κλπ.). Τα ξυλάκια που έφερε ήταν λεπτά σαν βελόνες χαμηλά και δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν ούτε έναν ολόκληρο κεφτέ..γλίστραγε το φαγητό και έπεφτε κάτω. Στο συγκεκριμμένο όμως εστιατόριο 3 χρόνια πρίν έχουμε φάει με τα σωστά ξυλάκια..κάτι πρέπει να άλλαξε..μαζί με τ ' άλλα δλδ. </div><div align="justify">Τεσπα. Ηρθε το πρώτο πιάτο που ήταν για δύο άτομα, πολύ εντυπωσιακό που είχε μπουτάκια κοτόπουλο, γαρίδες πανέ, spring rolls, won ton, σουβλάκια satay beef που ψηνόντουσαν χωριστά και 3 ειδών σάλτσες. Μετά λύπης διαπιστώσαμε ότι ενώ απέξω τα μεζεδάκια αυτά ήταν ζεστά, μέσα ζεμάταγαν μας έκαψαν τη γλώσσα. Δεν ήταν φρέσκα αλλά ζεσταμένα σε φούρνο μικροκυμάτων.. το οποίο φάνηκε γιατί στα πέντε λεπτά πάνιασαν..κρίμα βρε παιδιά..<br /></div><p align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5022.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/320/DSCN5022.jpg" border="0" /></a> Τα σουβλάκια ήταν περίφημα. </p><p align="justify">Τελειώσαμε το πρώτο πιάτο και ήρθε ο βιαστικός με ζεστές αρωματικές πετσετούλες να ξεπλύνουμε τα χέρια μας, πετσετούλες που μύριζαν ροδόνερο..υπέροχες. Οσο σκουπίζαμε εμείς τα χέρια μας, μάζεψε τα πιάτα μας και με μια πατσαβούρα που είχε στην τσέπη του σκούπισε το τραπέζι.. μετακινώντας και τα ποτήρια μας.. το έτριψε και λιγάκι για να γυαλίσει.. το πράγμα είχε γίνει πλέον κωμικό.. "άντε, άντε" του λέω "καλό είναι" ..</p><p align="justify">Η πάπια του Κ ήταν καλή, φαινόταν φρεσκομαγειρεμένη και συνοδευόταν απο τις γνωστές πιτούλες και μία πελώρια πιατέλλα απο φρεσκοκομμένα λαχανικά.<br />Στην κάτω φωτογραφία είναι το κάρυ που παρήγγειλα. </p><p align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/1600/DSCN5023.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5406/948/320/DSCN5023.jpg" border="0" /></a> στον κατάλογο έλεγε ότι περιέχει, μποσχάρι , φρέσκα φασολάκια, ντομάτα, κινέζικα λαχανικά, σερβιρισμένα μέσα σε μία γλυκοπατάτα. Στην παραπάνω κατασκευή δεν έβγαλα άκρη. Ηταν ένα πελώριο πιάτο με τα υλικά ανακατεμένα τουρλού-τουρλού.. στο τέλος όταν έφθασα στην γλυκοπατάτα (απο τις αγαπημένες μου) γεύση δεν υπήρχε.. Ισως αν υπήρχε περισσότερος φωτισμός στην αίθουσα να έβλεπα και τι έτρωγα, αλλά ήταν μισοσκόταδο.. για κάποιο λόγο.. </p><p align="justify">Δεν τολμήσαμε να παραγγείλουμε γλυκό, στο παρελθόν βέβαια είχαμε απολαύσει μέχρι και τηγανητό παγωτό, τώρα όμως αρκεστήκαμε στο να παραγγείλουμε 2 εσπρέσσο και να πιούμε 1 γιατί ο βιαστικός ξέχασε να φέρει τον άλλον.!!!! Τον έφερε αργότερα, μαζί με τον λογαριασμό!!!!!!!!!!!!</p><p align="justify">Κρίμα βρε παιδιά! Ελπίζω μόνο του χρόνου που θα ξανάρθουμε, γιατί τάμα τόχουμε απο τον γάμο μας, να είναι όλα τέλεια, όπως παλιά και να τα καταφέρετε για μία ακόμη φορά να μας μεταφέρετε στο όνειρο. </p><p align="justify"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116085631654168653?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1160300962868771042006-10-08T09:34:00.000Z2007-03-18T13:35:50.515Z<p align="justify">Από καιρό ψάχνω να γράψω κάτι για ψάρια που δεν τα ξέρει ο περισσότερος κόσμος και έτσι δεν τα αγοράζει και ούτε και τα τρώει σε ψαροταβέρνες άμα του τα προσφέρουν.<br /><br />Πολλά θεωρούνται β' κατηγορίας, δλδ, δεν ανήκουν στις γνωστές φιρμάτες οικογένειες, δεν είναι φαγκριά, ροφοί, λαβράκια, μπαρμπούνια, πέστροφες, λυθρίνα..που τα ξέρουμε σχεδόν όλοι. Αλλα πάλι αυτόματα θεωρούνται β' κατηγορίας γιατί δεν είναι όμορφα όντας νεκρά, ένας σαργός, μιά συναγρίδα, μιά τσιπούρα είναι στιλπνά με ασημί/γκρί χρώμα, χυτό σώμα, όχι αγκάθια, ευχάριστα στο μάτι. Ενώ ένα καπόνι ή μία φοβερή σμέρνα, τρέπουν εις φυγήν ..</p><p align="justify"><br />Ασχολήθηκα συστηματικά με τα άσημα ψάρια, μετά απο ένα βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου πρίν 10 περίπου χρόνια που έδινε εικόνες και οδηγίες για τα ψάρια που κυκλοφορούν στις Ελληνικές ψαραγορές.<br />("<em>Ψάρια του Αιγαίου, Ευρετήριο" των εκδόσεων ΕΡΜΗΣ, 1990</em>), απο εκεί και ύστερα άρχισα να ψάχνω να δοκιμάσω τα λιγώτερο γνωστά. Επίσης ο πατέρας μου είχε χόμπυ το ψάρεμα, διέθετε ψαροντούφεκο, παραγάδια, συρτές, βραχοπετονιές, καμάκια, κιούρκους και καλά μαχαίρια για να υπερασπίζεται τη ζωή του (του είχε τύχει μία συναντηση με σμέρνα που του άφησε ενθύμιο 9 ράμματα). Τα ψάρια που έπιανε τα τρώγαμε αφού προηγουμένως με μάθαινε γι αυτά, συχνά με έπαιρνε μαζί του όταν σήκωνε τις πετονιές του για να τον βοηθάω. </p><ul><li><div align="justify"><strong>Γαλέος</strong> (Smooth hound) Υπάρχουν 2 ειδών ο <a href="http://web.cyberia.net.lb/lebscuba/english/sharks/smoothhound.html">γνήσιος</a> και ο <a href="http://filaman.ifm-geomar.de/Summary/SpeciesSummary.php?id=5938">αστερίας.</a> Είναι μικρά σκυλόψαρα που ζούν στις ευρωπαϊκές θάλασσες. Το κρέας τους, πάντα γδαρμένο, κόβεται φέτα και πωλείται σαν φιλέττο για σκορδαλιά κλπ. Να πώ εδώ ότι όλα τα σκυλόψαρα και οι καρχαρίες δεν είναι γαλέοι. Τα φιλέττα τους δεν είναι νόστιμα, μερικά είδη είναι και πικρά στη γεύση. Εν τούτοις υπάρχουν κάποιοι έμποροι που δεν διστάζουν, άμα πιάσουν κανένα καρχαρία, να προοωθήσουν το κρέας του στην αγορά για γαλέο, με πολύ απογοητευτικό γευστικό αποτέλεσμα. </div></li><li><div align="justify"><a href="http://www.sea-fishing.org/sea-gurnard.html">Καπόνι</a> (Gurnard). Το βρήκα στο εμπόριο, σε συνοικιακό ψαράδικο. Οταν το αγοράσετε κυττάχτε να είναι μεγάλο, γιατί το κεφάλι θα το πετάξετε μετά το ψήσιμο, δεν τρώγεται τίποτα απο εκεί, είναι συμπαγές κόκκαλο. Να σας το καθαρίσουν, έχει αγκάθια και λέπια σκληρά, θα σας φάνε τα χέρια. Και σούπα γίνεται, το κρέας του νόστιμο και σφιχτό. Το έκανα ψητό με απλό λάδι-λεμόνι-δενδρολίβανο σε φούρνο αέρος. </div></li><li><div align="justify"><a href="http://thefoody.com/basic/fishjl.html">Χριστόψαρο</a> (σανπιέρος, ρέτουλα) (John Dory). Εχει σκούρο χρώμα και άσχημη φάτσα. Στη μέση του σώματός του έχει μία μαύρη βούλα απο κάθε πλευρά. Υποτίθεται ότι απο εκεί το έπιασε ο Χριστός για να το ευλογήσει. Ζεί σε βόριες θάλασσες, εμφανίζετια όμως και στο Αιγαίο, το βρήκα σε ψαράδικο. Το καθάρισμα απο τον ψαρά εννοείται, έχει αγκάθια. Το κάναμε βραστό, πολύ ωραία σούπα, γίνεται και ψητό.</div></li><li><div align="justify"><a href="http://www.lagooner.com/fish-species/index.php?species_id=16">Μαγιάτικο</a>, λεγεται και μανάλι όταν είναι μικρό, στ' αγγλικά Amber Jack or Seriola. Φοβερό ψάρι τόσο στο νερό όσο και στη γεύση. Αν το πετύχει ο ψαροντουφεκάς να ετοιμαστεί για μάχη. Είναι ανοιχτό ασημί με χρυσή γραμμή στα πλευρά. Μεγάλο, τουλάχιστον 1 μέτρο ή και παραπάνω. Γευστικά είναι παχύ μέν με λευκή, σφιχτή σάρκα, ζουμερά φιλέττα και μεστή γεύση. Τρώγεται και ψητό αλλά και στη σχάρα. </div></li><li><div align="justify"><a href="http://www.naturefootage.com/stockfootage/Sheepshead_Footage/owner=ddeck//?DVfSESSCKIE=b4cb378b649acaa7d4ca3e4e6fddd7ea4e6e80ec">Ούγαινα</a>, (Sheepshead bream), λέγεται και χαρακίδα. Την πρώτη φορά τη βρήκα σε ιχθυοπωλείο αλλά μετά την έχω φάει και στην Αθήνα σε ψαροταβέρνες. Σε γεύση μοιάζει με το σαργό, έχει ζουμερή σάρκα και πάντα είναι ψητή. Την έχω φτιάξει και στα κάρβουνα (με τα λέπια πάντα), ακόμη καλύτερη. </div></li><li><div align="justify"><a href="http://web.ukonline.co.uk/aquarium/pages/wreckfish.html">Βλάχος</a>, λέγεται και πίγκα, (Stone fish or wreck fish). τεράστιο ψάρι, μπορεί να φθάσει και τα 50 κιλά. Μία φορά στη ζωή μου το έχω φάει μαγειρευτό απο τον Κόλλια, υπέροχη λευκή σάρκα, πλούσια γεύση. </div></li><li><div align="justify"><a href="http://www.malawicichlidhomepage.com/other/sphyraena_sphyraena.html">Λουτσ</a>άκι, Το είδος συμπεριλαμβάνει το θηριώδες Barracuda των Τροπικών, εδώ όμως κυκλοφορεί σε πολύ μικρότερη έκδοση, σαν Λουτσάκι. Τρώγεται ολόκληρο μαζί με τη μυτερή μουσούδα και τα μικροσκοπικά δοντάκια. Το δοκιμάσαμε στην Ν. Κίο Αργολίδας, στην ταβέρνα του Τσακίρη. Τηγανίζεται κομμένο στη μέση σε φριτέζα. Κρέας λευκό, χωρίς κόκκαλα σαν μπακαλιάρος. Απίστευτος μεζές. </div></li><li><div align="justify"><a href="http://filaman.ifm-geomar.de/Summary/SpeciesSummary.php?id=4710">Μπαλάς</a>, ανήκει στην οικογένεια του λιθρινιού, ωμός είναι ανοιχτός ρόζ με τεράστια μάτια. Η γεύση είναι σαν του λιθρινιού, δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος δεν το προτιμάει. Τον κάναμε στα κάρβουνα και ήταν η σάρκα ψωμωμένη. Τον αγόρασα πρώτη φορά απο ένα ιχθυοπωλείο στο Ναύπλιο. </div></li><li><div align="justify"><a href="http://filaman.ifm-geomar.de/Summary/SpeciesSummary.php?id=706">Μουρμούρα</a>, (Striped Seabream), πολύ νόστιμη με σφιχτή σάρκα και ελάχιστα κόκκαλα. Την κάναμε ψητή και ήταν μία Α-ΠΟ-ΛΑΥ-ΣΗ. </div></li><li><div align="justify"><a href="http://www.streport.com/files/bluefish.htm">Γοφάρι</a>, (Blue fish). Λέγεται και λουφάρι. Το δοκιμάσαμε ψητό στην ταβέρνα του Τσακίρη, Νέα Κίος, Αργολίδα. Δεν ξέρω αν κυκλοφορεί σε ψαράδικα, είναι πελαγίσιο και πάρα πολύ νόστιμο. . </div></li><li><div align="justify"><a href="http://www.londondiver.com/gallery/gallery.asp?gallery=4&picture=10">Σάλπα</a> (Salema fish), την είχε ο ψαράς μου, την πήρα και την πάτησα. Τις δύο φορές που την αγόρασα όπως και να την μαγείρεψα βγήκε ΧΑΛΙΑ, ούτε η γάτα δεν την έφαγε. Μύριζε βούρκο. Ο ψαράς όμως μου είχε πεί ότι είναι ωραία, την πούλαγε εξάλλου. Κάτι στραβό έκανα φαίνεται εγώ. </div></li></ul><p align="justify">Οι πληροφορίες είναι απο παλιές γνώσεις και δοκιμές-αποτυχίες. Συνταγές δεν δίνω, έχει το ιντερνετ άπειρες. </p><p align="justify">Ψάχνω ακόμη να δοκιμάσω , σμέρνα (σούπα), σκιό (που λέγεται και παντελής), σαλούβαρδο (που λέγεται και ποντικός), μυλοκόπι (που λέγεται και κρανιός) και κυνηγό (που λέγεται και λαγός) .. θα δούμε. </p><p align="justify"></p><p align="justify"></p><p align="justify"></p><p align="justify"> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11603513-116030096286877104?l=eatingoutingreece.blogspot.com' alt='' /></div>Marinahttp://www.blogger.com/profile/06463395129162398056noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-11603513.post-1160238184970529022006-10-07T16:20:00.000Z2007-03-18T13:34:10.733Z<div align="justify"><br />Χθές είμαστε στην οδό Πειραιώς, καλεσμένοι για φαγητό. Το κ�